Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 12 kwietnia 2011r., Dziekan ORA wyznaczył adw. P.G. do pełnienia funkcji pełnomocnika z urzędu dla E.S..
W dniu 2 maja 2011r. do WSA w Kielcach wpłynęło pismo E.S., w którym stwierdził, że wątpliwe jest, aby przyznany mu pełnomocnik rzetelnie reprezentował jego interesy i dlatego rezygnuje z tego pełnomocnika. Skarżący podał szereg zastrzeżeń pod adresem adw. P.G. wskazując m.in. że ten nie chce go informować o terminie rozprawy oraz odmówił rozmowy na temat jego sprawy, dając mu do zrozumienia, że nie jest nią zainteresowany.
W dniu 11 maja 2011r. adw. P.G. złożył do WSA w Kielcach wniosek o zwolnienie go ze świadczenia pomocy prawnej oraz o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. W uzasadnieniu wskazał, że czytając akta niniejszej sprawy w dniu 10 maja 2011r. dowiedział się, że skarżący żąda natychmiastowego wycofania go z jej prowadzenia. Podkreślił nadto, że przyjmuje, iż skarżący "swoim pismem natychmiast zwolnił mnie z pełnienia obowiązków w ciągu dalszych 2 tygodni, o których mówią przepisy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i adwokaturze".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Z kolei § 2 pkt 1 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.02.163.1348) wynika, że zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
W orzecznictwie sądów administracyjnych i literaturze przedmiotu z treści ww. przepisów wywodzi się, że pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie jedynie w związku z faktycznym (rzeczywistym) udzieleniem pomocy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 01.08.2010r., sygn. akt I FSK 1648/08, LEX 593654, postanowienie NSA z dnia 16.06.2010r. sygn. akt II FZ 143/10, LEX 643591 oraz S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek: Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Warszawa 2007). Decyzja o przyznaniu pomocy prawnej oznacza, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu i że sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Oznacza to uprawnienie i obowiązek Sądu ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona.
W tym miejscu przywołać jeszcze należy art. 4 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze (Dz.U.09.146.1188 j.t.) w myśl, którego zawód adwokata polega na świadczeniu pomocy prawnej, a w szczególności na udzielaniu porad prawnych, sporządzaniu opinii prawnych, opracowywaniu projektów aktów prawnych oraz występowaniu przed sądami i urzędami.
Mając to wszystko na uwadze zdaniem Sądu, pełnomocnik strony w rozpatrywanej sprawie tak rozumianej pomocy prawnej skarżącemu nie udzielił. Udział profesjonalnego pełnomocnika sprowadził się jedynie do przejrzenia akt niniejszej sprawy. Zatem nie może być mowy o jakimkolwiek nakładzie pracy w przyczynieniu się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
Ponadto zgodnie z art. art. 42 § 1 p.p.s.a. wypowiedzenie pełnomocnictwa przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu od dnia zawiadomienia go o tym. Skarżący zawiadomił Sąd o wypowiedzeniu adw. P.G. pełnomocnictwa w dniu 6 maja 2011r., przeglądając więc akta sprawy w dniu 10 maja 2011r., P.G. nie był już pełnomocnikiem skarżącego, co również uniemożliwia przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
W związku z powyższym w ocenie Sądu w niniejszym przypadku adw. P.G. nie udzielił swojemu mocodawcy rzeczywistej pomocy prawnej, która uzasadniałaby przyznanie mu wynagrodzenia z tytułu zastępstwa prawnego i dlatego na podstawie art. 250 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.