Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcachz 31 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Ke 588/22

Uzasadnienie

Decyzją z 15 września 2022 r. znak: SKO.PZ-71/4470/311/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (zwane dalej "SKO" bądź "organem"), po rozpatrzeniu sprawy we wznowionym postępowaniu, wszczętym z wniosku F. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (zwanej dalej "Spółką") o wznowienie postępowania zakończonego decyzją SKO z 27 stycznia 2021 r. znak: SKO.PZ-71/5129/469/2020 w przedmiocie warunków zabudowy, odmówiło – na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. –uchylenia własnej decyzji z 27 stycznia 2021 r. znak: SKO.PZ-71/5129/469/2020, z uwagi na stwierdzenie braku podstaw do jej uchylenia.

W uzasadnieniu wydanej decyzji SKO wyjaśniło, że Prezydent Miasta Kielce, po rozpoznaniu wniosku W. S., decyzją z dnia 7 września 2020 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu 10 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, w tym jeden budynek z usługami (usługi handlu o powierzchni sprzedaży do 1000 m2) oraz budowie murów oporowych na działkach nr ewid.: [...], w granicach oznaczonych na załączniku graficznym literami ABCDEFGHIJKL-A przy ul. [...], w [...]. Ww. decyzją z 27 stycznia 2021 r. SKO, uchyliło tę decyzję w części Załącznika graficznego Nr 1 i orzekło, że: "Załącznik graficzny dołączony do decyzji Kolegium z dnia 27 stycznia 2021 r. Znak: SKO.PZ-71/5129/469/2020 staje się Załącznikiem graficznym Nr 1 ww. decyzji nr 228/2020 Prezydenta Miasta Kielce z dnia 7 września 2020 r. znak: UA-III.6730.1.119.2019.NMP", a w pozostałej części utrzymało w mocy ww. decyzję.

Prawomocnym wyrokiem z 19 sierpnia 2021 r. o sygn. akt. II SA/Ke 394/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] oddalił skargę M. K. na ww. decyzję SKO z 27 stycznia 2021 r., zwanej dalej "decyzją ostateczną".

Wnioskiem z 28 kwietnia 2022 r. Spółka wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, wskazując że jest użytkownikiem wieczystym działek ew. nr [...] i [...], zwanych dalej nieruchomościami/działkami Spółki, znajdujących się w sąsiedztwie wnioskowanej inwestycji – po drugiej stronie ul. [...], której pas drogowy stanowi jedyny teren oddzielający nieruchomości Spółki od terenu inwestycji. Pomimo, że nieruchomości Spółki nie przylegają do terenu inwestycji (są oddzielone od niego pasem drogowym ul. [...]) to znajdują się w zasadzie w najbliższym jej możliwym sąsiedztwie. Odległości pomiędzy granicami nieruchomości Spółki a granicami terenu inwestycji nie przekraczają 20 m. We wniosku podniesiono także, że zakres oddziaływania planowanej inwestycji jest niewątpliwie na tyle duży, że obejmuje również położone kilkanaście metrów dalej nieruchomości Spółki, choćby ze względu na znaczne wzmożenie ruchu drogowego na ul. [...] w związku z obsługą komunikacyjną planowanej inwestycji.

Biorąc pod uwagę, że ul. [...] jest wąską drogą gminną, która w przeważającej części jest drogą gruntową, istnieje znaczne prawdopodobieństwo, że ruch komunikacyjny związany z inwestycją objętą kwestionowaną decyzją o warunkach zabudowy przekroczy przepustowość tej ulicy. W takiej sytuacji ograniczeniu ulegnie możliwość korzystania przez Spółkę z drogi gminnej – ul. [...], co godzi w jej prawo do korzystania z drogi publicznej wynikające z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. nr 1376 ze zm.), zwanej dalej "u.d.p.".

Ponadto, na etapie realizowania inwestycji o takiej skali wystąpią znaczne immisje na nieruchomości Spółki w postaci m.in. hałasu pojazdów budowy, emisji spalin tych pojazdów oraz pojazdów dowożących na ten teren wyroby budowlane – które niewątpliwie mogą zakłócić korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad miarę, co skutkuje choćby tymczasowym ryzykiem naruszenia interesu prawnego Spółki wynikającego z art. 253 w zw. z art. 144 K.c. Immisje te nie ustaną całkowicie również po zrealizowaniu inwestycji, a to z uwagi na wyżej wskazane znaczące zwiększenie ruchu drogowego na ul. [...].

Ponadto podniesiono, że zrealizowanie inwestycji znacząco ograniczy prawo zagospodarowania nieruchomości Spółki, w tym poprzez jej zabudowę, które to prawo wynika w szczególności z przepisów: art. 233 K.c., art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 503 ze zm., dalej "u.p.z.p.") oraz art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 2351, ze zm., dalej "Prawo budowlane"). Powyższe znacząco ograniczy możliwość zabudowy nieruchomości Spółki.

