Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcachz 30 lipca 2026 r., sygn. akt II SA/Ke 91/26

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z 18 grudnia 2025 r. znak: IR.I.7843.48.2025 Wojewoda Świętokrzyski, po rozpoznaniu odwołania T. T. (dalej "Spółka"), utrzymał w mocy decyzję Starosty Kieleckiego nr [...] z 23 października 2025 r. znak: [...], wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru posadowienia tymczasowego, przenośnego, wolno stojącego masztu antenowego na działce nr ewid. [...] w miejscowości Ł., w gminie Ł..

W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że 14 października 2025 r. do Starosty wpłynęło zgłoszenie Spółki w sprawie zamiaru posadowienia ww. masztu antenowego, do którego inwestor dołączył: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oświadczenie projektanta w trybie art. 33 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 418 ze zm., dalej "P.b.") oraz projekt architektoniczno-budowlany. W zgłoszeniu określono planowany termin rozpoczęcia robót 5 listopada 2025 r. oraz rozbiórki lub przeniesienia obiektu do 4 maja 2026 r.

Rozpoznając odwołanie od decyzji wydanej przez Starostę na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b., Wojewoda wskazał, że zasadniczą kwestią wymagającą ustalenia było, czy w tej sprawie znajdzie zastosowanie tryb uregulowany w art. 30 ust. 1b P.b. Jeżeli zamierzony obiekt, wbrew określeniu zawartemu w zgłoszeniu, nie stanowi obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 5a P.b., to do jego realizacji wymagane będzie uzyskanie pozwolenia na budowę, a samo zgłoszenie załatwione powinno zostać sprzeciwem.

Wojewoda ocenił, że sprawa bezspornie dotyczy wolno stojącego masztu antenowego. Wyjaśnił, że wprawdzie ustawodawca w art. 3 pkt 5 P.b. wyodrębnił dwie kategorie tymczasowych obiektów budowlanych, tj. obiekty przeznaczone do czasowego użytkowania w okresie krótszym od ich trwałości technicznej, przewidziane do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, oraz obiekty niepołączone trwale z gruntem, jednak z art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b. wynika, że zwolnieniem z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę objęte są jedynie tymczasowe obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem.

W konsekwencji Wojewoda przyjął, że dla zwolnienia przedmiotowej inwestycji z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę konieczne jest łączne spełnienie dwóch warunków: zadeklarowanie przez inwestora w zgłoszeniu przeniesienia obiektu w inne miejsce albo jego rozbiórki przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy oraz brak trwałego połączenia inwestycji z gruntem.

Wojewoda podkreślił, że kluczową kwestią w sprawie było rozstrzygnięcie, czy objęty zgłoszeniem wolno stojący maszt antenowy jest trwale związany z gruntem. Zaznaczył przy tym, że o trwałym związaniu budowli z gruntem przesądzają przede wszystkim jej cechy konstrukcyjne, wskazujące, że nie jest ona przeznaczona do przenoszenia, nie zaś fizyczna niemożliwość zmiany jej lokalizacji (nieusuwalność). Ustaleń w tym zakresie należało zatem dokonać przede wszystkim na podstawie analizy rysunków budowli, znajdujących się w aktach administracyjnych oraz opinii geotechnicznej.

Organ wyjaśnił, że cecha trwałego związania z gruntem sprowadza się do takiego posadowienia obiektu, które zapewnia mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć, przesunąć bądź spowodować jego przemieszczenie w inne miejsce. Trwale związane z gruntem są również budowle posadowione na powierzchni gruntu, jednakże w sposób uniemożliwiający ich przemieszczanie.

Wojewoda ustalił, że projektowany maszt antenowy ma mieć wysokość 27 m n.p.t. (28,65 m włącznie z rusztem) i składać się z sześciu segmentów kratowych o przekroju trójkąta. Dolny segment ma być zamocowany do rusztu wsporczego za pomocą dodatkowego segmentu podporowego o wysokości 3 m. Poszczególne segmenty masztu mają być łączone za pomocą połączeń kołnierzowych skręcanych śrubami. Maszt ma być usztywniony odciągami linowymi - zaprojektowano trzy poziomy odciągów, po cztery odciągi na każdym poziomie. Wszystkie odciągi mają być mocowane w węzłach do masztu, a dołem do rusztu wsporczego nad węzłem podporowym. Trzon masztu ma być oparty na stalowym ruszcie podporowym wykonanym z profili walcowanych otwartych oraz profili zamkniętych. Ruszt ma być oparty na czterech stopach, na których zostanie ułożony balast w postaci bloczków betonowych M6 o wymiarach 38 × 24 × 12 cm i masie 0,26 kN każdy.

