Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 maja 2017r. o sygn. akt II SA/Ke 202/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę [...] na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, a następnie sporządził na wniosek skarżącego uzasadnienie tego orzeczenia.
[...] w piśmie z dnia 7 listopada 2017r. wniósł o "sprostowanie sentencji wyroku z dnia 9 maja 2017 roku zakresu sprawy, poprzez dopisanie po słowie zaświadczenia, słów żądanej treści. Bezspornym w sprawie jest, że wniosek o wydanie zaświadczenia, zgodnie z prawem określał żądanie wydania zaświadczenia o treści ustalonej, a tymczasem orzeczenia organów oparto wyłącznie na odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej, co oznacza, że organ pierwszej instancji rozpoznał wniosek częściowo i dowolnie, bez przeprowadzenia konstytutywnego postępowania wyjaśniającego i bez ustalenia prawdy obiektywnej w jawnym postępowaniu wyjaśniającym w administracji.
Tym samym, skoro zakres sprawy rozpoznawanej oparto na częściowym działaniu organu, a postępowanie sądowe z uzasadnienia nie wskazuje na rozpoznanie przez sąd i uwzględnienie okoliczności częściowości, nie da się wywieść inaczej, iż wyrok oddalający skargę dotyczył wyłącznie części sprawy, a to jest zaświadczenia o treści żądanej, w zakresie przyjętym przez Komendanta Powiatowego Policji i z pominięciem zakresu kasacyjnego przed organem II instancji, a te okoliczności muszą prowadzić do sprostowania sentencji wyroku i określenia poprawnego zakresu przedmiotowego wydanego orzeczenia, na jaki wskazuje postępowanie sądowe i treść uzasadnienia".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawą prawną sprostowania wyroku stanowi art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie wadliwości orzeczenia przez nadanie orzeczeniu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2010r. o sygn. akt II FSK 445/09, dostępne w internetowej bazie orzeczniczej NSA).
W świetle cytowanego przepisu nie jest możliwe sprostowanie każdej wadliwości, lecz tylko takiej, która ma charakter oczywisty, tzn. ewidentny, bezsporny, pewny i łatwo rozpoznawalny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi nie budzącymi wątpliwości okolicznościami. Ponadto sprostowanie nie może wpływać na treść wydanego rozstrzygnięcia.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że wyrok tut. Sądu z dnia 9 maja 2017r. – którego sprostowania żąda skarżący – nie zawiera niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, podlegających rektyfikacji w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a. Z treści wniosku wynika, że skarżący jest niezadowolony z wydanego w niniejszej sprawie wyroku i poprzez wniosek o jego sprostowanie zmierza do zmiany tego orzeczenia – która jest niedopuszczalna.
Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, działając na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.