Ponadto, zrealizowanie inwestycji będzie wiązało się ze znacznym zwiększeniem ilości właścicieli nieruchomości w sąsiedztwie nieruchomości Spółki (na skutek wyodrębniania lokali w inwestycji). Tym samym wszelkie działania inwestycyjne podejmowane na nieruchomościach Spółki będą z dużym prawdopodobieństwem wymagać zaangażowania znacznie szerszego kręgu podmiotów w charakterze stron w toku postępowań inwestycyjnych (na przykład postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę). W związku z tym, prawo użytkowania wieczystego i wynikające z niego prawo zagospodarowania nieruchomości Spółki ulegną w związku z powstaniem planowanej inwestycji znacznemu ograniczeniu. W rezultacie postępowanie zakończone decyzją ostateczną dotyczyło interesu prawnego Spółki, a jej pominięcie jako strony tego postępowania nastąpiło bez jej winy, co uzasadnia wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

W dalszej części wniosku podniesiono, że realizacja inwestycji w kształcie określonym w decyzji ostatecznej jest całkowicie sprzeczna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Kielce (uchwała nr 580/2000 Rady Miejskiej w Kielcach z dnia 26 października 2000 r.) i burzy ustalony dotychczas w tym studium ład przestrzenny, uniemożliwiając m.in. realizację zaplanowanej na tym obszarze drogi powiatowej oraz naruszając zasadę dobrego sąsiedztwa – poprzez odstąpienie od parametrów wynikających z uwarunkowań istniejącej zabudowy bez podania wyraźnego uzasadnienia.

Ponadto, jak wskazano wprost w decyzji ostatecznej, zgodnie z wnioskiem inwestycja ma posiadać m. in. parametry bardzo bliskie wartościom granicznym, od których powszechnie obowiązujące przepisy prawa przewidują obowiązek poprzedzenia decyzji o warunkach zabudowy decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem Spółki, wartości te zostały celowo określone w taki sposób (tuż poniżej wartości granicznych), aby uniknąć konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Postanowieniem z 14 lipca 2022 r. SKO wznowiło postępowanie zakończone ww. decyzją własną z 27 stycznia 2021 r. – z uwagi na wskazaną we wniosku o wznowienie przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

SKO, uzasadniając wydane po wznowieniu, opisane na wstępie rozstrzygnięcie odmawiające uchylenia decyzji ostatecznej, podniosło, że załączona do akt analiza uzasadniła w sposób wystarczający prawidłowość każdego z ustalonych parametrów dla nowej zabudowy, zaś stanowisko organu, zajęte w kwestionowanej decyzji, znalazło pełną aprobatę w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 19 sierpnia 2021 r. o sygn. akt II SA/Ke 394/21, oddalającego skargę na ww. decyzję ostateczną.

Odnosząc się natomiast do przesłanki wznowienia postępowania SKO wskazało, że w postępowaniu o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy krąg stron tego postępowania należy określać na zasadach przewidzianych w art. 28 K.p.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego, powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu – strony postępowania. Przepis art. 28 K.p.a. nie stawia przy tym wymogu, aby postępowanie administracyjne dotyczyło interesu prawnego podmiotu w sposób bezpośredni, a interes ten może wynikać nie tylko z przepisów prawa materialnego administracyjnego, ale i cywilnego. Zarówno w nauce, jak i w orzecznictwie sądowo administracyjnym przyjęto, że przymioty strony w sprawach wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, której podstawę prawną stanowią przepisy u.p.z.p., będą mieli: wnioskodawcy; podmioty mające tytuł prawny do terenu inwestycji oraz nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie i w obszarze oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia, gdyż będą narażone na jego oddziaływanie.

Mając na uwadze powyższe oraz po analizie przedłożonych akt sprawy SKO stwierdziło, że Spółka nie posiada prawa własności ani innego prawa rzeczowego do terenu wnioskowanej inwestycji, jak również do terenu sąsiedniego oraz udokumentowanego terenu, na który ta inwestycja będzie oddziaływać. Z akt sprawy nie wynika także, aby Spółka posiadała inne prawa rzeczowe do ww. nieruchomości. Jak dokumentują bowiem przedłożone akta sprawy, nieruchomości Spółka nie przylegają bezpośrednio do działek, na których planowana jest budowa osiedla i nie znajdują się w obszarze jej oddziaływania – co wynika z załączników graficznych do wniosku oraz decyzji o warunkach zabudowy. Działki te oddziela od terenu wnioskowanej inwestycji pas drogowy ul. [...], o szerokości ok. 20 m. Spółka, w ocenie SKO, jako użytkownik wieczysty działek bezpośrednio niegraniczących z terenem inwestycji, ani nieznajdujących się w zasięgu obszaru oddziaływania planowanej inwestycji, może w niniejszym postępowaniu posiadać wyłącznie interes faktyczny w kwestii wzmożonego ruchu kołowego i immisji pyłu i hałasu.

Nie posiada natomiast interesu prawnego. Sens uregulowania zawartego w art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. polega na braku możliwości przejścia do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, gdy stwierdzi się, że nie zaistniała żadna z podstaw wznowienia postępowania. Wbrew zaś stanowisku wnioskodawcy, w dacie wydawania zaskarżonej decyzji nie było podstaw do stwierdzenia, że Spółka jako strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.). Organ ponownie podkreślił również, że decyzja ostateczna była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], który nie stwierdził naruszenia prawa, w tym prawa procesowego z uwagi na np. wadliwie ustalony krąg stron postępowania. Tym samym należało odmówić uchylenia tej decyzji – na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a.

SKO zauważyło również, że art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. zapewnia na etapie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy pełną ochronę właścicieli działek sąsiednich, a także może stanowić podstawę do ochrony uzasadnionych interesów właścicieli działek położonych dalej, jeżeli inwestycja powoduje taką uciążliwość, która może negatywnie oddziaływać na działki sąsiednie, nie graniczące z tą inwestycją. Natomiast analiza materiału dowodowego dokumentuje, że planowana inwestycja nie będzie oddziaływać negatywnie poza granice terenu, na którym będzie realizowana, w tym także nie będzie oddziaływać na środowisko, ale również działki, które nie graniczą bezpośrednio z tą inwestycją.

