Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta K. decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art.40 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974r. w zw. z art.103 ust.2 ustawy Prawo budowlane z 1994r., nakazał inwestorowi M.L. wykonanie w terminie do dnia 28 lutego 2004r. zmian i przeróbek samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego położonego na działce nr.ew.128 przy ul. H. w K., celem doprowadzenia go do stanu zgodnego z przepisami, w postaci:
- 1. zamurowania nie zabudowanej przestrzeni pomiędzy ścianą graniczną budynku gospodarczego sąsiada zlokalizowaną na działce nr ew.125, a północną ścianą zewnętrzną własnego budynku gospodarczego na działce nr 128, do wysokości górnej płaszczyzny stropodachu tego budynku z zachowaniem istniejącego spadku, murem o zmiennej szerokości od 0 do 60 cm z gazobetonu lub cegły pełnej posadowionym na własnym fundamencie z betonu,
- 2. wykonania w przedmiotowym budynku gospodarczym od strony budynku gospodarczego sąsiada, położonego na działce nr 129 w granicy z działką nr ew.128, własnej ściany granicznej z gazobetonu lub cegły pełnej posadowioną na własnym fundamencie wylewanym z betonu, spełniającą wymagania ściany oddzielenia przeciwpożarowego o odporności ogniowej REI 60. Powyższe roboty należy wykonywać pod nadzorem osoby posiadającej wymagane uprawnienaia budowlane odpowiedniej specjalności w oparciu o zalecenia, opis i rysunki zawarte w opracowaniu pn."Inwentaryzacja budowlana wraz z orzeczeniem technicznym budynku gospodarczego" sporządzonym przez inż.J.R.. O wykonaniu tych robót budowlanych inwestor winien zawiadomić organ oraz dostarczyć opinię osoby uprawnionej stwierdzającą prawidłowość ich wykonania wraz z dokumentacją geodezyjną powykonawczą budynku.
W uzasadnieniu organ wskazał, że na przedmiotowej działce, nr ew. 128, w północno-wschodnim jej narożniku znajduje się budynek gospodarczy w kształcie litery "L", parterowy, murowany, ze stropodachem żelbetowym o spadku skierowanym na własną działkę. Budynek ten, dłuższym bokiem jest usytuowany we wschodniej granicy działki, nie posiada własnej ściany granicznej i na całej długości przylega bezpośrednio do ściany granicznej budynku gospodarczego znajdującego się na sąsiedniej działce nr ew.129. Natomiast odległość budynku inwestora od północnej granicy działki jest zmienna i wynosi od 0 cm.w północno-wschodnim jego narożniku do 60 cm. w narożniku północno-zachodnim.
Nadto w granicy tej znajduje się ściana budynku gospodarczego wybudowanego na sąsiedniej działce nr ew.125, co powoduje, że między ścianami obydwu sąsiadujących budynków gospodarczych znajduje się wolna przestrzeń w kształcie graniastosłupa o podstawie trójkątnej. Organ I instancji ustalił, że przedmiotowy budynek został wzniesiony na działce nr ew.128 przez M. L. w roku 1976r., bez pozwolenia na budowę, wobec czego mają do niego zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974r. Powołując się na treść art.40 tej ustawy oraz cytując ustalenia planu miejscowego ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K. zatwierdzonego uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 20.06.1977r. ogłoszoną w Dz.Urz.WRN nr 6,poz.36 oraz późniejszych zmian tego planu, organ I instancji uznał, iż wobec treści tego planu możliwa jest legalizacja przedmiotowego budynku pod warunkiem spełnienia wymagań przepisów techniczno-budowlanych.
Z dostarczonej przez inwestora inwentaryzacji budowlanej i opinii technicznej opracowanej przez uprawnioną osobę, a także oględzin przeprowadzonych przez inspektorów nadzoru budowlanego wynika, że obiekt ten narusza warunki techniczne obowiązujące w okresie jego budowy jak i obecne. W świetle przepisu par.12 ust.6 pkt.2a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - budynek może być sytuowany ścianą zewnętrzną bez otworów bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, z zastrzeżeniem ust.10 oraz par.271 ust.12 pkt.1, jeżeli na sąsiedniej działce istnieje już budynek ze ścianą usytuowaną bezpośrednio przy tej granicy, a wznoszony budynek będzie przylegał do istniejącego całą długością swojej ściany, zaś stosownie do przepisu par.272 ust.3 tego rozporządzenia - budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o odpowiedniej klasie odporności ogniowej określonej w par.232 ust.4 i 5 tj.REI 60. Budynek gospodarczy inwestora nie spełnia tych warunków zatem wymaga wykonania niezbędnych zmian i przeróbek w celu doprowadzenia go do stanu zgodnego z w/w przepisami. Zakres i rodzaj tych przeróbek wynika z przedłożonego przez inwestora orzeczenia technicznego.
Odwołanie od tej decyzji wniósł właściciel sąsiedniej działki nr 129 R. K. podnosząc, iż niezbędne jest opracowanie projektu określającego wykonanie niezbędnych zmian i przeróbek, tym bardziej że dobudowanie ściany ogniowej może naruszyć konstrukcję jego budynku.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w wyniku rozpoznania tego odwołania, decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił historię niniejszej sprawy wskazując, że postępowanie w tej sprawie toczy się od 1997r. i w jego przebiegu Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] nakazał rozbiórkę przedmiotowego obiektu z uwagi na brak zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości na wybudowanie ściany w granicy. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez Wojewodę decyzją z dnia [...] z uwagi na nie wykazanie istnienia przesłanek z art.37 ust.1 pkt.2 ustawy Prawo budowlane z 1974r. i brak ustaleń, czy budynek można doprowadzić do stanu zgodnego z przepisami. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wyrokiem z dnia 13.11.2001r. oddalił skargę R. K. na w/w decyzję Wojewody z dnia [...] w pełni akceptując ustalenia Wojewody. W dalszej części uzasadnienia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż w toku ponownie przeprowadzonego postępowania przez organ I instancji, inwestor przedłożył uzupełnioną dokumentację techniczną, z której wynikało, iż budynek inwestora od strony granicy/z działką nr 129/, nie posiada własnej ściany, stąd też należało ją wykonać w celu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z przepisami.
