Uzasadnienie
Decyzją z [...] r., znak: [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K., po rozpatrzeniu odwołania Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne utrzymał w mocy decyzję Starosty S. z 10 listopada 2014 r. odmawiającą udostępnienia danych z ewidencji gruntów i budynków w postaci wypisów z rejestru gruntów, budynków i lokali, bez danych osobowych dotyczących Z. F. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że pismem z 14 lipca 2014 r. Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. zwrócił się do Starostwa Powiatowego w S. o udostępnienie danych ze zbioru danych osobowych dotyczących Z. F. w zakresie udzielenia informacji, czy figuruje ona jako właściciel, współwłaściciel bądź użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowych lub budynkowych, a jeżeli ewentualna nieruchomość ma urządzoną księgę wieczystą, to również podanie jej numeru lub numeru aktu notarialnego będącego podstawą nabycia nieruchomości.
Pismem z dnia 11 sierpnia 2014 r. Starosta S. wyjaśnił wnioskodawcy zasady udostępniana danych z operatu ewidencji gruntów i budynków wynikające z ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków wskazując, że wnioskodawca nie wykazał swojego interesu prawnego do pozyskania danych z operatu ewidencji gruntów i budynków i twierdząc, że w związku z tym brak jest podstaw do udzielenia żądanej informacji.
W odpowiedzi Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. pismem z dnia 10 września 2014 r. wezwał Starostę S. do zakończenia sprawy w trybie art. 104 § 2 kpa, poprzez wydanie decyzji.
Starosta Kielecki pismem z dnia 29 września 2014 r. wezwał wnioskodawcę do sprecyzowania treści żądania poprzez określenie formy udostępnienia wnioskowanych danych i zawarcie przedmiotowego żądania na stosownym formularzu zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego pisma.
W dniu 10 października 2014 r. do Starostwa Powiatowego w Skarżysku - Kamiennej wpłynął wniosek Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K., złożony na właściwym formularzu określonym w załączniku nr 4 do rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie udostępniania materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, wydawania licencji oraz wzoru Dokumentu Obliczenia Opłaty. Jako przedmiot wniosku został wskazany wypis z rejestru gruntów bez danych osobowych, natomiast w rubryce "dane identyfikujące nieruchomość, której dotyczy wniosek" wpisano powiat S., gm. S. W rubryce "wykazanie interesu prawnego wnioskodawcy w dostępie do danych identyfikujących właściciela lub władającego nieruchomością objętą wnioskiem" wnioskodawca podał art. 36 § 1 w związku z art. 19 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 17 czerwca 1966 r. uzasadniając, że "wskazane wyżej informacje są niezbędne Zakładowi do ustanowienia zabezpieczenia hipotecznego."
Natomiast w rubryce "Dodatkowe wyjaśnienia i uwagi wnioskodawcy" wpisano: "Wniosek dotyczy Pani Z. F., córki P. i T., zamieszkałej: [...]"
W dniu 10 listopada 2014 r. Starosta S. wydał decyzję orzekającą o odmowie udostępnienia danych z ewidencji gruntów i budynków w postaci wypisów z rejestru gruntów, budynków i lokali, bez danych osobowych, dotyczących Z. F..
W uzasadnieniu decyzji Starosta S. podał, że wniosek Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. w istocie dotyczy udostępnienia danych z operatu ewidencji gruntów i budynków o charakterze podmiotowym. Zatem w celu uzyskania tych danych wnioskodawca winien wykazać swój interes prawny, uzasadniający ich wydanie. Zdaniem Starosty S. Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. wskazał jedynie swój interes faktyczny.
Od decyzji tej Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. złożył odwołanie zarzucając Staroście S. naruszenie art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 36 § 1 i 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym, Wojewódzki Inspektor zauważył, że Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K., w swym wniosku nie wskazał konkretnej nieruchomości, odnośnie której żąda informacji. Natomiast wskazał personalia osoby, wobec której prowadzi postępowanie egzekucyjne w celu ustanowienia zabezpieczenia hipotecznego.
