Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia [....] na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w zakresie podłączenia budynku [...] do kanalizacji, uznało zażalenie za nieuzasadnione. W podstawie prawnej powołano art. 37 K.p.a.
Skargę na ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł [....].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, argumentując że zaskarżone postanowienie nie mieści się w zamkniętym katalogu aktów podlegających kontroli sądowoadministracyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli został sprecyzowany m.in. w art. 3 § 2 ustawy P.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione, oraz na bezczynność organów administracji w określonym zakresie. Jak wynika z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 – 5 tego przepisu jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Podkreślić należy, że terminy załatwienia sprawy administracyjnej określają art. 35 i art. 36 K.p.a. Jak wynika z kolei z art. 37 § 1 K.p.a. – na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Podkreślenia wymaga, że [...], wnosząc zażalenie do Kolegium na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w zakresie podłączenia jego budynku do kanalizacji, wykorzystał przysługujący mu środek służący do zwalczania zarzucanej organowi niższej instancji bezczynności. W rezultacie, wobec wyczerpania trybu odwoławczego, został spełniony niezbędny warunek do złożenia skargi – dotyczącej wyłącznie bezczynności organu I instancji.
Z tego też względu za niedopuszczalne należy uznać wniesienie w niniejszej sprawie skargi na postanowienie, w którym organ wyższego stopnia, działając na podstawie art. 37 K.p.a., uznał za nieuzasadnione zażalenie na bezczynność organu I instancji.
Jak wynika bowiem z utrwalonych poglądów doktryny i judykatury stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 K.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 K.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. postanowienia NSA: z dnia 8 lutego 1995r. sygn. akt I SAB 86/94, ONSA 1996/1/39r., z dnia 13 marca 2001r. sygn. akt I SAB 246/00, LEX 78952, wyroki NSA z 12 kwietnia 2001r. sygn. akt IV SA 1866/00, ONSA 2002/4/144 oraz z dnia 24 maja 2001r., sygn. akt IV SA 572/99, ONSA 2002/3/116).
W rezultacie stwierdzić należy, że skarga wniesiona do sądu administracyjnego na postanowienie wydane w trybie art. 37 K.p.a. podlega odrzuceniu z przyczyn przedmiotowych (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 18 marca 2010r. sygn. akt II SAB/Kr 91/09, LEX nr 736319, postanowienie WSA w Lublinie z dnia 15 marca 2010r. sygn. akt III SA/Lu 69/10, LEX nr 669680).
Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a.