Uzasadnienie
Prawomocnym wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012r. sygn. akt II SA/Ke 791/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę W. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Końskich z dnia [...] o umorzeniu z urzędu postępowania administracyjnego wszczętego w sprawie wykonanych robót budowlanych przy budowie przewodu kominowego w budynku gospodarczo-inwentarskim na terenie posesji w S. Skarżąca kwestionowała ww. decyzje, nie zgadzając się ze stanowiskiem organów o tym, że sporny komin został wykonany prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zagraża bezpieczeństwu ludzi lub mienia bądź środowisku. Tut. Sąd, oddalając skargę, wskazał, że "stan techniczny komina ustalono na podstawie wyników z przeprowadzonej w dniu 12.06.2012r. kontroli oraz protokółu sprawozdawczo-odbiorczego wraz z jego uzupełnieniem, sporządzonego przez mistrza kominiarskiego (...).
Wybudowanie komina zgodnie z prawem oznacza brak podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku wykonania jakichkolwiek robót budowlanych, na podstawie art. 51 Prawa budowlanego i w konsekwencji powoduje bezprzedmiotowość postępowania w niniejszej sprawie (...). Twierdzenia skarżącej odnośnie wysokości komina, nieustalenia jego aktualnego stanu technicznego oraz nieodniesienia go do obowiązujących przepisów w zakresie prawa budowlanego, nie poparte opinią profesjonalisty, nie mogą skutecznie podważać dokonanej przez organ oceny stanu technicznego wybudowanego komina".
W dniu 16 sierpnia 2013r. W. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę, domagając się "wszczęcia postępowania" w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 791/12. W uzasadnieniu strona powołała się na przedstawione w załączeniu pomiary dokonane w dniu 1 lutego 2013r. przez inż. Z. K. oraz w dniu 4 czerwca 2013r. przez inż. M. M., z których wynika, że wysokość spornego komina wynosi odpowiednio 2,01 i 2,015 m od poziomu kalenicy dachu. Dodatkowo ostatnia z ww. osób, legitymująca się uprawnieniami biegłego z zakresu budownictwa ogólnego, stwierdziła, że "krawędzie komina umocowane są obejmami stalowymi i zabezpieczone trzema odciągami, z tym że odciągi mocowane są tylko do dachu budynku gospodarczego usytuowanego na nieruchomości przy ul. [...]. Dwa odciągi skierowane są w jednej płaszczyźnie nie zabezpieczają komina od przechylenia się na dach budynku gospodarczego przy ul. [...] ". Zdaniem skarżącej w zaistniałym stanie faktycznym istnieje ryzyko – zwłaszcza przy silnym wietrze – przewrócenia komina, co stwarza zagrożenie dla mienia, życia lub zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa przeciwpożarowego.
Zarządzeniem z dnia 20 sierpnia 2013r. tut. Sąd wezwał skarżącą do wyjaśnienia czy ww. pismo jest skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 19 grudnia 2012r. sygn. akt II SA/Ke 791/12, a w przypadku odpowiedzi pozytywnej – do uzupełnienia skargi poprzez podanie: podstawy wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądania o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia – w terminie 7 dni.
W nadesłanym w wyznaczonym terminie piśmie W. K. oświadczyła, że jej skarga dotyczy wznowienia postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 791/12. Ponadto strona sprecyzowała, że domaga się uchylenia bądź zmiany ww. wyroku z dnia 19 grudnia 2012r. – na podstawie art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., powołując się w tym zakresie na przedstawione przy skardze załączniki.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Uczestniczka postępowania H. O. wniosła o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje
Skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu wyrokowi, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 P.p.s.a. Stanowią je: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawa wznowienia, a więc wskazanie jednej z podstaw wznowienia wymienionych w art. 271-273 ustawy P.p.s.a., uzasadnienie podstawy wznowienia, a także okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Jak wynika z kolei z art. 277 ustawy P.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, który liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.
Stosownie do art. 281 § 1 ustawy P.p.s.a. na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy.