Organ, odnosząc się do kwestii podniesionych we wniosku o wznowienie postępowania, podniósł że brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powodował, że ustalenie warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu (w tym jego zabudowy) dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego wymagało wydania decyzji o warunkach zabudowy, a rozstrzygnięcie ww. wyroku Sądu potwierdza, że kwestionowana decyzja ostateczna nie narusza przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. W tym zakresie SKO stwierdziło, że nie można mieć wątpliwości co do kontynuacji przez planowane zamierzenie funkcji występującej na obszarze analizowanym. Za funkcję tę należy bowiem uznać funkcję mieszkalną szeroko rozumianą, co w pełni odpowiada zamierzeniu inwestycyjnemu, objętemu wnioskiem inwestorskim.

Nadto, wbrew stanowisku pełnomocnika Spółki parametry całego wnioskowanego przedsięwzięcia nie kwalifikują go do inwestycji, dla których jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie zaś z art. 9 ust. 5 u.p.z.p. studium nie jest aktem prawa miejscowego, nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego. Określa – jako akt planistyczny – jedynie politykę przestrzenną gminy i wiąże wewnętrznie organy gminy w ich planach przy sporządzaniu projektów planów miejscowych.

Odnosząc się do podniesionego we wniosku zacienienia, organ stwierdził, że kwestia ta nie jest regulowana przepisami u.p.z.p., stanowiącymi podstawę prawną decyzji o warunkach zabudowy, jest natomiast w pełni uwzględniana i badana na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, a zatem na następnym etapie postępowania inwestycyjnego.

Końcowo SKO podkreśliło, że postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do, jak to oczekuje Spółka, pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Decyzja podejmowana w trybie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. nie stanowi bowiem rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, jest wyłącznie następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych – co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] Spółka zarzuciła ww. decyzji SKO z 15 września 2022 r. naruszenie:

1. I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: naruszenie:
2. 1. art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 1 oraz art. 35 ust. 3 u.d.p. oraz art. 233 w zw. z art. 144 K.c. w zw. z tabelą 1 Załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn.: Dz.U. z 2014 r., poz. 112, dalej jako "rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu") poprzez błędne zastosowanie polegające na odmowie uchylenia dotychczasowej decyzji SKO ze względu na uznanie, że Spółka nie posiadała interesu prawnego do udziału w postępowaniu w sprawie wydania decyzji SKO dotyczącej warunków zabudowy i w konsekwencji nie zachodziła podstawa wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., podczas gdy Spółka posiadała taki interes prawny wynikający z konkretnych norm prawa materialnego, które na skutek powstania inwestycji objętej decyzją ostateczną istotnie wpłyną na prawa i obowiązki Spółki;
3. 2. art. 7, art. 77 oraz art. 80 K.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego i niewzięcie pod uwagę istotnych okoliczności sprawy, wskazujących na wadliwość decyzji ostatecznej w sprawie warunków zabudowy, to jest:
4. 1) wadliwe ustalenie, że inwestycja objęta decyzją SKO nie wymagała wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;
5. 2) wadliwe niedostrzeżenie, że postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów postępowania, w tym w szczególności przepisów regulujących sposób dokonywania doręczeń w postępowaniu administracyjnym;
6. 3) wadliwe niedostrzeżenie, że w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną doszło do naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa, jak również do wadliwego określenia parametrów zabudowy,
7. - co po uprzednim uznaniu Spółki za niesłusznie pominiętą stronę postępowania zakończonego decyzją SKO ostateczną i uchyleniu z tej przyczyny decyzji SKO uzasadniało wydanie decyzji o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta Kielce i o odmowie ustalenia warunków zabudowy;
8. 3. art. 10 K.p.a. oraz art. 79a § 1 i 2 K.p.a. poprzez błędne zastosowanie polegające na niezapewnieniu Spółce możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem zaskarżonej decyzji SKO co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz niewskazanie Spółce zależnych od niej przesłanek, które nie zostały spełnione lub wykazane – co skutkowało wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony skarżącej;
9. II. przepisów prawa materialnego, tj.: art. 9 ust. 5 u.p.z.p. w zw. z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że brak posiadania przez studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego waloru aktu prawa miejscowego powoduje, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie jest związany ustaleniami studium – podczas gdy ustalenia studium powinny być uwzględniane również przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy.

W obszernym uzasadnieniu skargi (17 stron), którego nie sposób przytoczyć w całości, Spółka podniosła, że we wniosku o wznowienie postępowania wskazała na liczne okoliczności wskazujące na prawne, a nie tylko faktyczne, oddziaływanie planowanej inwestycji na nieruchomości Spółki. W szczególności nieruchomości te zlokalizowane są w sąsiedztwie inwestycji, po drugiej stronie ul. [...] (pas drogowy ul. [...] stanowi jedyny teren oddzielający nieruchomości Spółki od terenu inwestycji, który ma szerokość ok. 20 m). W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że oddziaływanie prawne, uzasadniające uznanie podmiotu za stronę postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy, nie ogranicza się do działek bezpośrednio sąsiadujących ale może obejmować również inne działki położone w pobliżu inwestycji. O statusie stron w sprawach z zakresu ustalenia warunków zabudowy decydują nie rzeczywiste ograniczenia w zagospodarowaniu, jakie realizacja planowanego zamierzenia inwestycyjnego może spowodować dla właścicieli nieruchomości, lecz potencjalna możliwość negatywnych ingerencji w prawo własności.