Organ wskazał, że żądanie uzyskania wypisu z ewidencji gruntów, nawet z podaniem danych personalnych osoby, wykazuje cechy żądania uzyskania informacji podmiotowo-przedmiotowych, bowiem wnioskujący oczekuje poszukiwania przez organ ewidencyjny bliżej nieokreślonej nieruchomości będącej własnością wskazanej osoby.
Zdaniem organu odwoławczego z powyższego wynika, że wniosek Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społeczny Oddział w K. z dnia 14 lipca 2014 r. należy traktować jako wniosek o udostępnienie danych osobowych podmiotowi, który w myśl przytoczonych powyżej przepisów, powinien posiadać interes prawny do pozyskania tych danych.
Świętokrzyski Inspektor podniósł, że we wniosku Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K., jako interes prawny wskazał przepis art. 36 § 1 w związku z art. 19 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 17 czerwca 1966 r. uzasadniając, że "wskazane wyżej informacje są niezbędne Zakładowi do ustanowienia zabezpieczenia hipotecznego."
W ocenie organu z art. 36 § 1 i art. 19 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jednoznacznie wynika, że Dyrektor oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może prowadzić egzekucję jedynie z wynagrodzenia. Zatem przepis ten nie daje Dyrektorowi Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych możliwości prowadzenia egzekucji z nieruchomości.
Organ wskazał, że z art. 26 ust. 5 i 5a ustawy z dnia 13 października 1997 r. o systemie ubezpieczeń społecznych wynika, że jedynym źródłem informacji o nieruchomościach dłużnika jest jego oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Ponadto wszczęcie postępowania egzekucyjnego wskazuje na posiadanie interesu faktycznego co do wyniku sprawy, a nie posiadanie interesu prawnego, którego źródłem byłaby określona norma prawa materialnego.
Zdaniem organu odwoławczego, Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. nie wykazał interesu prawnego do pozyskania danych z ewidencji gruntów i budynków odnośnie nieruchomości będących własnością Z. F..
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skardze Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. wniósł o uchylenie decyzji z 15 stycznia 2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił:
- 1) naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie posiada interesu prawnego do żądania udostępnienia danych z ewidencji gruntów i budynków w postaci wypisów z rejestru gruntów, budynków i lokali, bez danych osobowych dotyczących Z. F., która jest dłużnikiem Zakładu z tytułu nieopłaconych składek ubezpieczeniowych, podczas gdy interes prawny po stronie Zakładu istnieje,
- 2) naruszenie art. 36 § 1 i 1a w zw. z art. 19 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej u.p.e.a.) poprzez błędne przyjęcie, że Zakład nie jest podmiotem uprawnionym do żądania udostępnienia danych z ewidencji w postaci wypisów z rejestru gruntów, budynków i lokali, bez danych osobowych dotyczących dłużnika, ponieważ nie może prowadzić egzekucji z nieruchomości, podczas gdy Zakład jest i organem egzekucyjnym i uprawnionym wierzycielem.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że wbrew stanowisku zawartemu w zaskarżonej decyzji Zakład ma interes prawny, a nie wyłącznie faktyczny w uzyskaniu informacji na temat nieruchomości należących do wskazanej we wniosku zobowiązanej, celem dochodzenia należności z tytułu nieopłaconych składek, a przesądza o tym pozycja prawna zajmowana przez ten podmiot w postępowaniu egzekucyjnym.
Skarżący wskazał na art. 19 § 4 u.p.e.a. i stwierdził, że jest organem egzekucyjnym, któremu przepisy przyznały zdolność prawną do prowadzenia egzekucji co do określonych środków egzekucyjnych określonych w tej ustawie (właściwość szczególną).
W ocenie skarżącego treść wniosku bezpośrednio wskazuje, że ZUS realizuje uprawnienia organu egzekucyjnego, co świadczy o tym, że działa w tym przypadku zarówno jako wierzyciel dłużnika oraz jako organ prowadzący egzekucję administracyjną. Zatem ma interes prawny w uzyskaniu informacji na temat nieruchomości należących do dłużnika. Wskazał na art. 26 ust. 2 i 3 u.p.e.a.
i stwierdził, że może skutecznie zwracać się do organów administracji publicznej o udzielenie informacji w zakresie niezbędnym do prowadzenia egzekucji, co znajduje potwierdzenie w dyspozycji zamieszonej w art. 36 § 1 tej ustawy. Drugoplanowym zagadnieniem jest więc kwestia, że ZUS nie prowadzi egzekucji z nieruchomości dłużnika.
