Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia [...], [...], po rozpatrzeniu odwołania J. R. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...], zmieniającej decyzję o pozwoleniu na budowę wydaną przez Prezydenta Miasta w dniu [...] udzielającej R. i A. W. pozwolenia na budowę budynku usługowo mieszkalnego o czterech lokalach mieszkalnych i pomieszczeniach biurowych z infrastrukturą techniczną na działkach nr 512/1, 512/2, 505/3, 505/4, przy ul. Z. w K. w zakresie:
- - zmiany planu zagospodarowania działki oraz projektu budowlanego budynku na nowy, o większych gabarytach, całkowicie podpiwniczony z garażami na 11 stanowisk, zmianą ilości lokali mieszkalnych na 8, w tym 4 lokale dwupoziomowe i usługowych – 3 lokale w tym: 9 gabinetów, 3 sekretariaty i 1 poczekalnia, 3 sanitariaty, dodatkowego zjazdu do garaży z ul. Z. - na podstawie art.138 par.1 pkt.1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał,, że w dniu [...] R. i A. W. uzyskali decyzję o zatwierdzeniu projektu budowanego i pozwoleniu na budowę budynku usługowo-mieszkalnego o czterech lokalach mieszkalnych i pomieszczeniach biurowych wraz z niezbędnymi instalacjami na nieruchomości położonej przy ul.Z. Decyzja ta wobec nie wniesienia odwołania stała się ostateczna.
W dniu[...], inwestorzy wystąpili o zmianę tej decyzji, dołączając do swojego wniosku: decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych zawierających do 4 mieszkań oraz pomieszczenia usługowo- handlowe/ każdy/ wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz urządzeniami techniczno-budowolnymi związanymi z budynkami. Złożyli także projekt budowlany obejmujący zmiany planu zagospodarowania terenu i projekt obiektu budowlanego. Prezydent Miasta dwukrotnie wydawał decyzje uwzględniające wniosek inwestorów o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę, które były następnie uchylane przez organ II instancji z uwagi na wady i uchybienia projektowe /pierwsza decyzja z dnia [...] została uchylona przez organ II instancji z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia w dniu [...] oraz druga decyzja z dnia [...] uchylona przez organ II instancji z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia decyzją z dnia [...]/.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję z dnia [...] zmieniając poprzednią decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...], w ten sposób, że zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku usługowo mieszkalnego o czterech lokalach mieszkalnych i pomieszczeniach biurowych z infrastrukturą techniczną na działkach nr 512/1, 512/2, 505/3, 505/4, przy ul. Z. w K., o większych gabarytach, całkowicie podpiwniczony z garażami na 11 stanowisk, zmianą ilości lokali mieszkalnych na 8 w tym 4 lokale dwupoziomowe i usługowych – 3 lokale - w tym: 9 gabinetów, 3 sekretariaty i 1 poczekalnia, 3 sanitariaty, a także udzielił pozwolenia na budowę dodatkowego zjazdu do garaży z ul. Z. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł właściciel sąsiedniej nieruchomości J. R., który zarzucił, że konieczne jest wybudowanie muru oporowego na terenie inwestorów, zabezpieczającego przed dalszym obsuwaniem się gruntu i pękaniem jego domu.
Zarzucił także, że nie została dotrzymana minimalna odległość między projektowanym budynkiem a kominem odprowadzającym spaliny z budynku skarżącego, powinna ona wynosić 12 m a wyniesie 9 m. Ponadto odwołujący się wskazał, że nie została zachowana odległość 1m od południowo-wschodniego naroża zaprojektowanego budynku od istniejącego przyłącza kanalizacyjnego odprowadzającego ścieki z jego budynku.
Organ odwoławczy z uwagi na zarzuty odwołania zobowiązał inwestora m.in. do złożenia analizy ciągów kominowych w budynku skarżącego z uwzględnieniem rzeczywistej odległości projektowanego budynku od budynku skarżącego, oświadczenia projektanta, co do braku potrzeby wykonania ściany oporowej i usunięcia wad projektu budowlanego dotyczących braku potwierdzenia wprowadzonych zmian do projektu.
Następnie w dalszej części uzasadnienia swojej decyzji, organ odwoławczy wyjaśnił, iż w myśl przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r, o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888), do spraw wszczętych, a nie zakończonych przed dniem wejścia w życie wspomnianej ustawy stosuje się jej przepisy, z zastrzeżeniem ust. 2-4. W związku z czym w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r prawo budowlane, w brzmieniu uwzględniającym zmiany wprowadzone powyższą ustawą z dnia 16 kwietnia 2004r,.
Następnie organ powołując treść art.36 a ust.3 i treść art.35 ust.1 pkt.1 ustawy Prawo budowlane z 1994r. podał, że inwestorzy posiadają decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] z terminem ważności do [...], wobec czego złożyli wniosek w niniejszej sprawie w terminie jej ważności. Analizując treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. K. będącego podstawą wydania tej decyzji, organ odwoławczy wskazał, że projektowana inwestycja pozostaje w zgodzie z w/w decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] a także z obowiązującym w dniu jej wydania miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę jest także zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi i zawiera niezbędne uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia.
Odnosząc się do zarzutów odwołania, orgna II instancji powołał n treść § 142 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r, w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zgodnie z którym przewody kominowe winny być wyprowadzone ponad dach na wysokość zabezpieczającą przed niedopuszczalnym zakłóceniem ciągu. Wymaganie to uznaje się za spełnione, jeżeli wyloty przewodów kominowych zostaną wprowadzone ponad dach w sposób odkreślony Polską Normą dla kominów murowanych.
