Uzasadnienie
W rozpoznawanej sprawie Stowarzyszenie Z., reprezentowane przez adw. T. C., wniosło do tut. Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2020 r., znak: [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.
Zarządzeniem z dnia 7 września 2020 r. pełnomocnik skarżącego Stowarzyszenia został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, m.in. poprzez złożenie dokumentu pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnym wraz z dokumentem określającym umocowanie osoby udzielającej pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej aktualnego na dzień udzielenia pełnomocnictwa – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Z uwagi na to, że w piśmie z dnia 15 września 2020 r., które zostało doręczone pełnomocnikowi nie zawarto wezwania do przedłożenia dokumentu określającego umocowanie osoby udzielającej pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej, zarządzeniem z dnia 21 grudnia 2020 r. nakazano ponownie wykonać zarządzenie z dnia 7 września 2020 r. w zakresie wezwania do złożenia dokumentu określającego ww. umocowanie.
Dodatkowo poinformowano, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym wszyscy członkowie stowarzyszenia zwykłego powinni udzielić pełnomocnictwa profesjonalnemu pełnomocnikowi lub upoważnić swojego przedstawiciela do dokonania tej czynności procesowej.
Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 4 stycznia 2021 r. W wyznaczonym terminie skarżące Stowarzyszenie nie złożyło dokumentu określającego umocowanie osoby udzielającej pełnomocnictwa do jego reprezentowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W wyznaczonym siedmiodniowym terminie od doręczenia wezwania z dnia 21 grudnia 2020 r., który upływał z dniem 11 stycznia 2021 r., skarżące Stowarzyszenie nie złożyło żądanego dokumentu określającego umocowanie osoby udzielającej pełnomocnictwa do jego reprezentowania. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnictwa do działania w imieniu Stowarzyszenia udzieliła adw. T. C. przedstawiciel Stowarzyszenia – A. Z. Brak jest natomiast upoważnienia dla ww. przedstawiciela od wszystkich członków Stowarzyszenia do udzielenia pełnomocnictwa do działania w jego imieniu.
Stowarzyszenie zwykłe, jakim jest strona skarżąca w niniejszej sprawie, nie ma osobowości prawnej (art. 40 ust. 1 Prawa o stowarzyszeniach). W świetle art. 331 Kodeksu cywilnego do stowarzyszeń zwykłych nie stosuje się przepisów o osobach prawnych, ponieważ ustawa nie przyznaje im zdolności prawnej. Stowarzyszenie zwykłe tworzą wszyscy jego członkowie, zorganizowani w celu prowadzenia oznaczonej działalności. Regulamin stowarzyszenia określa sposób działania grupy osób, w szczególności wewnętrzną strukturę organizacyjną, ale grupa ta nie może mieć organów.
W związku z tym w postępowaniu sądowoadministracyjnym legitymację procesową posiadają wszyscy członkowie tego stowarzyszenia, jako podmioty praw i obowiązków. W konsekwencji, wszyscy członkowie powinni podpisać skargę lub wszyscy członkowie powinni udzielić pełnomocnictwa profesjonalnemu pełnomocnikowi bądź swojemu przedstawicielowi do dokonania tej czynności procesowej (por. postanowienia NSA: z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. II OSK 310/14; z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. II OZ 499/16).
W świetle powyższego, brak jest podstaw do przyjęcia, że A. Z. jest umocowana do udzielenia samodzielnie pełnomocnictwa dla adw. T. C. do reprezentowania skarżącego Stowarzyszenia. Sąd nie ma przy tym kompetencji do uznania, że nieusunięty brak formalny skargi (jakim jest brak dokumentu określającego umocowanie osoby udzielającej pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej) może stać się innego rodzaju brakiem formalnym (brakiem podpisu strony pod skargą), który w dalszym ciągu podlegałby usunięciu. Przepis art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa bowiem w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek sądu odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (por. postanowienia NSA: z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. I FSK 916/10; z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. I FSK 426/14).
Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w postanowieniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.