Uzasadnienie
Decyzją z dnia 15 stycznia 2007r. Komendant Miejski Policji na podstawie art. 93 ust.1 i 1a, art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001r.
o transporcie drogowym i pkt 1.8.1 oraz 1.8.4 i 1.3 załącznika do tej ustawy nałożył na Z. Ł. karę pieniężną w kwocie 4000 zł, w tym 3000 zł za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji, 500 zł za wykonywanie transportu drogowego lub na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne oraz 500 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawiania oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą.
Decyzją z dnia 21 lutego 2007r. Komendant Wojewódzki Policji decyzję tę utrzymał w mocy, powołując dodatkowo jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia art. 39 c, 39 f pkt 1 ustawy o transporcie oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 grudnia 2003r. w sprawie postępowania z dokumentacją związaną z pracą kierowcy.
Na skutek wniesionej przez Z. Ł. skargi wyrokiem z dnia 6 czerwca 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzje organów obu instancji. Sąd wskazał, iż pomiędzy datą przeprowadzonej kontroli taksówkarza a datą wystawienia decyzji przez organ I instancji, ustawą z dnia 17 listopada 2006r. nastąpiła nowelizacja ustawy o transporcie drogowym, w wyniku której zmianie uległy niektóre przepisy, będące podstawą zaskarżonej decyzji, a Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 grudnia 2003r. utraciło moc. Tę zmianę stanu prawnego organy powinny uwzględnić.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Komendant Miejski Policji decyzją z dnia 4 lutego 2008r. na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz zgodnie z ustaleniami w pkt 1 protokołu kontroli z dnia 25 października 2006r. nałożył na Z. Ł. karę pieniężną w kwocie 3000 zł. W uzasadnieniu organ ten wskazał, że w dniu 25 października 2006r. około godziny 9:30 w K. przy ul. J. na postoju taksówek została przeprowadzona kontrola, w czasie której stwierdzono, że kierujący pojazdem Mazda nr rej. [...] Z. Ł. wykonuje transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji. Dlatego też na podstawie art. 92 ust. 1,2 i 4, art. 5 i 6, art. 87 ustawy o transporcie drogowym oraz pkt 1.3 jej załącznika należało wymierzyć karę pieniężną w wysokości 3000 zł. Jednocześnie w uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w świetle aktualnie obowiązujących przepisów Z. Ł. nie naruszył obowiązku polegającego na naruszeniu warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy i obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty w zakresie wystawienia zaświadczenia/oświadczenia/ poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą, tym samym należało odstąpić od nałożenia kary pieniężnej w wysokości po 500 zł, a w konsekwencji postępowanie w tym zakresie umorzono.
W odwołaniu od tej decyzji Z. Ł. wskazał, że od 18 lat walczy z patologią panującą w środowisku kieleckich taksówkarzy, polegającą na tym, że nieformalne grupy taksówkarzy opanowały bardziej lukratywne postoje i nie dopuszczają do nich innych taksówkarzy. Doprowadziło to do powstania zjawiska rejonizacji, wyrażającego się tym, że taksówkarz jest przypisany tylko do jednego postoju. Na tych postojach ruch jest minimalny, a do tego taksówkarze są narażeni na współpracę z miejscowym półświatkiem. Podniósł, że sam stał się ofiarą pobicia i okradzenia, zaś kilku taksówkarzy popełniło samobójstwo.
Decyzją z dnia 27 marca 2008r. Komendant Wojewódzki Policji, po rozpatrzeniu tego odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 93 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym / Dz. U. Nr 125 z 2007r. poz. 874/ zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że:
1/ nałożył na Z. Ł. karę pieniężną w kwocie 3000 zł za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji, 2/ w pozostałym zakresie postępowanie umorzył.