SKO w, pomimo sformułowania obszernego wywodu teoretycznoprawnego na temat pojęcia "interesu prawnego" uzasadniającego udział w postępowaniu administracyjnym na prawach strony, najprawdopodobniej błędnie to pojęcie zinterpretowało i zastosowało. Odwołanie się do pojęcia "obszaru oddziaływania" wskazuje, że w postępowaniu w sprawie decyzji o warunkach zabudowy organ próbuje zastosować zasady ustalania kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę – które są całkowicie odmienne.

Zdaniem skarżącej wspomniane przez SKO immisje pyłu i hałasu, mimo że nie stanowią podstawy do objęcia danej nieruchomości obszarem oddziaływania określanym na potrzeby ustalenia kręgu stron postępowań w sprawie pozwolenia na budowę, to stanowią źródło interesu prawnego w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy, gdyż powszechnie obowiązujący przepis prawa – art. 144 K.c. – wprost zakazuje immisji ponad przeciętną miarę. Ponadto, jak wskazano we wniosku o wznowienie, na skutek realizacji inwestycji o niespotykanej w tym obszarze skali (10 budynków mieszkalnych wielorodzinnych na obszarze, na którym do tej pory dominowała jedynie niskointensywna zabudowa jednorodzinna) spowoduje znaczące zwiększenie natężenia ruchu na drogach publicznych sąsiadujących z inwestycją, w tym w szczególności na ul. [...], która obsługuje również komunikacyjnie nieruchomości Spółki. Jak wskazano we wniosku o wznowienie, ogranicza to prawo Spółki do korzystania z drogi publicznej (art. 1 u.d.p.).

Ponadto, na skutek powyższego, dojdzie do realnego zmniejszenia możliwości przyszłego zagospodarowania nieruchomości Spółki (zmian jej zagospodarowania). Należy bowiem zauważyć, że każdorazowo, w przypadku zamiaru zmiany zagospodarowania tych nieruchomości, przylegających do pasa drogowego drogi publicznej - ul. [...], Spółka będzie musiała uzyskać uzgodnienie zarządcy drogi w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą (art. 35 ust. 3 u.d.p.). Możliwość uzyskania takiego uzgodnienia jest zawsze uzależniona od wydolności układu komunikacyjnego, do którego ma zostać włączony nowy ruch drogowy.

Zatem całkowicie nieprawdziwe jest stwierdzenie, że istotne zwiększenie ruchu drogowego powodowane budową inwestycji, na terenie ul. [...], nie wpływa na interes prawny Spółki, gdyż wprost ograniczy ono możliwości zmiany zagospodarowania nieruchomości Spółki z uwagi na zmianę uwarunkowań komunikacyjnych. Ponadto, realizacja inwestycji w sąsiedztwie nieruchomości Spółki spowoduje, że teren inwestycji – obecnie niezabudowany – stanie się terenem, na którym zlokalizowana będzie zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Oznacza to, że na terenie inwestycji zaczną obowiązywać normy dotyczące dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, określone w załączniku do rozporządzenia ws. poziomów hałasu. Obowiązywanie tych norm na terenach zlokalizowanych w bliskości nieruchomości Spółki ma bardzo istotne znaczenie, gdyż wpływa na możliwość i skalę prowadzonej tam przez Spółkę działalności przemysłowej. Wreszcie, co jest całkowicie niezrozumiałe, organ pominął zupełnie, że w przypadku zmiany zagospodarowania nieruchomości Spółki wymagającej uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, teren inwestycji znalazłby się w obszarze analizowanym objętym analizą prowadzoną w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu na nieruchomości Spółki.

Tym samym, zabudowa na terenie inwestycji byłaby brana pod uwagę przy wydawaniu ewentualnych decyzji o warunkach zabudowy dla terenu nieruchomości Spółki, co samo w sobie przesądza o konieczności uznania Spółki za stronę postępowania, które zostało zakończone wydaniem decyzji ostatecznej.

Uzasadniając pozostałe zarzuty Spółka wskazała, że SKO nie mogło odwołać się do związania ww. wyrokiem z 19 sierpnia 2021 r. o sygn. akt. II SA/Ke 394/21 w oparciu o art. 153 p.p.s.a., gdyż był to wyrok oddalający skargę i nie posiada uzasadnienia. Skarżąca nawiązała do sformułowanych we wniosku o wznowienie postępowania argumentów dotyczących braku wymaganej prawem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa i wadliwego określenia parametrów zabudowy, sprzeczności ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Kielce, a ponadto podniosła kwestię nieprawidłowego doręczenia decyzji ostatecznej – co może świadczyć o pozbawieniu również innych stron postępowania możliwości obrony swych praw. Końcowo podniesiono, że skarżącej nie doręczono zawiadomienia wydanego na podstawie art. 10 § 1 K.p.a., które dodatkowo zawierałoby informacje, o których mowa w art. 79a § 1 K.p.a. Powyższe już samo w sobie świadczy o naruszeniu tych przepisów proceduralnych – co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżąca, na której wniosek uprzednio wydano postanowienie o wznowieniu postępowania, została zaskoczona rozstrzygnięciem całkowicie odmiennym, tj. decyzją o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej – z uwagi na brak posiadania przez Spółkę przymiotu strony, podczas gdy Spółka miała prawo oczekiwać, że w przypadku uznania przez organ, że argumenty podniesione we wniosku o wznowienie nie są wystarczające, zostanie o tym zawiadomiona na podstawie art. 79a § 1 K.p.a., co pozwoli jej na podjęcie ewentualnych dodatkowych działań.

Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o:

1. 1. uchylenie decyzji SKO w sprawie warunków zabudowy w całości – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.";
2. 2. zasądzenie od organu II instancji na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych - na podstawie art. 200 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Na rozprawie 17 stycznia 2023 r., przeprowadzonej w trybie online, pełnomocnik Spółki poparł skargę i oświadczył, iż działki Spółki znajdują się w kompleksie działek po sąsiedzku działek, które są własnością spółki E. – co do których wyrokiem z 21 grudnia 2022 r. w sprawie o sygn. II SA/Ke 587/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił zaskarżoną decyzję. Na przedmiotowych działkach Spółka prowadzi działalność [...], jak również działalność [...], znajdują się tam parkingi. Działki są zabudowane w małej części halami magazynowymi, położonymi na innych działkach, stanowiącymi część kompleksu magazynowo-przemysłowego. Pełnomocnik podniósł, że prowadzona działalność skarżącej, tak samo jak w przypadku spółki E., może mieć potencjalny wpływ na budynki mieszkaniowe objęte planowaną inwestycją. Zależności te nie zostały zweryfikowane w toku prowadzonych czynności przy wydaniu zaskarżonej decyzji.

W ubiegłym tygodniu Spółka dostała zawiadomienie o wszczęciu postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci wybudowania linii niskiego napięcia oraz przyłącza w celu zabezpieczenia dostępu energii dla planowanej inwestycji – co w dalszej konsekwencji będzie skutkowało w trybie art. 124 u.g.n. ograniczeniem prawa własności co do działek skarżącej. W chwili obecnej pełnomocnik Spółki nic nie wie na temat skarg co do emisji hałasu będącego wynikiem działalności [...] skarżącej – czego nie można wykluczyć w sytuacji powstania terenów chronionych. Hałas w większości jest powodowany ruchem samochodów, załadunkiem i rozładunkiem produktów w zakresie działalności prowadzonej przez spółkę.

Wydanym na ww. rozprawie Sąd postanowieniem zobowiązał pełnomocnika skarżącej do złożenia zawiadomienia skierowanego do skarżącej Spółki o wszczęciu postępowania dotyczącego ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci wybudowania linii niskiego napięcia oraz przyłącza w celu zabezpieczenia dostępu energii dla planowanej inwestycji oraz ewentualnie innych dokumentów dotyczących tego zawiadomienia – w terminie 3 dni.

W wyznaczonym terminie pełnomocnik Spółki nadesłał zawiadomienie Prezydenta Miasta Kielce z 29 grudnia 2022 r., doręczone skarżącej 4 stycznia 2023 r. o wszczęciu postępowania w sprawie wniosku P. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie kablowej sieci elektroenergetycznej SN o napięciu do 15 kV, długości ok. 20 m oraz sieci Nn o napięciu do 1 kV, długości ok. 10 m wraz z budową kontenerowej stacji transformatorowej Sn/Nn, na działkach nr ewid. [...], przy ul. [...] w [...]. Jednocześnie wskazano, że inwestycja ta zaplanowana jest na działkach ewidencyjnych, z obrębu 0009: [...] - stanowiącej część nieruchomości Spółki;

[...] – działka w pasie drogowym ul. [...] [...] działka objęta decyzją o warunkach zabudowy, której dotyczy zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja SKO

Powyższe, zdaniem pełnomocnika Spółki, wprost wskazuje, że postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego służy wybudowaniu infrastruktury sieciowej mającej zabezpieczyć dostawy prądu do inwestycji w sąsiedztwie nieruchomości Spółki. Dodatkowo potwierdza to skierowane wcześniej do Spółki pismo z 12 grudnia 2022 r. w którym pełnomocnik P. P. zwraca się do Spółki o wyrażenie zgody na dysponowanie działką [...] (częścią nieruchomości Spółki) na cele budowy infrastruktury energetycznej, dotyczącej tej samej inwestycji sieciowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja został wydana po tym, jak SKO postanowieniem z 14 lipca 2022 r. wznowiło – na wniosek skarżącej Spółki – postępowanie zakończone ostateczną decyzją Kolegium z 27 stycznia 2021 r. w przedmiocie warunków zabudowy – z uwagi na wskazaną we wniosku o wznowienie przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a, tj. z powodu braku udziału Spółki w postępowaniu bez własnej winy.

Zgodnie z art. 149 § 2 K.p.a. postanowienie (o wznowieniu postępowania) stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Stosownie natomiast do treści art. 151 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:

1. 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo
2. 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Organ administracji bada zatem w pierwszej kolejności po wznowieniu postępowania, czy rzeczywiście w sprawie wystąpiła przyczyna wznowienia postępowania wskazana w postanowieniu o wznowieniu postępowania. Dopóki nie zostanie dokonana taka ocena, dopóty niedopuszczalne jest ponowne rozpoznawanie sprawy i dokonywanie merytorycznej oceny prawidłowości prawomocnej decyzji (por. wyrok NSA z 10 marca 1999 r. o sygn. akt IV SA 2172/97, LEX nr 47255). Przepis art. 151 § 1 K.p.a. przewiduje tylko dwa możliwe sposoby zakończenia wznowionego postępowania. W razie braku podstaw z art. 145 § 1 K.p.a. odmawia się uchylenia dotychczasowej decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym, a gdy podstawy te są – uchyla się decyzję dotychczasową i rozstrzyga sprawę co do jej istoty.

