Uzasadnienie
H. K. złożył w dniu 13 grudnia 2007 r. urzędowy formularz PPF, w którym wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie przekazania pisma według właściwości.
Z formularza złożonego w rozpatrywanej sprawie oraz wniosku o przyznanie prawa pomocy i oświadczenia dnia 11 września 2007r. złożonych do sprawy I Sa/Ke 393/07 wynika, że wnioskodawca jest osobą schorowaną, leczy się psychiatrycznie. Stwierdził, że grunty rolne, które odziedziczył po rodzicach leżą odłogiem, bowiem w okresie prac polowych przebywał w zakładzie karnym. Podniósł, że brak tytułu własności nieruchomości uniemożliwia mu przekazanie jej za rentę. Skarżący nie pobiera świadczeń z opieki społecznej, bo instytucje pomocy społecznej odmówiły mu pomocy. Wskazał, że konflikty z sąsiadami oraz z wójtem uniemożliwiają mu użytkowanie nieruchomości. Powołał się na fakt, że w związku z konfliktem na tle posiadania gospodarstwa pod rodzicach Sąd nałożył na niego obowiązek zapłaty kwoty 600 zł.
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego przysługuje osobie, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Udowodnienie okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy należy do wnioskodawcy.
Uwzględniając trudną sytuację majątkową i życiową wnioskodawcy, przede wszystkim brak dochodu i możliwości dysponowania posiadanym majątkiem, zły stan zdrowia oraz nieporadność życiową uznano, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.