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ ten wskazał, że zasadne jest nałożenie na Z. Ł. kary pieniężnej w kwocie 3000 zł, albowiem w dniu 25 października 2006r. w czasie przeprowadzonej kontroli drogowej na postoju taksówek przy ul. J. w K. policjant z Sekcji Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji stwierdził, iż Z. Ł. nie posiadał licencji uprawniającej do prowadzenia transportu drogowego w zakresie zarobkowego przewozu osób. Zawarta w odwołaniu argumentacja na rzecz nieposiadania licencji jest bezzasadna. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 i art. 6 ustawy podjęcie i wykonywanie transportu drogowego taksówką w zakresie zarobkowego przewozu osób wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie tego rodzaju transportu drogowego. Odnośnie braku pozostałych dokumentów, stwierdzonego w czasie kontroli w dniu 25 października 2006r., Komendant Wojewódzki Policji podzielił stanowisko organu I instancji, iż w świetle aktualnie obowiązujących przepisów na odwołującym się, jako przedsiębiorcy wykonującym transport taksówką, posiadającym prawo jazdy kat. B, taki obowiązek nie ciąży. W konsekwencji wskazał, że postępowanie administracyjne w tym zakresie umorzono jako bezprzedmiotowe.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze na tę decyzję Z. Ł. zarzucił, iż jest w niej szereg nieprawidłowości, które jego zdaniem "w sposób zasadny wpływają na sprawę", a mianowicie:
1/ zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001r. o braku licencji winien być zawiadomiony ZUS i Urząd Skarbowy, które to instytucje nie zostały zawiadomione;
2/ nie są kwestionowane jego informacje zawarte w proteście o patologicznych zwyczajach panujących w środowisku taksówkarskim;
3/ opisane przesz niego czyny kryminalne nie znalazły zainteresowania organów ścigania;
4/ w druku "licencja" zawarta jest nieprawda dotycząca "obszaru prowadzenia przewozów";
5/ brak jest informacji, w jaki sposób i przez kogo problemy środowiska zostaną rozwiązane;
6/ wystosowany przez niego w 2002r. protest jest ciągle aktualny.
Dodatkowo skarżący podniósł, że przez ostatnie 5 lat miał problemy z zameldowaniem i praktycznie był bezdomny i że przez 29 lat wykonywania zawodu taksówkarza nie było na niego żadnej skargi.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym / tekst jedn. Dz. U. Nr 125 za 2007r. poz. 874 ze zm./, zwanej dalej w skrócie ustawą, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Jeśli chodzi o transport drogowy taksówką warunki udzielenia licencji zostały określone w art. 6 ustawy.
W niniejszej sprawie okolicznością niesporną jest to, że skarżący nie posiadał takiej licencji w dacie przeprowadzonej w dniu 25 października 2006r. kontroli; co więcej, o wydanie takiej licencji nigdy po wejściu w życie ustawy nie występował.
W protokole z kontroli z dnia 25 października 2006r. skarżący brak licencji tłumaczył tym, iż w maju 2004r. zgłosił protest przeciwko rejonizacji taksówkarskiej i do chwili obecnej stan się nie tylko nie zmienił, ale pogłębił.
Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej. Z kolei zgodnie z art. 93 ust. 1 uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1 / a więc także funkcjonariusze Policji/ mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do pkt 1.3 załącznika do ustawy kara pieniężna za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji wynosi 3000 zł. Treść powołanych przepisów w świetle bezspornej okoliczności, iż skarżący świadczył usługi transportowe taksówką bez wymaganej licencji powoduje, iż decyzję nakładającą na skarżącego karę pieniężną w tej właśnie wysokości, należało uznać za prawidłową.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153 poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję tylko w aspekcie jej zgodności z prawem. Tymczasem skarżący zarówno w skierowanej do Sądu skardze, jak i we wcześniejszych pismach podnosi szereg okoliczności, które nie mają i nie mogły mieć żadnego wpływu na nałożenie na niego kary pieniężnej za brak licencji. Obowiązujące bowiem przepisy nie zwalniają z obowiązku uzyskania takiej licencji osoby protestujące przeciwko patologicznym stosunkom wśród taksówkarzy.
Również żadna z okoliczności powołanych w skardze ani nie zwalniała skarżącego z obowiązku uzyskania licencji ani też nie miała wpływu na wydanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za brak tej licencji.
W szczególności wydanie zaskarżonej decyzji nie było uzależnione od wcześniejszego powiadomienia ZUZ-su i urzędu skarbowego o świadczeniu przez skarżącego usług taksówkarskich bez licencji. Również w niniejszej sprawie Sąd nie jest władny kontrolować druku "licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką" pod kątem jego zgodności w części, w jakiej mowa jest o obszarze prowadzenia przewozów z faktyczną możliwością świadczenia usług przez taksówkarzy. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie może być tylko decyzja Komendanta Wojewódzkiego oraz ewentualnie poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, nie zaś stosunki panujące wśród taksówkarzy, czy tez kwestia braku należytej reakcji przez organy administracji na zgłaszane przez skarżącego nieprawidłowości.
Z urzędu natomiast należy zauważyć, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art.138 § 1 pkt 2 kpa. Zamiast bowiem używać słowa "zmieniam" zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy powinien był uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i w to miejsce orzec tak jak orzekł. Zdaniem Sądu jest to jednak uchybienie procesowe, które nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik sprawy.
Ponieważ decyzja nakładającą karę pieniężną w wysokości 3000 zł odpowiada prawu, prawidłowo również organ odwoławczy rozstrzygnięcie co do umorzenia postępowania w pozostałej części zamieścił w sentencji decyzji / organ I instancji z naruszeniem art. 107 kpa zawarł rozstrzygnięcie w tym przedmiocie tylko w uzasadnieniu swojej decyzji/, skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm./.