Uzasadnienie
Postanowieniem Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 23 kwietnia 2009 r. ustanowiono dla M. S. radcę prawnego z urzędu w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] w przedmiocie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła w dniu 27 kwietnia 2009 r. pełnomocnikiem skarżącej radcę prawnego M. B. Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę M. S. W dniu 20 lipca 2009 r. radca prawny M. B. wniósł w imieniu mocodawczyni skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. W skardze zawarł wniosek o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu.
Jak wynika z zawartego w aktach sprawy protokołu, adwokat M. L. z substytucji radcy prawnego M. B. reprezentował M. S. w dniu 10 sierpnia 2010 r. na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M. S.. Sąd II instancji nie orzekł o wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu.
Stosownie do art. 210 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 sierpnia 2008 r. sygn. akt I OZ 591/08, przepis ten odnosi się do kosztów postępowania między stronami, nie ma natomiast zastosowania do przyznania pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu wynagrodzenia za wykonaną pomoc prawną, należnego mu od Skarbu Państwa na podstawie art. 250 p.p.s.a. Zgodnie z art. 250 p.p.s.a, wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Według § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:
- 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-4 tego rozporządzenia oraz
- 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Stosownie do treści § 14 ust 2 pkt 1 lit. c cytowanego rozporządzenia, stawka minimalna za stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem nie jest należność pieniężna oraz innej niż dotycząca skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 240 zł. Natomiast zgodnie z § 14 ust 2 pkt 2 lit.a stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 180 zł. Należną opłatę za te czynności Sąd podwyższa przy tym o stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia). W przedmiotowej sprawie ustalono wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 512,40 zł, w tym VAT 92,40 zł.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 14 ust 2 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. a cytowanego rozporządzenia postanowiono jak w sentencji.