Skarżący wskazał, że z art. 154 § 1 u.p.e.a. wynika, że w przypadku dochodzenia należności z tytułu nieopłaconych składek w trybie egzekucji z nieruchomości Dyrektor ZUS jako wierzyciel może zwrócić się do organu egzekucyjnego z wnioskiem o wszczęcie postępowania zabezpieczającego wystawiając wcześniej zarządzenie zabezpieczenia.
W ocenie skarżącego, Dyrektor Zakładu dochodząc ściągnięcia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji należności z tytułu nieopłaconych składek winien mieć zagwarantowany dostęp do wszystkich ewidencji i rejestrów publicznych posiadanych przez podmioty publiczne, w tym także do informacji z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zasób ten stanowi podstawowe źródło informacji, z którego organ egzekucyjny, jak również wierzyciel, może uzyskać urzędowe informacje o nieruchomościach zobowiązanego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się w decyzji organu odwoławczego będącej przedmiotem skargi, naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia.
Z akt sprawy wynika, że we wniosku z dnia 14 lipca 2014 r., złożonym następnie na urzędowym formularzu 10 października 2014r., Dyrektor ZUS Oddział w K. domagał się od Starosty S. udzielenia informacji w formie wypisu z rejestru gruntów bez danych osobowych, budynków i lokali, czy Z. F. figuruje w ewidencji gruntów i budynków jako właściciel nieruchomości położonych na terenie powiatu S.. Wnioskodawca podniósł, że wskazane wyżej informacje są niezbędne Zakładowi do ustanowienia zabezpieczenia hipotecznego.
Organ administracji rozpatrując wniosek zastosował w sprawie przepis art. 24 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2010.193.1287 ze zm.), zwanej dalej ustawą, przyjmując jednocześnie, że ZUS Oddział w K. nie wykazał interesu prawnego, o jakim mowa w art. 25 ust. 5 pkt 3 tej ustawy.
W art. 20 ustawy określono, że ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące:
- 1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty;
- 2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych;
- 3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej (ust. 1).
W ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także:
- 1) właścicieli nieruchomości, a w przypadku:
- a) nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - oprócz właścicieli inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, znajdują się te nieruchomości,
- b) gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli - osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania;
- 2) miejsce pobytu stałego lub adres siedziby podmiotów, o których mowa w pkt 1;
- 3) informację o wpisaniu do rejestru zabytków;
- 4) informację, czy wyróżniony w ewidencji gruntów i budynków obszar gruntu, w całości lub w części, objęty jest formą ochrony przyrody wskazaną w art. 6 ust. 1 pkt 1-9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r. poz. 627, 628 i 842 oraz z 2014 r. poz. 805);
- 5) wartość katastralną nieruchomości;
- 6) informacje dotyczące umów dzierżawy, jeżeli od wykazania takich informacji w ewidencji gruntów i budynków uzależnione jest nabycie praw wynikających z przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, a także z przepisów o rozwoju obszarów wiejskich (ust. 2).
Z przytoczonych przepisów wynika, że ustawodawca podzielił informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków na dane o charakterze przedmiotowym (art. 20 ust. 1 i ust. 2 pkt 3-5) oraz dane o charakterze podmiotowym (art. 20 ust. 2 pkt 1 i pkt 2).
Jednocześnie art. 24 ust. 2 i 4 ustawy stanowi, że informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne i każdy, z zastrzeżeniem ust. 5, może żądać ich udostępnienia. Natomiast zgodnie z art. 24 ust. 5, dane ewidencji gruntów i budynków, zawierające dane osobowe, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 (dane podmiotowe) oraz wypisy z operatu ewidencyjnego, zwierające takie dane osobowe, starosta wydaje na żądanie:
1/ właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis;
2/ organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis;
3/ innych podmiotów, niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny w tym zakresie.
