Uzasadnienie
L. S. złożył na formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzje Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
W złożonym formularzu wnioskodawca podał, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i dwiema dorosłymi córkami. Skarżący utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 5100 zł, jego żona pobiera zasiłek przedemerytalny w wysokości 975 zł miesięcznie. Wnioskodawca nie wykazał innego majątku oprócz współwłasności z siostrą domu wielkości 74 m² na działce o powierzchni 1000 m². Skarżący podał następujące wydatki miesięczne: 995 zł– spłata kredytów, 1200 zł – koszty utrzymania córki studiującej w poza Kielcami, 900 zł - opłaty związane z utrzymaniem mieszkania, 200 zł – opłaty za Internet i telefon, 110 zł - koszty dojazdu do pracy, 250 zł – środki pomocnicze dla niepełnosprawnej córki i żony, 900 zł – zakup żywności i odzieży.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega oddaleniu. Wnioskodawca i jego żona osiągają stałe dochody z wynagrodzenia za pracę i zasiłku przedemerytalnego, ponadto stać ich na utrzymanie domu w centrum Kielc i ponoszenie kosztów utrzymania dorosłej córki studiującej w poza K. Okoliczność, że skarżący spłaca kredyty nie uzasadnia przyznania prawa pomocy. Udzielenie kredytów musiała poprzedzać pozytywna analiza sytuacji finansowej strony w zakresie możliwości spłaty pożyczonej kwoty. Przy tym spłata zobowiązań cywilnoprawnych nie może być traktowana z pierwszeństwem przed kosztami postępowania sądowego, gdyż niedopuszczalna byłaby sytuacja, gdy osoba ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy wykonuje ciążące na niej prywatne zobowiązania kredytowe, a żąda by koszty sądowe pokrywał za nią Skarb Państwa.
Uznano zatem, że przy racjonalnym gospodarowaniu stałymi dochodami i posiadanym majątkiem skarżący ma możliwość, bez uszczerbku utrzymania koniecznego siebie i rodziny uiścić 500 zł tytułem wpisu od skargi oraz ponieść inne ewentualne koszty sądowe na późniejszym etapie postępowania (w wypadku oddalenia skargi 100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej za doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem, a następnie wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 250 zł).
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.