Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] znak: [...], wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy, odmówiono przyznania G. N. specjalnego zasiłku opiekuńczego. W uzasadnieniu wskazano na przekroczenie wymaganego kryterium dochodowego, podkreślając ponadto, że na wnioskodawcy nie ciąży obowiązek alimentacyjny względem niepełnosprawnej żony – K. N. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania G. N.:
- - uchyliło ww. decyzję organu I instancji,
- - i w to miejsce orzekło o odmowie przyznania G.N. specjalnego zasiłku opiekuńczego z tytułu niezrezygnowania z zatrudnienia z powodu opieki nad niepełnosprawną K.N., legitymującą się orzeczeniem o niezdolności do samodzielnej egzystencji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy zakwestionował ww. ustalenia organu I instancji oraz wskazał – powołując się na art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2006r. nr 139, poz. 992 ze zm.) – że za osobę, która zrezygnowała z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania bezpośredniej opieki nad ciężko chorym członkiem rodziny należy uznać osobę, która będąc zatrudniona zrzeka się zatrudnienia w celu sprawowania opieki. Mając na względzie okresy rejestracji G.N. w Powiatowym Urzędzie Pracy w Końskich jako osoby bezrobotnej oraz okresy pobierania przez niego zasiłku dla bezrobotnych Kolegium stwierdziło, że wnioskodawca nie spełnił wymogu rezygnacji z zatrudnienia w związku z opieką nad chorą małżonką.
Skargę na ww. rozstrzygnięcie organu II instancji wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach G.N.
Postanowieniem z dnia 13 marca 2014r., sygn. akt II SA/Ke 130/14 tut. Sąd zawiesił postępowanie sądowe, wskazując że wyrok Trybunału Konstytucyjnego (w sprawie o sygn. akt P 1/14), rozstrzygający czy przepis art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych (mający zastosowanie w niniejszej sprawie) jest zgodny z art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, będzie miał wpływ na ocenę legalności zaskarżonej decyzji.
Pismem z dnia 4 czerwca 2014r. G.N. cofnął złożoną w niniejszej sprawie skargę.
Postanowieniem z dnia [...] sygn. akt [...] tut. Sąd podjął zawieszone postępowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej ustawą P.p.s.a, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uznał, że w przedmiotowej sprawie cofnięcie skargi było w świetle art. 60 ustawy P.p.s.a. dopuszczalne i skuteczne.
Stosownie zatem do treści art. 161 § 1 pkt 1 ustawy P.p.s.a. postępowanie sądowe podlegało umorzeniu.