Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 30 lipca 2015 r. odrzucił skargę H. K. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w przedmiocie odmowy przydziału lokalu socjalnego.
Postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 2 września 2015 r. ustanowiono dla skarżącego na jego wniosek radcę prawnego z urzędu.
Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych w Kielcach pismem z dnia 17 września 2015 r. wyznaczyła pełnomocnikiem H. K. radcę prawnego G. P..
W dniu 28 października 2015 r. radca prawny z urzędu złożył w imieniu H. K. skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. W skardze kasacyjnej zawarł wniosek o zasądzenie wg norm przepisanych na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że opłaty za pomoc prawną udzieloną z urzędu nie zostały pokryte przez skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 2 lutego 2016 r. oddalił skargę kasacyjną H. K. Sąd II instancji nie orzekł o wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W przypadku radców prawnych regulacje powyższe znajdują się w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490), zwanego dalej "rozporządzeniem". Jego stosowanie w niniejszej sprawie związane jest z brzmieniem przepisu przejściowego - § 22 nowego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805), który do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia nakazuje stosowanie przepisów dotychczasowych do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Według § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r., koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:
- 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-4 tego rozporządzenia oraz
- 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Stosownie do treści § 14 ust 2 pkt 2 lit. b w zw. z pkt 1 lit. c cytowanego rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji, wynosi 180 zł. Należną opłatę za te czynności Sąd podwyższa przy tym o stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie ustalono wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 221,40 zł, w tym VAT 41,40 zł. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 14 ust 2 pkt 2 lit. a cytowanego rozporządzenia postanowiono jak w sentencji.