Dla przedmiotowej lokalizacji stopy mają zostać rozstawione w układzie 9 × 9 m, przy czym minimalny balast dla jednej stopy wynosi 8,5 kN, tj. 32 bloczki betonowe M6. Pod każdą podporą narożną rusztu wsporczego mają zostać ułożone prefabrykowane płyty drogowe o wymiarach 3 × 1,5 × 0,15 m - po dwie płyty na podporę narożną oraz jedna płyta pod podporami zlokalizowanymi pod ramą urządzeń. Środkowa część rusztu wsporczego ma zostać dodatkowo podparta podporami, natomiast stopy rusztu wsporczego mają być dodatkowo kotwione do płyty za pomocą kotew wklejanych Hilti.

Organ wskazał również, że z rysunków wynika, iż stopy są zagłębione w podłożu i uniemożliwią przesuwanie się masztu. Na końcach ramy głównej umieszczone są bloki betonowe. Stateczność konstrukcji zapewniają bloki betonowe o ciężarze 8,5 kN dla jednej stopy, trzy poziomy odciągów po cztery odciągi, mocowane w węzłach do masztu, a dołem do rusztu wsporczego pod węzłem podporowym, oraz stalowa konstrukcja, na której opiera się rama główna.

Na maszcie ma być zamocowana jedna antena radioliniowa i trzy anteny sektorowe. Z informacji geotechnicznej wynika natomiast, że prowadzone będą jedynie prace związane z wyrównaniem terenu działki w miejscu planowanej inwestycji, a ze względu na brak robót ziemnych i fundamentowych ustalono I kategorię geotechniczną w prostych warunkach gruntowych.

W ocenie Wojewody powyższy opis nie pozostawia wątpliwości, że maszt antenowy nie jest tymczasowym obiektem budowlanym, o jakim mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b. Organ podzielił stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym wyznacznikami tego, czy obiekt wolnostojący jest trwale związany z gruntem, są jego wielkość, masa i względy bezpieczeństwa. O tym, czy obiekt budowlany jest trwale połączony z gruntem, decydują nie tyle sposób i metoda związania z gruntem, technologia wykonania fundamentu oraz techniczne możliwości przeniesienia obiektu w inne miejsce, ile to, czy jego wielkość, konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania.

W konsekwencji Wojewoda uznał, że ze względu na wysokość, masę i układ konstrukcyjny sporny obiekt jest trwale związany z gruntem. Istotne jest bowiem, aby posadowienie masztu było na tyle trwałe, by opierało się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję. Skoro zatem zgłoszone przez skarżącą spółkę roboty budowlane wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia organ uznał za zgodne z prawem.

Na poparcie swojego stanowiska Wojewoda powołał się również na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 1800/22, wydany - jak wskazał - w podobnej sprawie.

Wojewoda uznał za zasadne stanowisko organu I instancji, że obiekt zgłoszony przez Spółkę jako przenośny wolno stojący maszt antenowy nie stanowi obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 5a P.b. Wskazał nadto, że opisany w zgłoszeniu i dołączonej dokumentacji obiekt to nie tyle przenośny wolno stojący maszt antenowy, o którym mowa w art. 3 pkt 5a P.b., co w istocie stacja bazowa telefonii komórkowej, co do której nie wykazano, aby miała charakter tymczasowego obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 5 P.b.

Powyższe, zdaniem Wojewody, wyłączyło możliwość realizacji inwestycji w trybie zgłoszeniowym i spowodowało konieczność wniesienia sprzeciwu w trybie art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach T. T. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. - art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez niedziałanie w postępowaniu administracyjnym przez organ II instancji na podstawie i w granicach prawa, a w konsekwencji naruszenie art. 8 k.p.a., tj. zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej;
2. - art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej, oceny dowodów i uznanie przenośnego wolno stojącego masztu antenowego za obiekt trwale związany z gruntem;
3. - art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez sprzeczne uzasadnienie decyzji, wpierw uznające zgłoszony obiekt za przenośny wolnostojący maszt antenowy, a następnie odmawiający mu tego statusu, co utrudnia inwestorowi zrozumienie stanowiska organu i skuteczną obronę;
4. - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niezastosowanie, pomimo naruszenia przez organ I instancji szeregu przepisów prawa procesowego i materialnego.