Taki stan budynku naruszał bowiem obowiązujące w dacie jego budowy warunków techniczne jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego/ Dz.Urz.Bud.nr 10 poz.44/, a także przepis § 272 ust. 3 obowiązującego obecnie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie / Dz.U nr 75, poz.690 ze zm./ W związku z tym w ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się dokumentacja zawierająca szczegółowy opis wykonania ściany od strony budynku odwołującego się wraz z rysunkiem konstrukcyjnym, a ponadto ściana graniczna nie naruszy konstrukcji budynku sąsiedniego ponieważ będzie posadowiona na własnym fundamencie i zdylatowana styropianem.
W skardze na powyższą decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. K. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucając, że przedłożona inwentaryzacja wraz z projektem jest niekompletna, nie uwzględnia jego budynku, do którego jest dobudowany sporny budynek M. L., a ponadto nie uwzględniono istniejących warunków gruntowych, co może doprowadzić do katastrofy budowlanej.
Na rozprawie przed sądem pełnomocnik skarżącego oświadczył, że podstawowym zarzutem skargi jest to, iż zaskarżona decyzja legalizuje samowolę budowlaną.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Dodatkowo organ II instancji wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się dokumentacja, która zawiera szczegółowy opis wykonania ściany od strony budynku skarżącego wraz ze stosownym rysunkiem konstrukcyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Z akt sprawy wynika, że sporny obiekt został zrealizowany przed dniem 1 stycznia 1995 r., a zatem dla likwidacji zaistniałej samowoli budowlanej miały zastosowanie, w związku z treścią art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r.Nr 207, poz.2016 ze zm.) uprzednio obowiązujące przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r r. Prawo budowlane / Dz.U. z 1974, nr 38, poz. 229 ze zm/, które organ administracji publicznej niewadliwie zastosował.
Przepisy ostatniej z wymienionych ustaw w przypadku samowoli budowlanej nie przewidywały bezwzględnego stosowania przymusowej rozbiórki, lecz dozwalały na legalizację tak wzniesionych obiektów, o ile nie zachodziły przesłanki przewidziane w art. 37 tej ustawy.
Stwierdzić należy, iż organy nadzoru budowlanego orzekające w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy i trafnie oceniły, iż nie zachodzą przesłanki do nakazania rozbiórki przedmiotowego budynku o jakich mowa w art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974r., a istnieje możliwość doprowadzenia tego obiektu do stanu zgodnego z prawem na podstawie art.40 tej ustawy. W szczególności w świetle treści obowiązującego w dacie popełnienia przez inwestora samowoli budowlanej, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. zatwierdzonego uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach z dnia 20 czerwca 1977r.i późniejszych jego zmian, prawidłowo oceniono, iż przedmiotowy budynek gospodarczy znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym przeznaczony jest również pod tego typu zabudowę.
Zgodnie z treścią przepisu art.40 w/w ustawy, w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy organ wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami.
W ocenie Sądu, prawidłowo w niniejszej sprawie na podstawie wyżej cyt. przepisu art. 40 ustawy, w oparciu o przedstawioną dokumentację budowlaną opracowaną przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, nakazano inwestorowi wykonanie robót budowlanych w postaci wykonania muru i ściany oddzielenia przeciwpożarowego, doprowadzających przedmiotowy budynek gospodarczy do stanu zgodnego z prawem.
W decyzji organu I instancji wyraźnie zaznaczono, że nakazane roboty muszą być wykonane pod nadzorem osoby posiadającej wymagane uprawnienia budowlane o odpowiedniej specjalności, w oparciu o zalecenia opis i rysunki zawarte w opracowaniu złożonym przez inwestora p.n "Inwentaryzacja budowlana wraz z orzeczeniem technicznym budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr ew.128 /...../"sporządzonym przez uprawnioną osobę.
Rzeczą inwestora była zatem realizacja robót określonych w decyzji, aby nakaz ten spełnić zgodnie z dokumentacją techniczną, a subiektywne przekonanie skarżącego, nie poparte żadnymi dowodami, o grożącej katastrofie budowlanej w przypadku wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego, nie może podważać legalności zaskarżonej decyzji, która pozostaje w zgodności z w/w przepisami.
Należy wobec tego stwierdzić, że nałożenie na inwestora obowiązków polegających na doprowadzeniu budynku gospodarczego do stanu zgodnego z przepisami § 272 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie / Dz.U nr 75, poz.690 ze zm/, który stanowi, iż budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w art.232 ust.4 tj. REI 60, miało oparcie w art. 40 Prawa budowlanego z 1974r., natomiast kwestia rozwiązań stricte technicznych, jakim powinna odpowiadać sporna ściana oddzielenia przeciwpożarowego i sposób jej wykonania wykracza poza ocenę prawną sądu administracyjnego.
Z powyższych względów Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm/ skargę oddalił.