Uzasadnienie
P. D. złożył w dniu 27.III.2013 r. na formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i pięcioletnią córką. Trzyosobowa rodzina utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę skarżącego w wysokości 1158,21 zł netto miesięcznie. Wnioskodawca nie wykazał innego majątku oprócz domu wielkości 40 m² i nieruchomości gruntowej. Skarżący podał następujące wydatki miesięczne:750 zł na utrzymanie domu, 100 zł na przedszkole córki, 50 zł na leczenie żony, 150 na spłatę kredytu w banku. Pozostałą część dochodu przeznacza na jedzenie i środki czystości. Wnioskodawca oświadczył, że korzysta z pomocy finansowej rodziców.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270) przyznanie prawa pomocy zakresie częściowym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Za każdym razem na wnioskodawcy ciąży jednak obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę przedstawioną wyżej sytuację życiową i majątkową wnioskodawczyni, przede wszystkim niski dochód z wystarczający jedynie na bieżące utrzymanie trzyosobowej rodziny oraz brak majątku poza małym domem rolnego, uznano, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, bezrobotnej żony i małoletniej córki, a zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.