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. wobec stwierdzenia, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. gdyż, jak oceniło SKO, postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia 27 stycznia 2021 r. nie dotyczyło interesu prawnego skarżącej Spółki, a tym samym nie posiada ona w niniejszej sprawie legitymacji procesowej strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. Skarżąca nie wykazała bowiem, zdaniem organu, żadnej z prawnych przesłanek ograniczających zagospodarowanie terenu, a tym samym naruszenia prawem chronionego interesu.

Powyższe stanowisko SKO jest, w ocenie Sądu, prawidłowe i zostało wyrażone – wbrew zarzutom skargi – po przeprowadzeniu postępowania zgodnie z wymogami art. 7, 77 oraz 80 K.p.a. Należy zarazem wskazać, że wydane 14 lipca 2022 r. postanowienie organu dotyczyło wznowienia postępowania zakończonego decyzją SKO z 27 stycznia 2021 r. – budzącego stanowczy sprzeciw skarżącej Spółki – która prowadzi po przeciwnej stronie ul. [...] działalność [...], jak również [...], na pozostających w jej użytkowaniu wieczystym działkach z halami magazynowymi i parkingami. To ostatnie, pierwotne rozstrzygnięcie zostało wydane w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu 10 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi oraz budowie murów oporowych – w którym to postępowaniu Spółka nie była stroną.

Jednocześnie podkreślenia wymaga, że decyzja ta jest ostateczna i prawomocna (wyrok tut. Sądu z 19 sierpnia 2021r. o sygn. akt. II SA/Ke 394/21 oddalający skargę na tą decyzję), a obecne postępowanie jest prowadzone w trybie nadzwyczajnym o ograniczonym zakresie postępowania, obejmującym wyłącznie ustalenie, czy zachodzą wskazane we wniosku Spółki przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Takie ukształtowanie zakresu postępowania warunkowane jest tym, że wyeliminowanie z obrotu prawnego ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowi odstępstwo od zasady trwałości tej decyzji, wyrażonej w art. 16 K.p.a.

W tym zakresie należy zgodzić się ze stanowiskiem SKO, że status strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy reguluje norma ogólna z art. 28 K.p.a, zgodnie z którą stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przepis ten nie stanowi jednak samoistnej normy prawnej dla wywodzenia przysługującego danej osobie przymiotu strony postępowania, bowiem ustalenie interesu lub obowiązku prawnego może nastąpić jedynie w związku z konkretną normą prawa materialnego. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga zatem ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego.

Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego. Zarazem trzeba podkreślić, że przesłanki przyznania statusu strony postępowania w przedmiocie warunków zabudowy, zgodnie z art. 28 K.p.a., nie stanowi wykazanie naruszenia interesu prawnego danego podmiotu, lecz wystarczająca jest sama możliwość zaistnienia takiego naruszenia.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że stronami postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy będą zawsze wnioskodawca oraz właściciel lub użytkownik wieczysty działki, na której ma być realizowana inwestycja. Stronami tego postępowania mogą być także właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich, jeśli decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wkracza w sferę ich praw i obowiązków (por. wyrok NSA z 10 lutego 2011 r. o sygn. akt II OSK 268/10, LEX nr 1071235). Stroną postępowania w sprawach warunków zabudowy mogą być, w zależności od okoliczności, także właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, o ile wykażą swój interes prawny na mocy art. 28 K.p.a.

Za prawidłowe należy uznać – wbrew zarzutom skargi – stanowisko SKO co do tego, że o tym, iż postępowanie w sprawie warunków zabudowy dotyczy interesu prawnego Spółki w powyższym rozumieniu, nie mogą świadczyć powoływane przez stronę okoliczności związane z immisjami w postaci pyłu i hałasu, bądź ze zwiększeniem natężenia ruchu drogowego na ul. [...] w wyniku realizacji inwestycji, której dotyczy kwestionowana decyzja ostateczna z 27 stycznia 2021 r. Okoliczności te mogą co najwyżej wskazywać na interes faktyczny, polegający na próbie zapewnienia sobie dotychczasowego komfortu korzystania z danej przestrzeni. Ochrona przewidziana w art. 144 K.c., dotycząca immisji związanych z korzystaniem z nieruchomości, dotyczy przy tym wyłącznie zjawisk już występujących – a nie przyszłych i hipotetycznych – co sprawia, że zasadnie można się na nią powoływać najwcześniej na etapie budowy obiektów. Decyzja o warunkach zabudowy określa natomiast jedynie, czy dana inwestycja jest w danym miejscu możliwa i jeśli tak - jakie warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy są dopuszczalne (por. m.in. wyrok NSA z 5 marca 2014 r., sygn. II OSK 1809/12, wyrok WSA w Warszawie z 5 lutego 2020 r., sygn. IV SA/Wa 2319/19, wyrok WSA w Krakowie z 21 października 2021 r., sygn. II SA/Kr 789/21, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 23 września 2021 r., sygn. II SA/Go 437/21, dostępne jak wszystkie powołane orzeczenia w internetowej bazie orzeczniczej NSA).