Ponadto Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

1. - art. 30 ust. 6 pkt 1 oraz art. 30 ust. 7 pkt 4 w zw. z art. 28 P.b. poprzez nieuprawnione zastosowanie i stwierdzenie konieczności uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę dla obiektu, który jest z tego reżimu zwolniony;
2. - art. 3 pkt 5 i 5a w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b. poprzez niezastosowanie, choć przenośny wolno stojący maszt antenowy literalnie wymieniony jest w otwartym katalogu obiektów tymczasowych, których montaż wymaga jedynie zgłoszenia, a nie pozwolenia na budowę.

Wobec powyższego Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji organu I instancji w całości, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca w pierwszej kolejności wskazała, że sporna stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 538 ze zm.; dalej "u.p.z.p.") w zw. z art. 6 pkt 1 i art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 399 ze zm.; dalej "u.g.n."), służącą zapewnieniu łączności publicznej. Podkreśliła znaczenie tego rodzaju inwestycji w okresie pandemii oraz działań wojennych prowadzonych bezpośrednio za granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Skarżąca podniosła, że przenośne wolno stojące maszty antenowe zostały wprost wymienione w art. 3 pkt 5 P.b. jako przykład tymczasowych obiektów budowlanych, zaś ich definicję zawiera art. 3 pkt 5a P.b. Zdaniem Spółki zgłoszone przedsięwzięcie w całości odpowiada tej definicji, a ponieważ zostało zaplanowane na okres 180 dni, stanowi tymczasowy obiekt budowlany, którego budowa, stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b., nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, lecz dokonania zgłoszenia.

Spółka zwróciła uwagę, że przepisy wprowadzające do Prawa budowlanego definicję przenośnego wolno stojącego masztu antenowego zostały dodane ustawą z 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2. Powołując się na uzasadnienie tej regulacji skarżąca wskazała, że jej celem było wyeliminowanie błędnych interpretacji dotyczących tego rodzaju masztów, maksymalne skrócenie procedury administracyjnej dotyczącej ich budowy oraz umożliwienie szybkiego uruchamiania masztów w sytuacjach szczególnego zagrożenia, przy jednoczesnym zachowaniu możliwości wniesienia przez organ sprzeciwu w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia.

Spółka wyjaśniła, że w tej sprawie inwestor utracił obiekt zlokalizowany na wieży kościelnej w Ł., wobec czego posadowienie tymczasowego obiektu budowlanego miało służyć zapewnieniu łączności publicznej do czasu wybudowania obiektu wieżowego trwale związanego z gruntem, którego legalizacja trwa znacznie dłużej.

Skarżąca zakwestionowała stanowisko organów, zgodnie z którym o trwałym związaniu masztu z gruntem świadczą jego wielkość oraz konieczność zapewnienia stabilności i odporności konstrukcji na działanie czynników atmosferycznych. Argumentowała, że zapewnienie nośności i stateczności konstrukcji jest wymogiem odnoszącym się do każdego obiektu budowlanego, niezależnie od tego, czy jest on trwale związany z gruntem. Wskazała w tym zakresie na art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.a) P.b. oraz § 5 ust. 5 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 26 maja 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. z 2023 r., poz. 1040). Zdaniem Spółki z samego faktu ustabilizowania konstrukcji nie można wywodzić trwałości jej związania z gruntem, gdyż każdy obiekt budowlany - zarówno trwale, jak i nietrwale związany z gruntem - musi spełniać wymagania nośności i stateczności.

Spółka podkreśliła przy tym, że ustawowa definicja przenośnego wolno stojącego masztu antenowego odnosi się do konstrukcji "posadowionych na gruncie" wraz z odciągami, balastami i innymi elementami konstrukcji. W jej ocenie oznacza to posadowienie na powierzchni gruntu, a nie w gruncie, np. na fundamencie lub przez zakotwienie. Taki właśnie charakter ma, zdaniem skarżącej, zgłoszony obiekt, którego maszt ma być stabilizowany odciągami linowymi mocowanymi do podstaw z bloków betonowych usytuowanych na powierzchni gruntu. Okoliczność, że konstrukcja będzie stabilna i odporna na przesunięcie wskutek działania czynników atmosferycznych, nie oznacza zatem, że będzie trwale związana z gruntem.

