Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu zażalenia H. K. na postanowienie Wicestarosty Starostwa Powiatowego z dnia [...] znak: [...] o przekazaniu pisma H. K. Radzie Gminy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchyliło zaskarżone postanowienie i umorzyło postępowanie w sprawie.
W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie przepisu art. 65 § 1 kpa, zgodnie z którym, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Tymczasem, zarówno z postanowienia organu I instancji jak i pisma strony wynika, że przedmiotem wniosku H. K. jest skarga na działalność Wójta Gminy, do której mają zastosowanie przepisy działu VIII kpa. Zgodnie z art. 231 kpa, jeżeli organ, który otrzymał skargę, nie jest właściwy do jej rozpatrzenia, obowiązany jest niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni, przekazać ją właściwemu organowi, zawiadamiając równocześnie o tym skarżącego, albo wskazać mu właściwy organ.
Wobec powyższego, skoro pismo H. K. wniesione do Starostwa Powiatowego było skargą na działalność Wójta Gminy, to winno zostać przekazane organowi właściwemu w sprawie pismem, a nie postanowieniem. Jednocześnie Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, iż stosownie do przepisu art. 229 pkt 3 kpa organem właściwym do rozpatrzenia skargi na działalności wójta w zakresie zadań własnych gminy jest rada gminy.
Organ odwoławczy nadto podniósł, że zaskarżone postanowienie zostało podpisane i opieczętowane przez Wicestarostę Starostwa Powiatowego bez upoważnienia Starosty Powiatowego.
W skardze na powyższe postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H. K. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie podnosząc jednak żadnych merytorycznych zarzutów w stosunku do zaskarżonego postanowienia. Wskazał, że Wójt Gminy "powywalał mostki, które były na rowie", przez co nie ma którędy dojechać na pola, wystąpił z wnioskiem do sądu i zabrał pas gruntu pod rozszerzenie drogi a ponadto niesłusznie nalicza mu podatek.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Z treści pisma skierowanego przez H. K. do Starosty Powiatowego wywnioskować można, że skarżący jest niezadowolony z działania Wójta Gminy, które to działanie spowodowało, że nie ma on możliwości dojazdu do swojego pola, a mimo to nalicza mu się podatek, i że Wójt zabrał mu jego grunt pod rozszerzenie drogi.
Zatem, jak słusznie wskazało Kolegium, pismo to stanowiło skargę o jakiej mowa w dziale VIII kpa. Skoro dotyczy ona działalności Wójta Gminy, powinna zostać skierowana do Rady Gminy- jako organu właściwego do jej rozpatrzenia, a nie jak to uczynił skarżący do Starostwa Powiatowego. W sytuacji, gdy skarga wpłynie do organu niewłaściwego do jej rozpatrzenia, organ ten w trybie art. 231 kpa obowiązany jest przekazać ją właściwemu organowi, zawiadamiając równocześnie o tym skarżącego, albo wskazać mu właściwy organ.
Organ I instancji przekazał skargę do organu właściwego do jej rozpatrzenia w trybie przepisu art. 65 § 1 kpa. Tymczasem przepis ten stanowi podstawę przekazywania według właściwości spraw indywidualnych załatwianych przez organy administracji w drodze decyzji, a nie skarg określonych w dziale VIII kpa, kończących się czynnością materialno techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy.
Dlatego też prawidłowo Kolegium uchyliło postanowienie organu I instancji i umorzyło postępowanie w sprawie z uwagi na brak podstaw do wydania postanowienia z art. 65 § 1 kpa.
W związku z powyższym, skoro zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu, skargę jako niezasadną należało oddalić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153 poz. 1270ze zm./. Stosownie do art. 250 tej samej ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz. U. nr 163, poz.1348 ze zm./ należało przyznać ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącego stosowne wynagrodzenie.