Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...], po rozpatrzeniu zażalenia D.M. na postanowienie z [...], którym Burmistrz postanowił pozytywnie zaopiniować wstępny projekt podziału nieruchomości oznaczonej numerami: [...] o powierzchni 1,8473 ha, [...] o powierzchni 1,0929 ha oraz [...] o powierzchni 0,2947 ha, położonej w obrębie 02 - S., proponowany na mapie, jako zgody z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że 5 września 2019 r. organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie podziału nieruchomości nr [...], [...] i [...]. W wyniku podziału nieruchomości nr [...] powstaną dwie działki nr [...]/1 o powierzchni 1,8380 ha oraz nr [...]/2 o powierzchni 0,0093 ha, w wyniku podziału nieruchomości nr [...] powstaną dwie działki nr [...]/1 o powierzchni 1,0856 ha oraz nr [...]/2 o powierzchni 0,0073 ha, a wyniku podziału nieruchomości nr [...] powstaną dwie działki nr [...]/1 o powierzchni 0,2719 ha oraz nr [...]/2 o powierzchni 0,0228 ha.
Kolegium stwierdziło, że zgodnie z art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U.2020.65), dalej zwanej "ugn", podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeżeli jest on niezbędny do realizacji celów publicznych. Celami publicznymi w rozumieniu tej ustawy są, zgodnie z art. 6 pkt 1, między innymi wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne. Natomiast nieruchomość staje się niezbędna na cel publiczny w chwili wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym dokonano ustaleń co do przebiegu drogi publicznej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 sierpnia 2009 r. o sygn. akt I OSK 10/09).
Organ II instancji podał, że zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta S. działki nr [...], [...] i [...] w części przydrożnej wchodzą w skład terenu oznaczonego symbolem KDD1 - tereny dróg publicznych dojazdowych. Plan ten wiąże organy w procedurze wydawania indywidualnych rozstrzygnięć na jego podstawie. W tej sytuacji spełniona została przesłanka wskazana w art. 97 ust. 3 pkt 1 ugn warunkująca możliwość dokonania podziału nieruchomości z urzędu.
Kolegium zauważyło, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Z kolei zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego opiniuje burmistrz, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.
Powołując się na treść art. 97 ust. 3 pkt 1 oraz art. 93 ust. 1 ugn organ II instancji zaznaczył, że rozstrzygając sprawę dotyczącą zaopiniowania proponowanego podziału nieruchomości organ bierze pod uwagę wyłącznie przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i z tego punktu widzenia ocenia, czy projekt realizuje to przeznaczenie, a także, czy służy temu przeznaczeniu. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, a także określenie sposobów zagospodarowania terenu.
W rozpoznawanej sprawie nie ulega, zdaniem organu, wątpliwości, że proponowany podział nieruchomości nr [...], [...] i [...] jest zgodny z ustaleniami obowiązującego, przyjętego uchwałą Rady Miasta w S. nr [...] z dnia 30 grudnia 2010 roku, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym położona jest przedmiotowa nieruchomość. Bezsporne jest, że plan ten przeznacza część nieruchomości - działek nr [...], [...] i [...] na tereny dróg publicznych dojazdowych oznaczone symbolem KDD1. Z porównania znajdującego się w aktach sprawy fragmentu części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przedstawiającego między innymi nieruchomości nr [...], [...] i [...], ze wstępnym projektem podziału sporządzonym przez geodetę uprawnionego, stanowiącym załącznik do postanowienia organu pierwszej instancji, nie może budzić żadnych wątpliwości prawidłowość dokonanej przez organ pierwszej instancji oceny, że podział jest zgodny z tym planem, w tym w szczególności, że wydzielone działki nr [...]/2, [...]/2 i [...]/2 odpowiadają gruntowi przeznaczonemu w tym planie pod poszerzenie pasa drogowego ul. P. w S. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia D.M. zarzucił naruszenie art. 93 ust.2 ugn oraz art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa.
W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że w trakcie postępowania w sprawie podziału nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], nr [...] i nr [...], odbyły się oględziny z udziałem Burmistrza, pracowników urzędu oraz mieszkańców ul. P., w którym osobiście uczestniczył. W trakcie tych oględzin wskazywał zastrzeżenia co do proponowanego podziału, który w jego przypadku spowoduje znaczne ograniczenie w sposobie użytkowania nieruchomości. Wydzielenie działki pod drogę spowoduje, że będzie ona przebiegać pod oknami budynków mieszkalnych, dodatkowo uniemożliwi mu w przyszłości remont ogrodzenia lub jego wymianę, bo będzie to warunkowane zgodą stosownego organu. Podobne ograniczenie dotyczy wyjścia z domu usytułowanego na działce nr [...], ponieważ będzie ono praktycznie w pasie drogowym.
