Uzasadnienie
Wydanym w niniejszej sprawie wyrokiem z 27 grudnia 2016 r., WSA w Kielcach w punkcie I uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji, w punkcie II zasądził od Wojewody na rzecz W. K. kwotę 680 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Zażalenie na przytoczony punkt drugi powyższego wyroku wniósł reprezentowany przez fachowego pełnomocnika skarżący. Żalący się zarzucił naruszenie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015.1804), dalej rozporządzenie ws. opłat, podnosząc, że skoro sprawa dotyczyła wyłącznie ustalenia kwoty odszkodowania za przejęcie prawa własności, a zatem przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna w wysokości 132 032 zł, to zastosowanie w sprawie winien znaleźć § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia ws. opłat, zamiast zastosowanego przez Sąd § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c. W związku z tym wniósł o zmianę punktu II zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od Wojewody kwoty 7400 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo.
Okolicznością bezsporną zdaniem Sądu jest, że w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna w wysokości 132 032 zł odpowiadająca wysokości ustalonego odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Gminy nieruchomości położonej w obrębie 0016 U., gmina Zagnańsk, oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,4068 ha, objętej decyzją Starosty Nr [...] z dnia [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa drogi gminnej klasy L - lokalnej, Umer - Zarzecze km 0+000,00 do km 0+709,85 w msc. Umer gm. Zagnańsk". Wysokość tego odszkodowania została ustalona w decyzji Starosty z [...] utrzymanej następnie w mocy decyzją Wojewody z [...].
W uchwale 7 sędziów NSA w Warszawie z 3 października 2016 r., I OPS 1/16 Sąd ten wskazał, że od skargi na decyzję o ustaleniu odszkodowania za wywłaszczenie własności nieruchomości wydanej na podstawie art. 129 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm.) pobiera się wpis stosunkowy, o którym mowa w art. 231 P.p.s.a.
Wydana w niniejszej sprawie decyzja była wprawdzie wydana na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 2031), jednak również dotyczy ona ustalenia odszkodowania, a ponadto, zgodnie z art. 12 ust. 5 specustawy drogowej, do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a (tj. odszkodowania za nieruchomości nabyte z mocy prawa na podstawie przepisów specustawy drogowej), stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nie może w związku z tym budzić wątpliwości, że przywołana uchwała 7 sędziów NSA w Warszawie z dnia 3 października 2016 r., znajdzie zastosowanie także w niniejszej sprawie.
Ponadto w uchwale tej podano również, że jeżeli akt przyznaje lub odbiera (ogranicza) uprawnienie bądź też nakłada lub zdejmuje (ogranicza) obowiązek, których przedmiotem jest skonkretyzowana w tym akcie (czynności) kwota pieniężna, to przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna w rozumieniu art. 231 i art. 216 p.p.s.a. W konsekwencji więc powołana uchwała formułuje pogląd dotyczący sposobu odróżniania będących przedmiotem rozpoznawania przez sądy administracyjne spraw, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, od innych spraw.
W związku z tym, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga została uwzględniona przez Sąd, a wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła 132.032,00 zł, to stosownie do art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804.), w brzmieniu obowiązującym w chwili złożenia skargi do organu odwoławczego (§ 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych – Dz. U. 2016.1667), wynagrodzenie reprezentującego stronę radcy prawnego powinno być zasądzone według stawki obliczonej na podstawie § 2 pkt 6 ww. rozporządzenia i wynieść 7200 zł, a nie 480 zł, jak to błędnie określono w punkcie 2 zaskarżonego wyroku.
W konsekwencji należało uznać, że przedmiotowe zażalenie jest w sposób oczywisty uzasadnione. Dlatego Sąd, w punkcie pierwszym sentencji niniejszego postanowienia na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną część wyroku z 27 grudnia 2016 r., a w punkcie drugim zasądził od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 7400 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, na którą to kwotę oprócz wspomnianego wyżej wynagrodzenia radcy prawnego złożył się również zwrot uiszczonego przez stronę wpisu sądowego w wysokości 200 zł.