Uzasadnienie
Z. K. i H. K. złożyli formularze urzędowe PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie z ich skargi na decyzję Wojewody w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Ze złożonych formularzy wynika, że wnioskodawcy prowadzą wspólnie gospodarstwo domowe, utrzymują się z dwóch emerytur wysokości 882,85 zł i 1486,67 zł, co daje łącznie miesięczny dochód netto 2369,52 zł. Skarżący nie wykazali żadnego majątku oprócz domu wielkości i 70 m kw i nieruchomości rolnej o powierzchni 1,5 ha, na której znajdują się łąki, stary sad, kilka uli oraz 3 kozy. Wnioskodawca jest osobą niepełnosprawną niezdolną do samodzielnej egzystencji, przeszedł 2 zawały serca, 2 udary, cierpi na przewlekłą obturacyjna chorobę płuc, ma problemy z oddychaniem i poruszaniem się. Wnioskodawczyni przeszła operację stawu kolanowego, cierpi na zwyrodnienie kręgosłupa, zapalenie stawów, porusza się o kulach, korzysta z pomocy osób trzecich. Oboje są pod stałą opieką lekarską i muszą przyjmować leki.
Skarżący zaciągnęli u rodziny pożyczki, spłacają je w miesięcznych ratach po 200 zł. Opłaty za media wynoszą około 500 zł miesięcznie. Pozostała część dochodu jest przeznaczana na zakup wyżywienia oraz leków i nie zawsze wystarcza na zaspokojenie wszystkich potrzeb wnioskodawców.
Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz.718) przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i wynagrodzenia fachowego pełnomocnika przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej sprawie, biorąc pod uwagę trudną sytuację majątkową i osobistą skarżących, przede wszystkim dochód z dwóch emerytur nie zawsze wystarczający na zaspokojenie ich podstawowych potrzeb życiowych, brak majtku poza domem i małą działką rolna, zły stan zdrowia, wiążący się z wydatkami na leczenie i utrudniający samodzielne występowanie przed sądem, uznano, że nie są oni w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a zatem ich wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.