Skarżący podkreślił, że w trakcie tworzenia miejscowego planu zagospodarowania nie został poinformowany, jak ma w przyszłości przebiegać pas drogowy. Ponadto ktoś kto pracował nad tym planem nie wziął pod uwagę istniejącej od ponad kilkudziesięciu lat zabudowy na całej długości ulicy P. W ocenie skarżącego Burmistrz w ogóle nie wziął pod uwagę na etapie tworzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego faktycznych uwarunkowań terenu oraz istniejącej zabudowy. Skarżący przyznał, że mieszkańcy ulicy P. zwracali się do Burmistrza o możliwość ewentualnego poszerzenia drogi, ale w bardzo ograniczonym zakresie, on osobiście był skłonny oddać ze swojej nieruchomości około 0,5 m na całej jej długości, tak jak większość mieszkańców.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że z porównania znajdującego się w aktach sprawy fragmentu części graficznej obowiązującego od 2010 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przedstawiającego między innymi nieruchomości skarżącego, ze wstępnym projektem podziału sporządzonym przez geodetę uprawnionego, stanowiącym załącznik do postanowienia organu I instancji, nie może budzić żadnych wątpliwości prawidłowość dokonanej przez organy oceny, że podział jest zgodny z tym planem, w tym w szczególności, że wydzielone z nieruchomości nr [...], nr [...] i nr [...] działki: nr [...]/1 o powierzchni 1,8380 ha, nr [...]/2 o powierzchni 0,0093 ha, nr [...]/1 o powierzchni 1,0856 ha, nr [...]/2 o powierzchni 0,0073 ha, nr [...]/1 o powierzchni 0,2719 ha oraz nr [...]/2 o powierzchni 0,0228 ha, odpowiadają gruntowi przeznaczonemu w tym planie pod budowę drogi publicznej. Na załączniku graficznym do planu ta część powyższych działek została oznaczona symbolem KDD1, a więc jako teren drogi publicznej.
Nadto zauważyć należy, że pozostała część powyższych działek, zgodnie z miejscowym planem jest położona na terenie oznaczonym symbolem MN1, co zgodnie z oznaczeniami graficznymi stosowanymi na rysunkach planów miejscowych oznacza teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.
Tak więc prawidłowo organy uznały, że projekt podziału jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego zarówno odnośnie przeznaczenia terenu jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek. W konsekwencji spełnione więc zostały warunki dopuszczające podział nieruchomości określone w art. 93 ust. 1 i 2 ugn. Ponadto organ opiniujący w wydanym postanowieniu prawidłowo wskazał, jakie nieruchomości podlegają podziałowi i na jakie działki zostaną one podzielone.
Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że skarżący w niniejszej sprawie kwestionuje przebieg w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego planowanej drogi publicznej dojazdowej, twierdząc, że na wysokości działki nr [...] będzie ona przechodzić wprost pod oknami domu oraz, że uchwalając plan miejscowy organ nie wziął pod uwagę faktycznych uwarunkowań terenu i istniejącej zabudowy ulicy P. Zauważyć jednak należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm.) stanowi akt prawa miejscowego, którym to aktem organy w niniejszej sprawie były związane. Nie jest więc możliwe w sprawie dotyczącej zaopiniowania zgodności podziału z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (czy też w sprawie dotyczącej podziału działek), kwestionowanie rozwiązań planistycznych przyjętych przez Radę Gminy w uchwale podjętej w 2010 r. Temu celowi służy zupełnie odrębny tryb.
Dlatego też bez wpływu na wynik sprawy pozostają podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeszcze raz podkreślenia wymaga, że organ opiniujący ma jedynie kompetencje do badania zgodności proponowanego podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jego opinia wyrażona w formie postanowienia dotyczy tylko i wyłącznie tych kwestii. W opinii tej organ nie może ustosunkować się do innych kwestii niż wskazane w dyspozycji art. 93 ust. 4 ugn (zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego). W szczególności organ opiniujący nie jest władny do wypowiadania się np. co do celowości podziału czy też jego przyszłych skutków. Na tym etapie postępowania podziałowego nie podlega też badaniu zgodność z prawem samego wszczęcia postępowania podziałowego, czy przebieg tego postępowania (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z 29 styczni 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 1220/17 oraz powołane tam orzecznictwo, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze, ponieważ podniesione w skardze zarzuty okazały się nieuzasadnione, a Sąd z urzędu nie dopatrzył się takiego naruszenia przez organy przepisów, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zmianami).