Skarżąca argumentowała ponadto, że przyjęcie stanowiska organów prowadzi do wniosku, że żaden obiekt budowlany nie mógłby spełniać kryterium nietrwałego związania z gruntem, skoro każdy musi posiadać odpowiednią stabilność. Pozostaje to, jej zdaniem, w sprzeczności z założeniem racjonalności ustawodawcy, który przewidział w Prawie budowlanym kategorię obiektów nietrwale związanych z gruntem i poddał je odmiennemu, uproszczonemu reżimowi prawnemu.

Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, Spółka wskazała na występowanie dwóch sposobów rozumienia pojęcia trwałego związania obiektu z gruntem. Według pierwszego istotne znaczenie ma możliwość odłączenia obiektu od gruntu bez zasadniczej zmiany technicznej oraz jego ponownego posadowienia w innym miejscu. W tym zakresie skarżąca powołała m.in. wyrok NSA z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 630/15, oraz stanowisko wyrażone w piśmie Ministerstwa Finansów z 10 lutego 2003 r. nr LK-2443/LP/02/AP. Według drugiego stanowiska znaczenie mają natomiast konstrukcja techniczna obiektu, jego wielkość, przeznaczenie, względy bezpieczeństwa oraz zapewnienie odpowiedniej stabilizacji. W tym zakresie skarżąca przywołała m.in. wyrok NSA z 4 marca 2025 r., sygn. akt

II OSK 1800/22.

Skarżąca krytycznie odniosła się do drugiego z przedstawionych stanowisk. Jej zdaniem nie może ono znajdować zastosowania do przenośnych wolno stojących masztów antenowych, skoro zostały one zdefiniowane w art. 3 pkt 5a P.b. m.in. jako konstrukcje posadowione na gruncie oraz wprost wymienione w otwartym katalogu art. 3 pkt 5 P.b. jako przykład tymczasowego obiektu budowlanego.

Spółka zarzuciła również organowi odwoławczemu sprzeczność w kwalifikacji zgłoszonego obiektu. Wskazała, że jeżeli organ uznał go za przenośny wolno stojący maszt antenowy w rozumieniu art. 3 pkt 5a P.b., to - skoro tego rodzaju obiekt został wprost wymieniony w art. 3 pkt 5 P.b. - może on stanowić tymczasowy obiekt budowlany i być realizowany przez okres 180 dni w trybie zgłoszenia. Jeżeli natomiast organ nie uznał zgłoszonego obiektu za przenośny wolno stojący maszt antenowy, to - zdaniem Spółki - stanowiska tego nie uzasadnił. W ocenie skarżącej z art. 3 pkt 5 i 5a P.b. nie można wyprowadzić wniosku, że przenośny wolno stojący maszt antenowy nie jest obiektem tymczasowym z tego względu, że jest trwale związany z gruntem.

Skarżąca zakwestionowała również stanowisko Wojewody, że zgłoszony obiekt jest nie tyle przenośnym wolno stojącym masztem antenowym, ile stacją bazową telefonii komórkowej. Wyjaśniła, że "stacja bazowa telefonii komórkowej" jest zwyczajową nazwą obiektów sieciowych zapewniających bezprzewodową łączność publiczną, które mogą przybierać różne postacie techniczne, w tym wież i masztów wolno stojących, konstrukcji podantenowych i instalacji posadowionych na istniejących obiektach. Zdaniem Spółki, określenie spornego obiektu jako stacji bazowej telefonii komórkowej nie zmienia jego kwalifikacji jako przenośnego wolno stojącego masztu antenowego ani właściwego trybu jego realizacji.

W tym kontekście Spółka powołała również ustawę z 4 grudnia 2025 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie 7 stycznia 2026 r. i wprowadziła do art. 29 ust. 3 pkt 3a i ust. 4 pkt 3a P.b. pojęcie "stacji bazowej telefonii komórkowej". Zdaniem skarżącej zmiana ta miała charakter doprecyzowujący i służyła rozstrzygnięciu wątpliwości dotyczących reżimu realizacji robót budowlanych odnoszących się do stacji bazowych wykonywanych na istniejących obiektach budowlanych.

Skarżąca wskazała nadto, że przenośny wolno stojący maszt antenowy może podlegać różnym trybom realizacji w zależności od okresu jego montażu.

W przypadku montażu na okres do 180 dni, jako obiekt tymczasowy, wymaga zgłoszenia robót budowlanych, zaś w przypadku montażu na okres przekraczający 180 dni konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę.