W skardze o wznowienie postępowania, uzupełnionej pismem z dnia 28 sierpnia 2013r., W. K. zawarła żądanie uchylenia bądź zmiany wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 791/12 – na podstawie art. 273 § 2 ustawy P.p.s.a. Jak wynika z tego przepisu można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W tym zakresie strona przedstawiła "oświadczenie dot. wykonania pomiaru wysokości komina" (w dniu 1 lutego 2013r.) inż. Z. K. oraz "notatkę" sporządzoną przez inż. M. M. z czerwca 2013r., wywodząc z ich treści ustalenia sprzeczne ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 791/12.
Na rozprawie w dniu 7 listopada 2013r.skarżąca oświadczyła, że o treści dokumentów dołączonych do skargi o wznowienie postępowania sądowego, sporządzonych przez Z. K. i M. M. dowiedziała się w datach wskazanych w tych dokumentach.
Porównując daty sporządzenia ww. "notatki" (czerwiec 2013r.) oraz wniesienia w niniejszej sprawie skargi do tut. Sądu (16 sierpnia 2013r.) należy uznać, że w tym zakresie skarga W. K. została wniesiona w ustawowym terminie, o jakim mowa w art. 277 ustawy P.p.s.a.
Powyższe nie oznacza jednak – pomimo powołania się przez stronę na przesłankę z art. 273 § 2 ustawy P.p.s.a. – że skarga jest dopuszczalna. Nie sposób bowiem uznać, że przedstawienie przez W. K. ww. środków dowodowych wypełnia ustawowe przesłanki wznowienia postępowania. Jak wynika bowiem z orzecznictwa sądowoadministracyjnego samo sformułowanie podstawy wznowienia postępowania w sposób odpowiadający przepisom ustawy nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z dnia 25 września 2001r., II SA/Gd 970/01, postanowienie NSA z dnia 17 kwietnia 2007r.,I FSK 607/06, postanowienie NSA z dnia 7 sierpnia 2012r., I OSK 1285/12). Podkreślić przy tym trzeba, że powoływany przez skarżącą przepis art. 273 § 2 ustawy P.p.s.a. dotyczy "wykrycia" okoliczności faktycznych lub środków dowodowych – co oznacza, że chodzi wyłącznie o te okoliczności lub dowody, które istniały już w poprzednim postępowaniu, ale nie weszły w skład podstawy faktycznej wyrokowania (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 20 września 2006r., III SA/Wa 357/06).
Reasumując, przedstawione przez W. K. środki dowodowe, które powstały po uprawomocnieniu się wyroku, nie mogą stanowić podstawy wznowienia postępowania. Instytucja wznowienia postępowania ma bowiem na celu, jeśli chodzi o wskazaną podstawę wznowienia, zapewnienie – z zastrzeżeniem spełnienia innych przesłanek dopuszczalności – możliwości ponownego rozstrzygnięcia sprawy z uwzględnieniem okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które – obiektywnie rzecz biorąc – istniały już w chwili wyrokowania (zamknięcia rozprawy), ale z których zainteresowana strona nie mogła skorzystać. W każdym jednak przypadku chodzi o środki dowodowe nowo odkryte, a nie po raz pierwszy zgłoszone. Późniejsze ich wykrycie jest więc dowiedzeniem się o nich w czasie, w którym powołanie ich w zakończonym postępowaniu było już niemożliwe (zob. K. Sobieralski, Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, Zakamycze 2003, s. 229).
W rezultacie środki dowodowe powstałe – tak jak w niniejszej sprawie – już po wydaniu prawomocnego orzeczenia w sprawie nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania (zob. A. Kabat (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II).
Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym nie można skutecznie żądać wznowienia postępowania sądowo-administracyjnego na podstawie opinii biegłego, sporządzonej po wydaniu wyroku przez sąd (por. wyrok z dnia 3 września 2004r., OSK 446/04, ONSA WSA 2005, nr 1, poz. 13 oraz postanowienie NSA z dnia 25 czerwca 2008r. o sygn. akt II FSK 569/07, LEX nr 479002).
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 281 w zw. z art. 279 i art. 273 § 2 ustawy P.p.s.a.