Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] znak: RD-[...], po rozpatrzeniu odwołania M. M. od decyzji wydanej z upoważnienia Marszałka Województwa z dnia [...] znak: [...] nakładającej na przewoźnika karę pieniężną w wysokości 3000 zł za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 21 października 2009 r. uprawnieni pracownicy Urzędu Marszałkowskiego dokonali, w godz. od 705 do 730, kontroli wykonywanych przez M. M. usług w krajowym transporcie drogowym osób, na linii B.-K.. W trakcie kontroli ustalono, że autobus zmienił trasę przejazdu tj. zamiast rozpocząć kurs w miejscowości B. o godz. 715, rozpoczął kurs w miejscowości C. o godz. 700. W autobusie podróżowało 5 pasażerów, którzy okazali bilety miesięczne. Z przeprowadzonej kontroli sporządzony został protokół, w którym stwierdzono wykonywanie transportu z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących przebiegu trasy. Protokół został podpisany przez kontrolujących oraz kierowcę autobusu, który nie miał żadnych zastrzeżeń.
W tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji przytoczył treść art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym i podał, że podstawowym dowodem w przedmiotowej sprawie jest protokół kontroli przewoźnika sporządzony przez uprawniony organ, do którego kierowca nie wniósł żadnych uwag. Ponadto także przedsiębiorca, zarówno w trakcie postępowania przed organem I instancji, jak i na etapie odwołania, nie odniósł się do ustalonych nieprawidłowości i nie złożył żadnych wyjaśnień.
W związku z powyższym Kolegium uznało, że materiał dowodowy bezspornie wskazuje, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenie warunków określonych w zezwoleniu dotyczących trasy przejazdu, za co grozi kara pieniężna w wysokości 3000 zł (zgodnie z lp.22.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym).
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. M., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 pkt 1,4,5,6 kpa.
Skarżący zarzucił, że w czasie kontroli za szybą autobusu nie widniała żadna tablica kierunkowa, bo nie był wówczas wykonywany przejazd na linii regularnej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w motywach zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ww. ustawy).
Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji podnieść należy, że w toku rozpoznania sprawy organ II instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu mającym, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Niniejsza sprawa dotyczy nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu. Zasady wykonywania krajowego transportu drogowego oraz odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego przez przedsiębiorców i inne podmioty wykonujące przewóz drogowy reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. 2007 r. nr 125 poz. 874 ze zm.) zwana dalej w skrócie ustawą.
Zgodnie z art. 18b ust. 2 pkt 3 i 5 ustawy podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się m.in. zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy oraz naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu. W myśl art. 20 ust. 1 ustawy w zezwoleniu określa się w szczególności: 1) warunki wykonywania przewozów;
- 2) przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów;
- 3) miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób. Obowiązujący rozkład jazdy stanowi załącznik do zezwolenia (art. 20 ust. 1a ustawy).
Z analizowanych przepisów wynika zatem, że obowiązkiem uprawnionego do wykonywania przewozów jest przestrzeganie warunków nałożonych na niego w ustawie oraz w zezwoleniu, którego częścią składową jest rozkład jazdy.
Z kolei w myśl art. 92 ust. 1 ustawy kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy - podlega karze pieniężnej. Stosownie do art. 92 ust.
4. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Załącznik ten w pkt 2.2.3 przewiduje za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków karę pieniężną w wysokości 3 000 zł.
Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że organy rozstrzygające sprawę prawidłowo uznały, że w sprawie doszło do naruszenia określonych w ustawie i zezwoleniu warunków. Prawidłowo również jako konsekwencja ich naruszenia, została na przewoźnika nałożona sankcja w postaci administracyjnej kary pieniężnej w wysokości określonej w ustawie.
Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że skarżący przedsiębiorca dopuścił się naruszenia warunków określonych w zezwoleniu nr 0000930 dotyczących przebiegu trasy, ponieważ pracownik przewoźnika wykonujący przewóz osób, wbrew rozkładowi jazdy, realizował kurs z przystanku, który nie figurował w obowiązującym rozkładzie jazdy, określonym w załączniku do zezwolenia.
Na okoliczność stwierdzonego naruszenia sporządzony został protokół kontroli nr INF.IV-5430/68/09 wraz z załącznikiem zawierającym opis stwierdzonych naruszeń, który podpisał kierowca autobusu B.S. nie wnosząc do niego żadnych uwag. Podnieść należy, że protokół stanowi podstawowy dowód w oparciu o który organy dokonują ustaleń stanu faktycznego, przy czym jego podpisanie przez kierowcę bez zastrzeżeń wywiera ten skutek, iż dla oceny stanu faktycznego miarodajne są ustalenia stwierdzone w protokole z kontroli i załączniku do protokołu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 września 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1224/04, LEX nr 205475).
Podkreślić ponadto należy, że wykazane przez organy naruszenie, nie było kwestionowane przez przewoźnika na etapie postępowania administracyjnego. M. M. dopiero w skardze do Sądu stwierdził, że przewóz nie był wykonywany na linii regularnej, a autobus nie był wyposażony w tablice kierunkowe. Jednakże skarżący w żaden sposób nie wykazał prawdziwości swych twierdzeń. W sytuacji gdy przedstawiciel przewoźnika (kierowca) nie wniósł uwag do protokołu, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, to skarżącego obciąża dowód, że ustalenia zawarte w tym protokole nie oddają rzeczywistego stanu rzeczy (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 października 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1349/07, LEX nr 385345). Takich dowodów skarżący M. M. jednak nie przedstawił.
Nie można więc uznać, aby stwierdzone protokolarnie naruszenie nie miało miejsca, a przewóz realizowany w czasie kontroli w dniu 21 października 2009 r. nie był przewozem regularnym osób. Poza tym twierdzeniu skarżącego, jakoby w czasie kontroli nie był wykonywany przejazd na linii regularnej, o czym ma świadczyć domniemany fakt nieumieszczenia za szybą autobusu tablicy kierunkowej, zaprzecza niekwestionowana przez skarżącego okoliczność, że w czasie kontroli na tym odcinku trasy, w autobusie podróżowało 5 osób, które okazały bilety miesięczne. Osoby te okazały bowiem w ten sposób, że ich uprawnienie do podróżowania autobusem skarżącego na tej trasie, wywodzą z posiadanych biletów miesięcznych. Wskazuje to jednoznacznie, że na odcinku C.-B. był realizowany przejazd na linii regularnej, co stanowi naruszenie warunków dotyczących przebiegu trasy określonych w zezwoleniu nr 0000930 i uzasadnia wydanie zaskarżonej decyzji.
Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.