Uzasadnienie
L. S. złożył na formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 24 czerwca 2014 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
W złożonym formularzu wnioskodawca podał, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i dwiema dorosłymi córkami. Skarżący utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 5100 zł, jego żona pobiera zasiłek przedemerytalny w wysokości 975 zł miesięcznie. Wnioskodawca nie wykazał innego majątku oprócz współwłasności z siostrą domu wielkości 74 m² na działce o powierzchni 1000 m². Skarżący podał następujące wydatki miesięczne: 995 zł– spłata kredytów, 1200 zł – koszty utrzymania córki studiującej poza Kielcami, 900 zł - opłaty związane z utrzymaniem mieszkania, 200 zł – opłaty za internet i telefon, 110 zł - koszty dojazdu do pracy, 250 zł – środki pomocnicze dla niepełnosprawnej córki i żony, 900 zł – zakup żywności i odzieży.
Postanowieniem z dnia 24 października 2014 r. referendarz sądowy oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
W sprzeciwie od tego postanowienia skarżący podał, że w formularzu PPF wykazał średni przychód z tego roku wraz z uznaniowymi dodatkami. Natomiast jego średni miesięczny przychód nie jest stały i zależy od decyzji pracodawcy, z kolei stała jego pensja wynosi brutto 4668,11 zł. Na konto wpływa mu wynagrodzenie w kwocie 3500 zł, zasiłek żony w kwocie 847 zł, co łącznie daje dochód w wysokości 4347 zł.
Podał, że dochód około 1000 zł na członka rodziny nie jest luksusem i żeby ponieść koszty utrzymania córki na studiach, musi ograniczać własne potrzeby do minimum, nie chodzi do kina, na bale, nie jeździ na żadne wczasy, ani w Polsce, ani za granicą, wydatki na kulturę i rekreację wynoszą zero, nie je frykasów, kupuje ciuchy w sklepach z używaną odzieżą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie art. 241 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Z kolei w myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Instytucja przyznania prawa pomocy jest rozwiązaniem szczególnym i powinna być stosowana w przypadkach wyjątkowych, wobec osób, których sytuacja materialna, bytowa jest trudna. Do osób takich zaliczyć można m. in. bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia, bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby życiowe.
Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał należycie, iż znajduje się w sytuacji materialnej kwalifikującej do przyznania prawa pomocy. Zasadnicze znaczenie ma fakt, iż wnioskodawca jest współwłaścicielem nieruchomości, jak wynika ze sprzeciwu położonej w centrum Kielc, osiąga stałe wysokie dochody z pracy, a ponadto prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, która także posiada stały dochód (jak twierdzi skarżący łączny dochód rodziny wynosi netto 4347 zł miesięcznie). Wnioskodawcę stać na utrzymanie córki na studiach poza miejscem zamieszkania (1200 zł miesięcznie), a także na spłatę kredytów (995 zł miesięcznie). Zatem nie sposób go uznać za osobę żyjącą w ubóstwie, która nie posiada środków materialnych na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych własnych i swojej rodziny i w związku z tym wymaga pomocy państwa, polegającej na zwolnieniu od kosztów sądowych.
Na marginesie należy dodać, że odpis wniesionego sprzeciwu nie jest doręczany pozostałym stronom postępowania (podobnie jak postanowienie referendarza, czy postanowienie niniejsze), niemniej jednaj wszystkie te dokumenty znajdują się w aktach sprawy, które może przeglądać każda z pozostałych stron tego postępowania. Składając wniosek o przyznanie prawa pomocy strona winna się liczyć z tym, że dane, które składa do akt będą jawne dla innych stron postępowania oraz, że strony te mogą zakwestionować podane przez wnioskodawcę dane.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.