Sąd uznał za pozbawione uzasadnionych podstaw – w kontekście wykazania interesu prawnego w zaprezentowanym powyżej rozumieniu – odwołanie się w skardze do ograniczenia prawa dostępu do drogi publicznej w związku z realizacją inwestycji. Powoływany przez Spółkę art. 1 u.d.p. gwarantuje bowiem każdemu jedynie prawo do korzystania z dróg publicznych, zgodnie z ich przeznaczeniem – nie zaś prawo do dostępu do drogi publicznej (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 lipca 2010 r. o sygn. I SA/Wa 163/10). Z kolei możliwe utrudnienia, związane ze wzmożonym ruchem pojazdów i osób w okolicy planowanej inwestycji, wskazują wyłącznie na interes faktyczny strony skarżącej w toczącym się postępowaniu, który nie skutkuje jednak uznaniem jej za stronę tego postępowania (por. wyroki NSA: z 28 września 2006 r. o sygn. II OSK 726/06, z 24 maja 2016 r. o sygn. II OSK 2266/14).

Za nieuzasadnioną należy również uznać argumentację skargi związaną z faktem, że w przypadku zmiany zagospodarowania nieruchomości Spółki wymagającej uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, teren inwestycji znalazłby się w obszarze analizowanym objętym analizą prowadzoną w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu na nieruchomościach Spółki. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia, po pierwsze, odwołanie się przez autora skargi do zdarzeń przyszłych i hipotetycznych. Po drugie – biorąc pod uwagę powoływany przez Spółkę rozmiar inwestycji i gabaryty planowanych budynków – nie sposób uznać, by w przypadku sporządzenia ewentualnej przyszłej analizy urbanistycznej planowana inwestycja wpłynęła w jakikolwiek negatywny sposób na parametry przyszłej zabudowy. O interesie prawnym Spółki nie może wreszcie świadczyć powoływany we wniosku o wznowienie postępowania fakt zwiększenia kręgu stron w przypadku ewentualnych przyszłych postępowań inwestycyjnych.

Za nietrafny należy uznać zarzut skargi o posiadaniu przez Spółkę interesu prawnego, wynikającego z konkretnych norm prawa materialnego (rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku), które – według autora skargi – na skutek powstania inwestycji objętej decyzją ostateczną istotnie wpłyną na prawa i obowiązki Spółki. Zdaniem pełnomocnika obowiązywanie na terenie inwestycji norm, określone w załączniku do ww. rozporządzenia – w środowisku zlokalizowanym w bliskości nieruchomości Spółki – wpłynie na możliwość i skalę prowadzonej tam przez skarżącą działalności przemysłowej. Takie zarzuty należy uznać za zbyt daleko idące – jako że na rozprawie sądowej pełnomocnik Spółki oświadczył, że nic nie wie na temat skarg co do emisji hałasu będącego wynikiem działalności [...] skarżącej (pomimo, że jak wynika z akt sprawy – przy ul. [...] znajdują się tereny zabudowy jednorodzinnej).

Ponadto z oświadczenia pełnomocnika nie wynika, aby Spółka na swoich działkach prowadziła – mogącą być potencjalnie uciążliwą pod względem emisji hałasu – działalność produkcyjną, bądź by znajdowały się tam hale produkcyjne (usytuowane za parkingiem – na kolejnych działkach). Pełnomocnik, określając na rozprawie źródło hałasu, wskazał wyłącznie na ruch samochodów, załadunek i rozładunek produktów – w zakresie zadeklarowanej działalności [...] i [...] prowadzonej przez Spółkę. Wyjaśnił również, że "na przedmiotowych działkach Spółka prowadzi działalność [...], jak również działalność [...], znajdują się tam parkingi. Działki są zabudowane w małej części halami magazynowymi".

Nie sposób zatem podzielić stanowiska pełnomocnika o tym, że "prowadzona działalność skarżącej, tak samo jak w przypadku spółki E., może mieć potencjalny wpływ na budynki mieszkaniowe objęte planowaną inwestycją". Mianowicie, jak wynika z oświadczenia tego samego pełnomocnika, reprezentującego również E. sp. z o.o. w K. złożonego na rozprawie przed tut. Sądem 21 grudnia 2022 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 587/22 (ze skargi tej ostatniej spółki) na działce sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji E. sp. z o.o. posiada dwie hale. W jednej z nich prowadzona jest produkcja styropianu, druga ma charakter magazynowy. Spółka E. planuje uruchomienie produkcji w tej drugiej hali.

Tym samym, zastosowanie do omawianych zarzutów znajdują ww. rozważania dotyczące immisji, będących – w świetle ugruntowanego orzecznictwa – jedynie źródłem interesu faktycznego, nie zaś odwołującego się do art. 28 K.p.a. interesu prawnego. Ponadto, podkreślenia wymaga, że działki Spółki nie sąsiadują bezpośrednio z terenem inwestycji – który jest położony po przeciwnej stronie ul. [...].