Podsumowując, Spółka zarzuciła organom nieuprawnione wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b., wynikające z błędnego uznania przenośnego wolno stojącego masztu antenowego za obiekt trwale związany z gruntem. Podkreśliła przy tym, że ustawodawca zmierza do usuwania barier administracyjnych utrudniających przedsiębiorcom telekomunikacyjnym lokalizowanie infrastruktury telekomunikacyjnej, co pozostaje związane z bezpieczeństwem publicznym i zapewnieniem abonentom łączności publicznej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie sądowej 30 lipca 2026 r. pełnomocnik skarżącej Spółki poparł skargę i złożył do protokołu interpretację ogólną nr DPL2.8401.6.2025 Ministra Finansów i Gospodarki z 2 stycznia 2026 r. w sprawie rozumienia przesłanki trwałego związania z gruntem w przypadku obiektów kontenerowych, w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2025 r. (Dz. Urz. Min. Fin. i Gosp. z 2026 r. poz. 2), powołując się na pogląd w niej wyrażony. Interpretacja ta została wydana na podstawie art. 14a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w celu zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej "p.p.s.a.") wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała naruszenia prawa uzasadniającego wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy objęty zgłoszeniem obiekt budowlany, określony przez inwestora jako wolno stojący maszt antenowy, stanowi tymczasowy obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, którego budowa może zostać zrealizowana w trybie zgłoszenia, czy też - ze względu na jego konkretne cechy konstrukcyjne i sposób posadowienia - jest obiektem trwale związanym z gruntem, którego realizacja wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Punktem wyjścia dla rozstrzygnięcia powyższego zagadnienia jest art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31. Wyjątek od powyższej zasady przewiduje mający zasadnicze znaczenie w rozpoznawanej sprawie art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b. Zgodnie z tym przepisem nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce

1. - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.

Stosownie natomiast do art. 3 pkt 5 P.b. przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe.

Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 5a P.b. przez przenośny wolno stojący maszt antenowy należy rozumieć wszelkie konstrukcje metalowe bądź kompozytowe, samodzielne bądź w połączeniu z przyczepą, rusztem, kontenerem technicznym lub szafami telekomunikacyjnymi, posadowione na gruncie, wraz z odciągami, balastami i innymi elementami konstrukcji, instalacją radiokomunikacyjną i infrastrukturą zasilającą, przeznaczone do wielokrotnego montażu i demontażu bez utraty wartości technicznej.

Zestawienie powyższych regulacji prowadzi do wniosku, że dla zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b. nie jest wystarczające samo zadeklarowanie przez inwestora, że obiekt zostanie rozebrany lub przeniesiony w inne miejsce przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy. Ustawodawca wymaga bowiem również, aby objęty zgłoszeniem tymczasowy obiekt budowlany nie był trwale połączony z gruntem. Podkreślić jednocześnie należy, że definicja ustawowa tymczasowego obiektu budowlanego, zawarta w art. 3 pkt 5 P.b., wskazuje na to, że tymczasowym obiektem budowlanym może być zarówno obiekt trwale związany z gruntem, jak i obiekt niepołączony trwale z gruntem, których przykładowe wyliczenie zawiera ww. przepis. W znaczeniu ustawowym, wolno stojący maszt antenowy jest obiektem niepołączonym trwale z gruntem, o ile ma cechy wyszczególnione w art. 3 pkt 5a P.b.

W rozpoznawanej sprawie nie jest kwestionowane, że Spółka określiła termin rozbiórki lub przeniesienia obiektu w sposób mieszczący się w ustawowym terminie 180 dni. W zgłoszeniu wskazano planowany termin rozpoczęcia robót na 5 listopada 2025 r., a rozbiórki lub przeniesienia obiektu do 4 maja 2026 r. Okoliczność ta nie rozstrzyga jednak o dopuszczalności zastosowania trybu zgłoszenia. Konieczne pozostaje ustalenie, czy objęty zgłoszeniem obiekt, przy uwzględnieniu jego rzeczywistych właściwości technicznych i konstrukcyjnych, jest obiektem niepołączonym trwale z gruntem.

Nie można przy tym podzielić stanowiska skarżącej, że skoro przenośny wolno stojący maszt antenowy został expressis verbis wymieniony w art. 3 pkt 5 P.b. wśród przykładów tymczasowych obiektów budowlanych, to zgłoszenie tak nazwanego przez inwestora obiektu na okres nieprzekraczający 180 dni przesądza automatycznie o możliwości jego realizacji na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b. Taka wykładnia pomijałaby przesłankę wynikającą wprost z tego ostatniego przepisu, który odnosi zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę do tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem.