Nie ulega zatem wątpliwości, że art. 24 ust. 2 i ust. 4 ustawy określa odrębną od art. 24 ust. 5 podstawę prawną do udzielenia informacji z operatu ewidencyjnego. Zasadniczym elementem różnicującym obie podstawy prawne jest to, że dopuszczalność wydania wypisu i wyrysu o charakterze podmiotowym lub podmiotowo-przedmiotowym, a więc na podstawie art. 24 ust. 5, powiązana została z faktem wykazania się przymiotem, o jakim mowa w pkt 1 lub 2 tego przepisu bądź też z posiadaniem przez wnioskodawcę interesu prawnego w uzyskaniu wypisu i wyrysu (pkt 3). Udzielenie informacji na podstawie art. 24 ust. 2 i ust. 4 ustawy (o charakterze przedmiotowym) nie zostało natomiast uzależnione ani od przysługiwania interesu prawnego ani od władania gruntem, budynkiem lub lokalem, co do których określona informacja miałaby być udzielona.
Przedmiotem jawnych i powszechnie dostępnych, udzielanych w trybie art. 24 ust. 2 i 4 ustawy informacji o gruntach, budynkach i lokalach, na żądanie każdego, tj. bez konieczności wykazywania interesu prawnego, ani władania gruntem, budynkiem lub lokalem, mogą być zatem tylko informacje o charakterze przedmiotowym. Natomiast informacje o charakterze podmiotowym lub podmiotowo-przedmiotowym, z uwagi na ochronę zawartych w nich danych osobowych, mogą być udzielane tylko w trybie art. 24 ust. 5 ustawy, a więc z uwzględnieniem wszystkich zawartych w tym przepisie ograniczeń.
W ocenie Sądu, ZUS Oddział w K. ma interes prawny w uzyskaniu informacji na temat nieruchomości należących do wskazanej we wniosku osoby zobowiązanej celem dochodzenia należności z tytułu nieopłaconych składek.
Przede wszystkim zgodnie z art. 19 § 4 u.p.e.a., Dyrektor oddziału ZUS jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania egzekucji z wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego, z renty socjalnej, z wierzytelności pieniężnych oraz z rachunków bankowych, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i należności pochodnych od składek oraz nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczenia społecznego lub innych świadczeń wypłacanych przez ten oddział, które nie mogą być potrącane z bieżących świadczeń. Jest to zatem organ egzekucyjny, któremu przepisy u.p.e.a. przyznały zdolność prawną do prowadzenia egzekucji co do określonych środków egzekucyjnych określonych w tej ustawie (właściwość szczególną). Wprawdzie Dyrektor oddziału ZUS nie jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, w tym w szczególności egzekucji z nieruchomości, jednak należy zauważyć, że stosownie do art. 154 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny może dokonać zabezpieczenia należności pieniężnej lub wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, jeżeli brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić egzekucję.
Zabezpieczenia dokonuje się na wniosek wierzyciela (w tym przypadku ZUS) i na podstawie wydanego przez niego zarządzenia zabezpieczenia (art. 155a § 1 pkt 1 u.p.e.a.)
Stosownie do treści art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998r.
o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. 2015.121), zabezpieczeniem tym może być hipoteka przymusowa na wszystkich nieruchomościach dłużnika. Ust. 2 tego przepisu stanowi jednocześnie, że wystawione przez Zakład dokumenty stwierdzające istnienie należności z tytułu składek oraz jej wysokość są podstawą wpisu hipoteki do księgi wieczystej nieruchomości stanowiącej własność zobowiązanego.
Nie ulega zatem wątpliwości, że Dyrektor oddziału ZUS jako organ reprezentujący wierzyciela (którym jest Zakład) i jednocześnie organ egzekucyjny ma interes prawny w uzyskaniu informacji, o jakich mowa w art. 24 ust. 5 ustawy. Niezależnie od tego podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 36 § 1 u.p.e.a., w zakresie niezbędnym do prowadzenia egzekucji organ egzekucyjny może zwracać się o udzielenie informacji do organów administracji publicznej oraz jednostek organizacyjnych im podległych lub podporządkowanych, a także innych podmiotów. Zgodnie natomiast do treści art. 166b u.p.e.a. w postępowaniu zabezpieczającym stosuje się odpowiednio przepisy działu I, a więc także art. 36.
