Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] znak: [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] nr [...] o nałożeniu na Przedsiębiorstwo A. w B. S.A. (zwane dalej A.) kary pieniężnej w kwocie 6.000 zł za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia.
Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapasło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu 10 grudnia 2010r. o godz. 12.45 w B. na ul. K. funkcjonariusze Policji zatrzymali do kontroli drogowej autobus marki Jelcz, który stanowił własność A. W czasie kontroli ustalono, że kierujący pojazdem K.G., wykonując regularny zarobkowy przewóz osób na trasie: B. – B. przez Z., podjechał na przystanek przy ul. K. w B. i wysadził na nim pasażerów – pomimo, że przystanek nie był wyszczególniony w okazanym rozkładzie jazdy. Kierowca przedstawił wypis z zezwolenia nr [...] na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym wydanego przez Burmistrza Miasta i Gminy w B. w dniu [...] na w/w trasę z ważnością do dnia 1 listopada 2010r. Mając na uwadze powyższe policjanci stwierdzili, że kierujący wykonywał regularny przewóz drogowy osób bez wymaganego zezwolenia oraz korzystał z przystanku niewyznaczonego w rozkładzie jazdy.
W toku postępowania organ I instancji uzyskał od Burmistrza Miasta i Gminy w B. informację z dnia 20 grudnia 2010r., z której wynika, że dotychczasowe zezwolenie nr [...] wydane przewoźnikowi w dniu 16 października 2009r. na linię B.-B. przez Z. utraciło ważność z dniem 1 listopada 2010r., a po tym terminie nie wystąpiono z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia.
Mając na uwadze powyższe decyzją z dnia [...] Zastępca Naczelnika Sekcji Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w B., działając z upoważnienia Komendanta Powiatowego Policji w B. nałożył na A. karę pieniężną w kwocie 6.000 zł za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia. W podstawie prawnej powołano art. art.93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r. nr 125, poz. 874 ze zm.).
W odwołaniu od w/w decyzji A. zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7, 77 i 80 k.p.a., wskazując jednocześnie, że przewoźnik wielokrotnie zwracał się do Burmistrza Miasta i Gminy w B. z wnioskiem o uzgodnienie korzystania z przystanku na ul. J. K., które otrzymał dopiero w dniu 10 stycznia 2011r. i obecnie oczekuje na wydanie zezwolenia na linię komunikacyjną B. – B. przez Z. Organ II instancji, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, podzielił w całości ustalenia faktyczne i rozważania prawne organu I instancji. Wobec wykonywania przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym bez wymaganego zezwolenia w niniejszej sprawie doszło bowiem do naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, co uzasadniało nałożenia na A. kary pieniężnej w oparciu o poz. 2.1 załącznika do tej ustawy. Podkreślono przy tym, że wbrew twierdzeniom strony, zgoda na korzystanie z przystanku przy ul. J. K. była wydana już w dniu 13 sierpnia 2010r., nie zaś dopiero w dniu 10 stycznia 2011r.
Za niezasadne uznano stanowisko skarżącej, domagającej się uchylenia decyzji z powodu postępowania władz gminy, które miało pozbawić spółkę możliwości przedłużenia ważności zezwolenia na realizację linii komunikacyjnej B.-B. w wymaganym terminie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A. zarzucił decyzji organu odwoławczego:
- I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 18 b ust. 1 pkt 2 i 3 w zw. z art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym, polegające na przyjęciu, że wykorzystanie zastępczego przystanku zamiast przystanku ujętego w zezwoleniu, a zamkniętego z powodu remontu narusza zakaz korzystania z przystanków;
- - art. 20 a ustawy o transporcie drogowym, polegające na błędnym przyjęciu, że pomimo wystąpienia przesłanek w nim wymienionych są podstawy do nałożenia kary pieniężnej za naruszenie warunków określonych w zezwoleniu na wykonywanie przewozów regularnych;
- 2. naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7, 77 i 80 k.p.a., statuujących zasadę wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie wydanych w niniejszej sprawie decyzji i zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy.
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności.