Dokonując wykładni pojęcia "trwałego związania obiektu z gruntem" Sąd orzekający w tej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w powołanym w zaskarżonej decyzji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2025 r., II OSK 1800/22 (dostępnym na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a także w powołanych w tym wyroku innych wyrokach NSA, dotyczące kwalifikacji wolno stojącego masztu antenowego jako specyficznego rodzaju tymczasowego obiektu budowlanego. NSA przyjął, że o tym, czy dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem, nie decydują wyłącznie metoda i sposób jego związania z gruntem, technologia wykonania fundamentu i techniczne możliwości przeniesienia obiektu budowlanego w inne miejsce, ale również wielkość obiektu, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagające zapewnienia odpowiedniej stabilizacji.

Pojęcia trwałego związania z gruntem nie można utożsamiać z fizyczną niemożliwością rozebrania konstrukcji albo przeniesienia jej w inne miejsce. Sama techniczna możliwość demontażu konstrukcji i jej ponownego montażu w innym miejscu nie przesądza o tym, że w okresie użytkowania obiekt nie pozostaje trwale związany z miejscem jego posadowienia. Podobnie brak klasycznego fundamentu zagłębionego w gruncie nie stanowi samodzielnego kryterium wyłączającego możliwość uznania obiektu za trwale związany z gruntem.

Powyższe kryteria należało odnieść do konkretnych właściwości projektowanego obiektu.

Z dokumentacji projektowej wynika, jak prawidłowo ustalił organ II instancji, że wnioskowany maszt antenowy ma mieć wysokość 27 m n.p.t. (wraz z rusztem 28,65 m) i składać się z sześciu segmentów kratowych o przekroju trójkąta. Dolny segment ma być zamocowany do rusztu wsporczego za pomocą dodatkowego segmentu podporowego o wysokości 3 m. Poszczególne segmenty mają być łączone za pomocą połączeń kołnierzowych skręcanych śrubami. Konstrukcję usztywniają trzy poziomy odciągów, po cztery odciągi na każdym poziomie, mocowanych do masztu oraz rusztu wsporczego. Trzon masztu ma zostać oparty na stalowym ruszcie podporowym, którego stopy mają zostać rozstawione w układzie 9 × 9 m. Na każdej stopie przewidziano balast o ciężarze co najmniej 8,5 kN, odpowiadający 32 bloczkom betonowym M6. Pod podporami narożnymi mają zostać ułożone prefabrykowane płyty drogowe, zaś stopy rusztu wsporczego mają być dodatkowo kotwione do płyt za pomocą kotew wklejanych Hilti. Na maszcie przewidziano montaż jednej anteny radioliniowej i trzech anten sektorowych.

Istotna jest również część graficzna projektu architektoniczno-budowlanego, w tym rysunki o numerach: K-02 "Zagospodarowanie terenu - zbliżenie" oraz K-03 "Widok pionowy masztu A-A. Przekroje na poziomie anten i urządzeń".

Z tego ostatniego rysunku wynika zagłębienie elementów posadowienia konstrukcji względem poziomu terenu oznaczonego "0". Koresponduje to z ustaleniem organu, który na podstawie rysunków projektowych przyjął, że stopy są zagłębione w podłożu i uniemożliwiają przesuwanie się masztu.

Okoliczność ta ma znaczenie wobec argumentu skarżącej, że zgłoszony maszt ma być jedynie posadowiony na powierzchni gruntu. Twierdzenie to nie oddaje w pełni rozwiązań wynikających z dokumentacji projektowej. Nie chodzi bowiem wyłącznie o ustawienie konstrukcji na powierzchni terenu i obciążenie jej balastem, lecz o cały układ konstrukcyjny obejmujący ruszt wsporczy o znacznych rozmiarach, balast, prefabrykowane płyty drogowe, system odciągów oraz dodatkowe kotwienie stóp rusztu do płyt.

Sąd dostrzega przy tym, że z informacji geotechnicznej wynika, iż prowadzone mają być jedynie prace związane z wyrównaniem terenu, a ze względu na brak robót ziemnych i fundamentowych ustalono I kategorię geotechniczną w prostych warunkach gruntowych. Okoliczność ta nie przesądza jednak o braku trwałego związania obiektu z gruntem w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b. Jak wskazano, pojęcia tego nie można sprowadzać wyłącznie do istnienia klasycznego fundamentu. O kwalifikacji decyduje całokształt właściwości konstrukcji i sposób zapewnienia jej stabilizacji w miejscu posadowienia.

