Uzasadnienie
H. V. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 lipca 2018 r. znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 kwietnia 2018 r., znak: [...], nakazującą skarżącemu rozbiórkę samowolnie wybudowanego pawilonu handlowego przy ul. K. 15 w K. o wym. 9 x 9,40 m na działce nr 6255/7 obr. 0002 K. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. W jego uzasadnieniu wskazano, że w przedmiotowym prowadzona jest działalność gospodarcza w postaci baru, który jest jedynym źródłem utrzymania rodziny skarżącego. Brak wstrzymania zaskarżonej decyzji doprowadzi do faktycznej upadłości i spowoduje utratę jedynego źródła dochodu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej "Ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3).
Rozpatrując wniosek skarżącego w oparciu o art. 61 § 3 Ppsa, Sąd związany jest zamkniętym katalogiem dwóch alternatywnych przesłanek pozytywnych, którymi są: 1) niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz 2) niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie.
W orzecznictwie przyjmuje się, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (por. postanowienie NSA z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. II OZ 1054/12).
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, co uzasadnia zastosowanie wobec niego ochrony tymczasowej. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest bowiem nakaz rozbiórki, a rozbiórka obiektu budowlanego z reguły powoduje trudne do odwrócenia skutki, ponieważ zrealizowanie na nowo takiego obiektu zazwyczaj wiąże się ze stosunkowo dużymi nakładami, nawet jeśli nie finansowymi, to organizacyjnymi. Niezależnie więc od wartości zniszczonych w wyniku rozbiórki elementów, przywrócenie stanu poprzedniego obiektu – w razie uchylenia zaskarżonej decyzji, poprzez ponowną jego realizację – będzie wymagało poniesienia przez skarżącego dużego nakładu pracy. (por. uchwała NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r. sygn. I GPS 1/07; postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2015 r., sygn. II OSK 369/15).
Dodatkowo Sąd wziął pod uwagę, że w niniejszej sprawie wykonanie rozbiórki spowoduje konieczność zaprzestania prowadzenia w przedmiotowym pawilonie działalności gospodarczej, stanowiącej jedynie źródło utrzymania rodziny skarżącego.
Mając na uwadze powyższe, Sąd postanowił jak w postanowieniu na podstawie art. 61 § 3 i 5 Ppsa.