Uzasadnienie
G. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 grudnia 2017 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2018 r. skarżący wyjaśnił, że ma chore dziecko i nie ma środków na zapłacenie kary. Gdyby ja zapłacił, nie byłby w stanie dalej prowadzić działalności rolniczej. Posiada obecnie 23 sztuki bydła, w dzierżawie ma 7 ha pola. Komornik za długi ojca zlicytował 4,19 ha ziemi po ojcu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "Ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3).
Rozpatrując wniosek strony w oparciu o art. 61 § 3 Ppsa, Sąd związany jest zamkniętym katalogiem dwóch przesłanek pozytywnych, którymi są: 1) niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz 2) niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Omawiany przepis nie nakłada przy tym na stronę obowiązku udowodnienia ww. przesłanek. Wnioskodawca musi więc jedynie uprawdopodobnić ich zaistnienie (por. postanowienia NSA: z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. II OZ 621/08; z dnia 22 marca 2011 r., sygn. II GSK 372/11).
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, co uzasadnia zastosowanie wobec niego ochrony tymczasowej. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest bowiem nałożenie kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Świadczenie pieniężne jest wprawdzie z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże w niniejszej sprawie należało mieć na uwadze jego wysokość. W sytuacji skarżącego bezpośrednim skutkiem wykonania zaskarżonej decyzji może być utrata środków pieniężnych na finansowanie bieżącej działalności rolniczej, czego konsekwencją mogłaby być konieczność jej likwidacji.
Skarżący uzasadniając na rozprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sposób przekonujący przedstawił swoją sytuację. Powołana przez niego okoliczność, tj. konieczność zaprzestania działalności rolniczej w razie zapłacenia kary, wskazuje na prawdopodobieństwo niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym należy uznać, że sytuacja skarżącego odpowiada hipotezie art. 61 § 3 Ppsa (por. postanowienie NSA z dnia 21 września 2017 r., sygn. II GSK 3049/17).
W świetle powyższego, w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając to na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w postanowieniu na podstawie art. 61 § 3 i 5 Ppsa.