W świetle tych okoliczności Sąd podziela ocenę organów, że wysokość obiektu, jego rozmiary, układ konstrukcyjny, sposób posadowienia, zastosowany balast, system odciągów, prefabrykowane płyty drogowe i dodatkowe kotwienie tworzą łącznie konstrukcję trwale ustabilizowaną w określonym miejscu. Oceny tej nie zmienia techniczna możliwość demontażu poszczególnych elementów masztu.

Nie jest przy tym zasadny argument skarżącej, że skoro każdy obiekt budowlany musi spełniać wymagania nośności i stateczności konstrukcji, to stabilność obiektu nie może mieć znaczenia dla oceny jego trwałego związania z gruntem.

Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi, należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych, dotyczących nośności i stateczności konstrukcji.

Skarżąca odwołała się również do § 5 ust. 5 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 26 maja 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, zgodnie z którym antenowe konstrukcje wsporcze projektuje się w taki sposób, aby spełniały co najmniej wymagania Polskich Norm wskazanych w tym przepisie.

Skarżąca trafnie wskazuje, że zapewnienie wymaganej stateczności nie jest właściwością wyłącznie obiektów trwale związanych z gruntem. Nie prowadzi to jednak do wniosku, że rozwiązania konstrukcyjne służące zapewnieniu stabilności konkretnego obiektu pozostają bez znaczenia przy ocenie sposobu jego związania z gruntem. Należy bowiem odróżnić prawny obowiązek zapewnienia każdemu obiektowi odpowiedniej nośności i stateczności od oceny konkretnych rozwiązań technicznych zastosowanych w danym obiekcie w celu jego ustabilizowania.

W rozpoznawanej sprawie o kwalifikacji projektowanego masztu antenowego jako trwale związanego z gruntem nie przesądzają więc ustawowe wymogi określone w ww. przepisach, lecz całokształt opisanych wyżej rozwiązań konstrukcyjnych, zastosowanych dla ustabilizowania obiektu o wysokości niemal 29 m.

W omawianym kontekście nie przekonuje więc argument Spółki, że stanowisko organów prowadziłoby do wniosku, iż żaden obiekt budowlany nie mógłby zostać uznany za nietrwale związany z gruntem. Ocena trwałości związania nie jest dokonywana na podstawie samego faktu zapewnienia obiektowi stateczności, lecz wymaga każdorazowego uwzględnienia właściwości konkretnej konstrukcji, jej wielkości, masy, przeznaczenia, sposobu posadowienia oraz zastosowanych środków stabilizujących. Przyjęta wykładnia nie pozbawia zatem normatywnego znaczenia kategorii tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem.

Zaprezentowanej przez Sąd oceny nie podważa użycie przez ustawodawcę w art. 3 pkt 5a P.b. sformułowania "posadowione na gruncie". Przepis ten określa elementy definicji przenośnego wolno stojącego masztu antenowego, lecz nie wynika z niego, że każda konstrukcja posadowiona na gruncie jest z tego tylko względu konstrukcją niepołączoną trwale z gruntem. O przesłance trwałego związania z gruntem decyduje bowiem ogół cech konstrukcyjnych danego obiektu, o czym była już mowa wyżej.

Na poparcie stanowiska wyrażonego w skardze Spółka przywołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2017 r., II FSK 630/15 (dostępny jw.) oraz pismo Ministerstwa Finansów z 10 lutego 2003 r., nr LK-2443/LP/02/AP.

Powołany wyrok II FSK 630/15 nie może jednak przesądzać o kwalifikacji obiektu będącego przedmiotem niniejszej sprawy. Został on wydany na gruncie przepisów o podatku od nieruchomości i dotyczył wykładni pojęcia trwałego związania z gruntem na potrzeby kwalifikacji obiektu jako budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 2 P.b. Rozważania NSA prowadzone były zatem w innym kontekście normatywnym i nie dotyczyły kwalifikacji przenośnego wolno stojącego masztu antenowego na gruncie art. 3 pkt 5 i 5a oraz art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b.