Skoro przepis art. 36 u.p.e.a. ma za zadanie umożliwić organom egzekucyjnym uzyskanie informacji od innych organów administracji w ramach ich uprawnień i w zakresie wiedzy jaką dysponują te organy oraz metodami przewidzianymi prawem, to domagając się takiej informacji dla celów postępowania egzekucyjnego wystarczającym będzie gdy organ egzekucyjny w sposób klarowny przedstawi taką potrzebę oraz przede wszystkim jej istnienie odpowiednio udokumentuje, co niewątpliwie nastąpiło w stanie faktycznym sprawy.
Skuteczna egzekucja prawa jest jednym z najważniejszych zadań demokratycznego państwa prawa. Kierując się tą regułą interpretacyjną należy stwierdzić, że Dyrektor oddziału ZUS dochodząc ściągnięcia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji należności z tytułu nieopłaconych składek powinien mieć zagwarantowany dostęp do wszystkich ewidencji i rejestrów publicznych posiadanych przez podmioty publiczne, w tym także do informacji z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zasób ten stanowi podstawowe źródło informacji, z którego organ egzekucyjny, jak również wierzyciel, może uzyskać urzędowe informacje o nieruchomościach zobowiązanego.
W tych okolicznościach odmowa udzielenia informacji Dyrektorowi oddziału ZUS z uwagi na brak interesu prawnego w uzyskaniu informacji objętych wnioskiem nie jest zgodna z prawem. Interes prawny skarżącego wynika bowiem zarówno z tego, iż jest on organem egzekucyjnym jak i z tego, że Zakładowi jako wierzycielowi, reprezentowanemu przez Dyrektora właściwego oddziału przysługuje zabezpieczenie należności w postaci hipoteki przymusowej. Ponadto podkreślenia wymaga, że skarżący występując ze stosownym wnioskiem do organu I instancji dysponował już danymi osobowymi osoby zobowiązanej do uiszczenia składek na ubezpieczenie społeczne, przy czym wniosek ten nie obejmował całego majątku osoby zobowiązanej, lecz ściśle określoną jego kategorię – nieruchomości - położone na terenie powiatu, gdzie ona zamieszkuje (por. także wyrok WSA w Lublinie z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 50/12 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2012r., sygn. akt II SA/Wr 712/12).
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podziela przy tym poglądu zaprezentowanego przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż przeszkodę do uwzględnia wniosku stanowi przepis art. 26 ust. 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Zgodnie z nim, na żądanie Zakładu lub kierownika terenowej jednostki organizacyjnej Zakładu będącego jednocześnie organem egzekucyjnym dłużnik obowiązany jest do wyjawienia nieruchomości oraz przysługujących mu praw majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej lub zastawu, jeżeli z dowodów zgromadzonych w postępowaniu wynika, że należności z tytułu składek mogą zostać nieopłacone. Wyjawienia, o którym mowa w ust. 5, dokonuje się w formie oświadczenia składanego pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Przed odebraniem oświadczenia Zakład lub kierownik terenowej jednostki organizacyjnej będącej jednocześnie organem egzekucyjnym jest obowiązany uprzedzić dłużnika o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania (art. 26 ust. 5a).
Z treści zacytowanego unormowania nie można jednak wysnuć wniosku, jak czyni to organ, że wyjawienie majątku jest jedynym dostępnym wierzycielowi środkiem prawnym zmierzającym do poszukiwania majątku nieruchomego dłużnika celem ustanowenia zabezpieczenia. Inną możliwość daje chociażby zwrócenie się do właściwego organu administracji, w tym także w trybie art. 24 ust. 5 ustawy.
Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku.
Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnia art. 152 p.p.s.a.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji rozpatrzy wniosek Dyrektora ZUS Oddział w K. mając na uwadze przedstawiony wyżej pogląd prawny.