Uzasadnienie
Decyzją z dnia 16 października 2007 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania J. J., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 sierpnia 2007 r.
Decyzją tą, podjętą na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2007 r., Nr 99, poz. 665) organ I instancji odmówił J. J. spełnienia żądania przedstawionego w piśmie - wniosku z dnia 28 czerwca 2007 r., dotyczącego legalizacji inwestycji obejmującej dobudowę budynku mieszkalnego - wiatrołapu wraz z pomieszczeniem gospodarczym do budynku mieszkalnego położonego w [...] na działce Nr 2136/9, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2007 r., Nr 99, poz. 665).
W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że decyzją z dnia 18 czerwca 2001 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nakazał E. J. rozbiórkę, będącego przedmiotem wniosku w niniejszej sprawie - samowolnie dobudowanego wiatrołapu wraz z pomieszczeniem gospodarczym od strony północnej istniejącego budynku mieszkalnego o wymiarach 3.00 x 7,64m konstrukcji murowanej, usytuowanego na działce Nr 2136/9 w miejscowości [...]. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją z dnia 2 sierpnia 2002 r. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 czerwca 2005 r. oddalił skargę E. J. na powyższą decyzję. Wobec nie wykonania obowiązku wynikającego z powyższej decyzji organ wszczął postępowanie egzekucyjne po uprzednim przesłaniu zobowiązanemu stosownego upomnienia w dniu 15 lipca 2002 r. i postanowieniem z dnia 3 września 2003 r. nałożył na E. J. grzywnę w celu przymuszenia. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez organ II instancji postanowieniem z dnia 21 października 2003 r., zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 lutego 2007 r. oddalił skargę E. J. na powyższe postanowienie.
J. J. pismem z dnia 28 czerwca 2007 r. zażądała legalizacji wykonanej dobudowy w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw i w dniu 28 czerwca 2007 r. złożyła projekt zagospodarowania działki, mapę sytuacyjno-wysokościową do celów projektowych, zatwierdzony projekt zagospodarowania działki, decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 30 września 2000 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przeznaczeniem na wiatrołap z gankiem na działce Nr 2136/9 w [...], będącej jej własnością.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił J. J. legalizacji przedmiotowej inwestycji na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, zaś organ odwoławczy rozpoznając odwołanie J. J. nie znalazł podstaw do uchylenia tej decyzji.
Organ odwoławczy podniósł, że wniosek o zalegalizowanie przedmiotowej samowoli budowlanej nie może być załatwiony pozytywnie z uwagi na to, że inwestycja była przedmiotem postępowania organu I i II instancji oraz Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego i decyzja o rozbiórce oraz postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia są ostateczne.
Ponadto organ wskazał, że w sprawie niniejszej nie jest możliwe zastosowanie przepisów ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, dotyczących legalizacji samowoli budowlanej bez konieczności wnoszenia opłat legalizacyjnych, bowiem art. 3 ust. 1 stanowi, że do obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji publicznej, jeżeli budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994 r. a przed dniem 11 lipca 1998 r., i przed dniem 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego, nie stosuje się do dnia 1 stycznia 2008 r. przepisów art. 48-49b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W sprawie niniejszej sprawa została wszczęta i rozstrzygnięta w 2001 r. decyzją z dnia 18 czerwca 2001 r., ostateczną w dniu 2 sierpnia 2001 r. Zasadnie zatem organ I instancji zastosował a contrario powyższy przepis i odmówił J. J. legalizacji inwestycji obejmującej dobudowę budynku mieszkalnego - wiatrołapu wraz z pomieszczeniem gospodarczym do budynku mieszkalnego położonego na działce nr 2136/9 w [...].
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła J. J., reprezentowana przez syna E. J., domagając się jej uchylenia.
Skarżąca podniosła, że ona jest właścicielem nieruchomości i nigdy nie zezwalała synowi E. na jej użytkowanie, żadna decyzja nie została wydana na nią i to ona domaga się teraz legalizacji samowoli budowlanej, zgadzając się nawet na uiszczenie opłaty legalizacyjnej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zasady słuszności, czy też celowości nie mogą być brane pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy. Badając legalność zaskarżonego aktu sąd administracyjny dokonuje jego oceny w odniesieniu do przepisów obowiązujących w dacie jego wydania i w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w dacie jego wydawania.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa.
Bezspornym w sprawie jest fakt wybudowania przedmiotowego obiektu budowlanego w 2000 r. bez pozwolenia na budowę, jak i to, że wobec tego obiektu orzeczony został prawomocną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 czerwca 2001 nakaz rozbiórki na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Nakaz skierowany był do E. J. - syna skarżącej J. J., jako że organ ustalił, iż on był inwestorem obiektu, mimo że nieruchomość, na której inwestycję zrealizowano stanowi własność jego matki J. J. Prawomocne orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2005 r. oddalające skargę E. J. na decyzję orzekającą rozbiórkę wiąże strony i sąd, który je wydał, jak również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie wskazanych także inne osoby (art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
W tej sytuacji należy podzielić stanowisko organu orzekającego, iż nie jest możliwa legalizacja przedmiotowego, samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego, wobec którego został orzeczony nakaz rozbiórki. Nie ma znaczenia przy tym, czy nakaz skierowany został wobec inwestora (E. J.), czy wobec właściciela nieruchomości (J. J.).
Nie byłoby możliwe także, jak tego domaga się skarżąca zastosowanie przepisów ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, gdyż przewidziane w art. 3 ust. 1 tej ustawy okoliczności nie zachodzą w niniejszej sprawie. Sprawa bowiem została wszczęta i rozstrzygnięta w 2001r. - decyzją z dnia 18 czerwca 2001 r., ostateczną w dniu 2 sierpnia 2001 r., a zgodnie z tym przepisem art. 48-49b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nie stosuje się do obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, jeżeli budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994 r. a przed dniem 11 lipca 1998 r., i przed dniem 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.