Uzasadnienie
M. B. złożył formularz urzędowy PPF, wnosząc o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody w przedmiocie zatwierdzenia projektu rozbiórki udzielenia pozwolenia na rozbiórkę
Ze złożonego formularza wynika, że skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie za pracę w wysokości 2500 zł miesięcznie, ponadto osiąga z wynajmu miesięczny dochód w wysokości 1968 zł. Skarżący wykazał własność domu wielkości 110 m², mieszkania wielkości 80 m², segmentu wielkości 90 m² oraz zasoby pieniężne w wysokości 12000 zł.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie kosztów sądowych i ustanowienie adwokata przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Za każdym razem na wnioskodawcy ciąży jednak obowiązek wykazania, że jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega oddaleniu. Wnioskodawca osiąga stałe dochody wynagrodzenie za pracę i wynajmu nieruchomości, posiada także zasoby pieniężne wielokrotnie przekraczające koszty sadowe występujące w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skarżący nie potwierdził w żaden sposób swojego oświadczenia, że jego wydatki są równoważne z osiąganymi dochodami. Również deklarowany brak wiedzy prawniczej nie jest przesłanką uzasadniającą przyznanie adwokata z urzędu, tym bardziej, że skarga do wojewódzkiego sadu administracyjnego została sporządzona w sposób profesjonalny z powołaniem się na naruszenie konkretnych przepisów prawa.
Uznano zatem, że przy racjonalnym gospodarowaniu stałymi dochodami i posiadanym majątkiem skarżący ma możliwość uiścić 500 zł tytułem wpisu od skargi, ponieść inne ewentualne koszty sądowe na późniejszym etapie postępowania (w wypadku oddalenia skargi 100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej za doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem, a następnie wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 250 zł) oraz zapłacić honorarium profesjonalnego pełnomocnika prawnego z wyboru.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.