Uzasadnienie
Zarządzeniem z 7 września 2018 r., doręczonym 14 września 2018 r., skarżące Stowarzyszenie zostało wezwane do podpisania skargi oraz złożenia 6 jej odpisów, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe braki zostały uzupełnione 24 września 2018 r. (data nadania).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z dwóch powodów.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, uchylające postanowienie organu I instancji o zawieszeniu postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy orzekł o braku podstaw do zawieszenia postępowania, stwierdzając, że przystąpienie do procedury planistycznej nie stanowi zagadnienia wstępnego niezbędnego do wydania decyzji środowiskowej, a w konsekwencji nie ma podstaw do zawieszenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej.
Uchylenie postanowienia organu I instancji i stwierdzenie braku podstaw do zawieszenia postępowania jest równoznaczne z odmową zawieszenia postępowania.
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) i postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 3);
Z kolei art. 101 § 3 kpa stanowi, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie.
Ten ostatni przepis należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania"). Skoro w analizowanym przepisie posłużono się zwrotem "w sprawie odmowy podjęcia postępowania", przez który ustawodawca rozumie jedynie postanowienia negatywne, to nie ma podstaw, aby w stosunku do postanowień "w sprawie zawieszenia postępowania" dokonywać wykładni rozszerzającej ten zwrot, zamiast ograniczać go wyłącznie do postanowień o zawieszeniu postępowania. Za taką interpretacją art. 101 § 3 kpa przemawia również wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu. Istotą nowelizacji art. 101 § 3 kpa było bowiem pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc na postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego.
Strona niezadowolona ze wskazanych rozstrzygnięć nie zostaje pozbawiona możliwości ich kontroli, gdyż - na podstawie art. 142 kpa – może je kwestionować w odwołaniu od decyzji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji.
Mając powyższe na uwadze należy podkreślić, że w niniejszej sprawie przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest postanowienie organu odwoławczego uchylające postanowienie organu I instancji o zawieszeniu postępowania. Jest to zatem rozstrzygnięcie, którego skutkiem jest odmowa zawieszenia postępowania. Powyższe oznacza, że skarga do sądu administracyjnego na takie postanowienie nie jest dopuszczalna, skoro art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. uzależnia dopuszczalność skargi od tego, czy na wydane w toku postępowania administracyjnego postanowienie służy zażalenie. Jak wyżej zaś wskazano, postanowienie skutkujące odmową zawieszenia nie jest zaskarżalne w toku instancji. Stanowisko, że na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania wydane przez organ wyższego stopnia nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, jest już ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. w postanowienia: NSA z 25 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 172/13, z 23 maja 2013 r., II OSK 1617/12, z 22 maja 2015 r., II OSK 1272/15, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W konsekwencji niedopuszczalne byłoby rozpoznanie skargi na postanowienie organu odwoławczego uchylające postanowienie organu i instancji w zakresie zawieszenia postępowania. Dlatego też skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Niezależnie od powyższego skarga podlega również odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W niniejszej sprawie wezwanie do uzupełnienia braków zostało doręczone stronie skarżącej 14 września 2018 r., a zatem termin do uzupełnia braków upłynął 21 września 2018 r. Tymczasem zostały one uzupełnione 24 września 2018 r.