Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., [...], utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji ustalającą na wniosek A. W. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową z garażem wbudowanym w podziemie na działkach nr ewid. [...] przy ul. H. w Kielcach, I. B. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając powyższy wniosek skarżąca podniosła, że decyzja ustalająca warunki zabudowy jest aktem, który nadaje się do wykonania. Na poparcie tego stanowiska przywołała postanowienia WSA w Krakowie (sygn. II SA/Kr 344/15, II SA/Kr 621/15). Wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji umożliwi wydanie pozwolenia na budowę i przystąpienie do robót budowlanych, co spowoduje szkodę dla nieruchomości sąsiednich poprzez spadek ich wartości i doprowadzi do trudnych do odwrócenia skutków. W tym kontekście przywołała uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1993 r., sygn. III AZP 23/93, gdzie stwierdzono, że zrealizowanie inwestycji na podstawie decyzji o pozwoleniu budowlanym wyłącza dopuszczalność stwierdzenia nieważności tej decyzji mimo zaistnienia przesłanek z art. 156 § 1 Kpa. Dodatkowo skarżąca podniosła, że obecnie trwają prace nad uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia są sprzeczne z parametrami planowanego budynku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej "Ppsa", Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Uregulowane w art. 61 § 3 Ppsa wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (art. 61 § 1). Przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przedmiotem ochrony tymczasowej regulowanej tym przepisem mogą być objęte jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (por. postanowienie NSA z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. II OSK 3063/12).
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o ustaleniu warunków zabudowy. Z istoty tego typu decyzji wynika, że ich wydanie nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Organy zaś nie mają możliwości użycia środka przymusu do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Decyzja o warunkach zabudowy wyznacza sposób zagospodarowania terenu nieobjętego ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określając podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę. Decyzja ta nie upoważnia zatem do rozpoczęcia prac budowlanych i choć może stanowić podstawę do wydania pozwolenia na budowę, to sama w sobie nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA: z dnia 29 grudnia 2015 r., sygn. II OZ 1322/15, z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. II OZ 1074/13, z dnia 13 października 2011 r., sygn. II OZ 964/11).
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 Ppsa, orzekł jak w postanowieniu.