Na wstępie należy odnieść się do zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem w oparciu o dokonane w sposób prawidłowy ustalenia faktyczne można przeprowadzić kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia w odniesieniu do zastosowanych przez organ przepisów prawa materialnego.
Mając na względzie powyższe wskazać trzeba, że organy orzekające – zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a. – podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 k.p.a. Zdarzenie, jakie legło u podstaw wydanego rozstrzygnięcia – tj. wykonywanie przez A. transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia – zostało szczegółowo i w sposób niebudzący wątpliwości udokumentowane przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w B. w protokole z kontroli (k. 2 akt administracyjnych), sporządzonym w trybie art. 74 ust. 1 i art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r. nr 125, poz. 874 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Mianowicie, z zapisów przedmiotowego protokołu (podpisanego bez zastrzeżeń ze strony przedstawiciela przewoźnika) wynika, że w dniu 10 grudnia 2010r. o godz. 12.45 w B. na ul. J. K. kierujący autobusem marki Jelcz, stanowiącym własność A. K. G., wykonywał regularny przewóz osób na trasie: B. – B. przez Z. – pomimo, że udzielone tej spółce zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach w/w linii (k. 8 akt administracyjnych) wygasło w dniu 1 listopada 2010r. – a zatem ponad miesiąc wcześniej.
Powyższa okoliczność znajduje potwierdzenie w pisemnej informacji uzyskanej przez organ I instancji od Burmistrza Miasta i Gminy B. z dnia 20 grudnia 2010r. (k. 7 akt administracyjnych), w której stwierdzono, że przewoźnik nie złożył wcześniej wniosku o zmianę w/w zezwolenia, bądź wydanie nowego zezwolenia. Trzeba podkreślić, że samo złożenie wniosku o uzgodnienie zasad korzystania z przystanku przy ul. J. K. w B. nie upoważnia przewoźnika do wykonywania przewozów, albowiem nie może zastąpić wymaganego przez prawo zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym.
Mając na uwadze, że organy administracji publicznej poczyniły prawidłowe ustalenia stanu faktycznego sprawy, w dalszej kolejności zadaniem Sądu była ocena zastosowanych przepisów prawa materialnego, w oparciu o które podjęto zaskarżone rozstrzygnięcie.
Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy wykonywanie w krajowym transporcie drogowym przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia, wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów m. in. przez burmistrza albo prezydenta miasta:
- - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej (lit. b),
- - któremu powierzono to zadanie na mocy porozumienia, o którym mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej w granicach określonych w art. 4 pkt 7a lit. a albo lit. b (lit. c),
- - będącego siedzibą związku międzygminnego, o którym mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gmin, które utworzyły związek międzygminny (lit. d).
Z kolei stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy - kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1, mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej (art. 93 ust. 1 ustawy).
W świetle prawidłowo ustalonego przez organy stanu faktycznego stwierdzić trzeba, że w dniu 10 grudnia 2010r. K.G., kierujący autobusem skarżącej spółki, wykonywał regularny zarobkowy przewóz osób na trasie B. – B. przez Z. – bez zezwolenia. W załączniku do ustawy za takie naruszenie jej przepisów przewidziano karę pieniężną w wysokości 6.000 zł (poz. 2.1). Z tego też względu Komendant Powiatowy Policji w B., działając na podstawie art. 93 ust. 1 cyt. ustawy, zasadnie nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 6.000 zł.
Ustosunkowując się do zarzutów skargi o naruszeniu przepisów prawa materialnego należy uznać je za całkowicie nietrafne na gruncie niniejszej sprawy, jako że odnoszą się one do warunków wykonywania przewozu określonych w zezwoleniu. Tymczasem u podstaw nałożonej kary pieniężnej legła –niekwestionowana przez stronę skarżącą – okoliczność wykonywania przewozu osób bez zezwolenia, co czyni bezprzedmiotowymi rozważania na temat warunków określonych w zezwoleniu z dnia 12 października 2009r. – które utraciło moc w dniu 1 listopada 2010r.
Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.