Organ wskazał, ze przy ocenie działania ciągów kominowych w budynku U. i J. R., A. i R. W. przedłożyli rysunki zamienne do projektu budowlanego, zgodnie z którymi przeprojektowana została ściana zewnętrzna poddasza od strony budynku U. i J. R. w taki sposób, że odległość tej ściany od komina w ich budynku wynosić będzie co najmniej 10,10 m, która to odległość według oceny projektanta nie spowoduje zakłócenie ciągów kominowych w budynku Radziszewskich. W związku z tym obawy strony skarżącej są w tym zakresie bezpodstawne. Organ odwoławczy, wyjaśnił również, że o potrzebie wykonania ściany oporowej na działce A. i R. W., zdecydował uprawniony projektant, który zgodnie z przepisami prawa budowlanego zobowiązany jest do sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie projektant zadecydował jednak, iż wykonanie takiej ściany jest zbędne dlatego nie ma podstaw aby organ odwoławczy żądał zrealizowania tej sciany w ramach przedmiotowej inwestycji.
Ponadto, jak podkreślił organ, inwestorzy uzyskali opinię Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Urzędu Miasta, w której zostało pozytywnie zaopiniowana rozbudowa nadziemnej części budynku pod warunkiem zachowania odległości min 1.0 m od istniejącego przyłącza kanalizacji sanitarnej. Zachowanie tej odległości wynika zarówno z załącznika graficznego do protokołu z oględzin, na którym zaznaczono fragment rury kanalizacyjnej z podaniem odległości 100 cm od muru istniejącego na działce inwestorów, jak i z rysunku obrazującego inwentaryzację fundamentów i ścian. W tej sytuacji nie ma podstaw do kwestionowania wykazanej odległości projektowanego budynku od istniejacego przyłącza kanalizacyjnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję, J. R., wskazał na zbyt bliskie zlokalizowanie projektowanego budynku A. i R. W. od istniejącego kanału sanitarnego odprowadzającego ścieki z jego domu zlokalizowanego przy Z. w K. Skarżący podkreślił, iż przygotowywany projekt powiększenia zarysów budowy domu zbliża się murami do jego kanału sanitarnego na odległość ok. 0,6 m co grozi uszkodzeniem i zmianą niwelety kanału na skutek osiadania gruntu pod ciężarem budynku.
Ponadto skarżący podniósł również, iż stopniowe obniżenie powierzchni terenu w bezpośrednim sąsiedztwie jego działki może spowodować runięcie ogrodzenia oraz osłabienie struktury gruntu pod fundamentami domu. Z kolei zaniechanie budowy ścian oporowych stanowi zagrożenie życia skarżącego, zwłaszcza, że w pasie ogrodzenia od strony domu położony jest przewód gazowy na głębokości około 80 cm i podłączenie wodociągowe nieco głębiej.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co nastepuje:
Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podano.
Zgodnie z art. 134 par 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1240 ze zmianami), zwanej dalej ustawą "p.p.s.a", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Bezsporne jest w sprawie, że inwestor wystąpił w trybie art.36a ust.1 ustawy Prawo budowlane z 1994r. o zmianę pozwolenia na budowę z dnia [...]. Zgodnie z treścią tego przepisu istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Ustęp 3 tego przepisu brzmi – w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany.
Przepis art.35 ust.1 tej ustawy stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:
- 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;
- 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
- 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
- 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja jest wadliwa, ponieważ organ, co wynika z treści uzasadnienia decyzji, w istocie nie dokonał sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ograniczył się w tym zakresie do stwierdzenia, że projektowana inwestycja pozostaje w zgodzie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...].
Tymczasem już tylko z porównania literalnego brzmienia w/w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i treści decyzji o zmianie pozwolenia na budowę wraz ze stanowiącym jej integralną część projektem zagospodarowania działki z dnia [...] wynika, że są między nimi rozbieżności.
W decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przewidziano przedsięwzięcie w postaci budowy dwóch budynków mieszkalnych zawierających do 4 mieszkań oraz pomieszczenia usługowo- handlowe/ każdy/ wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz urządzeniami techniczno-budowolnymi związanymi z budynkami.
Decyzją z dnia [...] zmieniono ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] i udzielono pozwolenia na budowę budynku o większych gabarytach z garażami, a także wydano pozwolenie na budowę dodatkowego zjazdu do garaży z ul. Z. Z opisu technicznego inwestycji zawartego w projekcie budowlanym, a także projektu zagospodarowania terenu, wynika że jeden garaż będzie umieszczony w skarpie działki od strony wschodniej budynku oraz w części podpiwniczenia budynku od strony zachodniej, natomiast inne garaże zaprojektowano w piwnicach budynku.
Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przewidywała po pierwsze budowę dwóch budynków i nie przewidywała budowy garaży ani w bryle budynku ani wolnostojącego, ani też zjazdu do garaży z ulicy Z. Mimo tych rozbieżności między osnową decyzji o warunkach zabudowy i projektem zagospodarowania terenu przewidującym budowę większego budynku z garażami w bryle tego budynku, jednego garażu w skarpie i zjazdu z ul. Zgoda, organ odwoławczy nie wyjaśnił dlaczego uznał, że projekt budowlany spełnia wymagania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W tym zakresie niezbędne jest dokonanie analizy projektu budowlanego.
W świetle cytowanego przepisu art.35 ust.1 pkt.1 obowiązek ten spoczywa na właściwym organie wydającym pozwolenie na budowę, a nie na sądzie administracyjnym, który powołany jest do badania legalości zaskarżonej decyzji.
Z powyższych względów w ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art.7,77 par.1 i art.107par.3 kpa.
Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art.145 par.1 pkt.1c w/w ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.