Przechodząc do przedstawionej na rozprawie argumentacji pełnomocnika skarżącego co do wskazanego przez Spółkę postępowania w sprawie wniosku P. S.A. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie kablowej sieci elektroenergetycznej ŚN nie sposób uznać, aby okoliczności te mogły przesądzić o uchyleniu zaskarżonej decyzji SKO. Postępowanie to, wszczęte już po wydaniu na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. kwestionowanej w niniejszej sprawie decyzji, dotyczy bowiem zupełnie odmiennego przedsięwzięcia (budowa kablowej sieci elektroenergetycznej średniego napięcia) niż określona w budzącej sprzeciw Spółki decyzji ostatecznej budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych oraz murów oporowych – obejmującego zupełnie odmienny teren niż wyszczególniona inwestycja. Jak wskazano w piśmie procesowym Spółki z 18 stycznia 2023 r. budowa kablowej sieci elektroenergetycznej średniego napięcia zaplanowana jest na działkach [...] (stanowiącej część nieruchomości Spółki), [...] (pas drogowy ul. [...]), [...] (działka objęta decyzją o warunkach zabudowy) – co przesądza o zupełnie odmiennym zakresie przedmiotowym tych dwóch, zupełnie różnych przedsięwzięć. Ponadto inwestorem ww. budowy kablowej sieci elektroenergetycznej jest P. S.A. (odmienny zakres podmiotowy).

Co istotne, jak już to zaznaczono powyżej, zaskarżona decyzja SKO o odmowie uchylenia decyzji własnej z 27 stycznia 2021 r. w przedmiocie warunków zabudowy została wydana 15 września 2022 r. – podczas gdy przedłożone przez Spółkę zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie kablowej sieci elektroenergetycznej pochodzi z 29 grudnia 2022 r. (k. 52 akt sądowych). Tymczasem, jak wynika z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok, biorąc pod uwagę stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Skoro zatem w dacie wydania zaskarżonej decyzji SKO nie miało i nie mogło mieć wiedzy o wszczęciu postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie kablowej sieci elektroenergetycznej, okoliczność ta nie mogła mieć wpływu na uznanie Spółki za stronę postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy w zakresie powołanej przezeń we wniosku o wznowienie przesłanki braku udziału strony w postępowaniu.

W tym miejscu należy również podkreślić, że czym innym jest powołana we wniosku o wznowienie postępowania przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu), a czym innym przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Zgodnie bowiem z tym ostatnim przepisem postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W niniejszej sprawie nie tylko podstawy tej nie powołano we wniosku o wznowienie postępowania, (co ogranicza zakres jego prowadzenia), ale przede wszystkim w dacie wydania decyzji ostatecznej nie wszczęto postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Z kolei zgodnie z art. 147 K.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145a-145b następuje tylko na żądanie strony. Końcowo należy przytoczyć stanowisko pełnomocnika Spółki przedstawione w piśmie z 18 stycznia 2023 r., cyt: "Ponieważ Spółka nie wyraża na chwilę obecną zgody na dysponowanie Nieruchomością Spółki w celu zaopatrzenia inwestycji mieszkaniowej w energię elektryczną, w ocenie Spółki uzyskanie decyzji o lokalizacji celu publicznego dla infrastruktury energetycznej stanowi etap wstępny do ubiegania się przez operatora sieci w porozumieniu z inwestorem inwestycji mieszkaniowej, o ograniczenie sposobu korzystania przez Spółkę z nieruchomości Spółki". Jest to o tyle istotne, że – zdaniem Sądu – w tym właśnie postępowaniu, prowadzonym w trybie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.

Dz. U. z 2021 r. poz. 1899), Spółka będzie mogła bronić swojego interesu prawnego, składając odwołanie od ew. decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, a następnie skargę do od ewentualnej decyzji organu odwoławczego. W tym zakresie Sąd, uważa wywodzenie interesu prawnego Spółki w postępowaniu zakończonym decyzją SKO z 27 stycznia 2021 r. w przedmiocie warunków zabudowy z faktu uczestnictwa, jako strona, w postępowaniu wszczętym – prawie dwa lata później – z wniosku zupełnie innego podmiotu w odrębnej przedmiotowo sprawie (ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego), dotyczącej odmiennych działek, za zdecydowanie zbyt daleko idące.

W powyższym kontekście na uwzględnienie nie zasługuje również podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez SKO art. 10 § 1 i art. 79a § 1 K.p.a. Przyznać zarazem trzeba, że po wydaniu 14 lipca 2022 r. postanowienia o wznowieniu postępowania i przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ zaniechał zawiadomienia Spółki w trybie tych przepisów o możliwości wypowiedzenia się w sprawie ze wskazaniem przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, a decyzję wydano niezgodnie z żądaniem strony. Jednakże w związku z powyższymi rozważaniami, dotyczącymi podnoszonych w skardze nietrafnych zarzutów dotyczących norm poziomu hałasu oraz postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego (wszczętego już po wydaniu zaskarżonej decyzji), opisane naruszenie ww. przepisów K.p.a. nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Tym samym, wobec treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W związku z faktem, że – jak wspomniano na wstępie rozważań – w pierwszej kolejności po wznowieniu postępowania należy ocenić czy w sprawie rzeczywiście wystąpiła przyczyna wznowienia postępowania wskazana w postanowieniu o wznowieniu postępowania, a dopóki taka ocena nie zostanie należycie dokonana, dopóty niedopuszczalne jest ponowne rozpoznawanie sprawy i dokonywanie merytorycznej oceny prawidłowości prawomocnej decyzji, przedwczesnym było aktualnie odnoszenie się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze, kwestionujących w sposób merytoryczny decyzję ostateczną z 27 stycznia 2021 r.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.

1. - ---------------------- r/ef
2. - ---------------------- 1