Także powołane przez skarżącą pismo Ministerstwa Finansów z 10 lutego 2003 r. zostało sformułowane na potrzeby wykładni przepisów dotyczących podatku od nieruchomości. Niezależnie od jego niewiążącego charakteru stanowisko w nim zawarte nie może być mechanicznie przenoszone na ocenę zamierzenia budowlanego w postaci masztu antenowego, dokonywaną na podstawie przepisów Prawa budowlanego.

Dlatego Sąd uznał za miarodajne dla rozpoznawanej sprawy stanowisko wyrażone w powołanym wyżej wyroku z 4 marca 2025 r., II OSK 1800/22, gdyż - podobnie jak w niniejszej sprawie - chodziło w nim o kwalifikację wolno stojącego masztu antenowego na gruncie Prawa budowlanego. Z tego względu argumentacja skarżącej, sprowadzająca ocenę trwałego związania z gruntem przede wszystkim do możliwości demontażu obiektu bez jego uszkodzenia i braku klasycznego fundamentu, nie mogła zostać podzielona.

Odmiennej oceny nie uzasadnia również złożona przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie interpretacja ogólna nr DPL2.8401.6.2025 Ministra Finansów i Gospodarki z 2 stycznia 2026 r. w sprawie rozumienia przesłanki trwałego związania z gruntem w przypadku obiektów kontenerowych, w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2025 r. Interpretacja ta została wydana na podstawie art. 14a § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe, dokonując w szczególności ich interpretacji z urzędu lub na wniosek, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Interpretacja dotyczy wykładni art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a i pkt 2c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w odniesieniu do obiektów kontenerowych.

Minister Finansów i Gospodarki przyjął w niej, że pojęcie trwałego związania z gruntem na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych akcentuje element fizycznego połączenia obiektu z gruntem. Obiekt powinien być zatem zespolony z gruntem, przymocowany do niego lub w nim zakotwiony za pomocą odpowiednich technik budowlanych. W interpretacji jako przykłady takich sposobów połączenia wymieniono m.in. kotwy gruntowe, śruby gruntowe oraz bloczki betonowe z mocowaniami chemicznymi przy użyciu żywic chemicznych. Minister wskazał zarazem, że sama masa lub konstrukcja obiektu, choć zapewniająca jego stabilność, nie wystarcza na gruncie interpretowanych przepisów podatkowych, jeżeli brak jest fizycznego połączenia obiektu z gruntem.

Podobnie jak w omawianych wyżej przypadkach, interpretacja ta nie może zostać przeniesiona na grunt rozpoznawanej sprawy. Dotyczy ona autonomicznej definicji trwałego związania z gruntem obowiązującej od 1 stycznia 2025 r. w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych i została wydana w celu rozstrzygnięcia wątpliwości dotyczących opodatkowania obiektów kontenerowych podatkiem od nieruchomości. Nie dotyczy natomiast wykładni art. 3 pkt 5 i 5a oraz art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b., ani kwalifikacji przenośnych wolno stojących masztów antenowych.

Niezależnie od tego zauważenia wymaga, że argumentacja zawarta w tej interpretacji nie prowadzi w realiach niniejszej sprawy w sposób oczywisty do wniosku postulowanego przez skarżącą. Z dokumentacji projektowej wynika bowiem nie tylko zastosowanie balastu, lecz także dodatkowe kotwienie stóp rusztu wsporczego do płyt za pomocą kotew wklejanych Hilti, a z części graficznej projektu wynika ponadto opisane wcześniej zagłębienie elementów posadowienia względem poziomu terenu "0". Sama interpretacja ogólna wymienia zaś mocowania za pomocą kotew i mocowania chemiczne wśród przykładów technik służących fizycznemu połączeniu obiektu z gruntem.

Nie bez znaczenia jest również to, że w interpretacji wyraźnie stwierdzono, iż możliwość wielokrotnego przenoszenia obiektu nie wyklucza jego trwałego związania z gruntem. Jeżeli bowiem z uwagi na okoliczności faktyczne, w tym właściwości gruntu lub rozmiary obiektu, zostanie on zakotwiony w gruncie albo przymocowany do podłoża połączonego z gruntem w sposób zapewniający mu stabilność i odporność na czynniki zewnętrzne, to i tak może spełniać przesłankę trwałego związania z gruntem, mimo zachowania możliwości jego późniejszego przeniesienia.

Nie prowadzi do również do uwzględnienia skargi argumentacja Spółki dotycząca celu wprowadzenia do Prawa budowlanego definicji przenośnego wolno stojącego masztu antenowego. Skarżąca wskazuje, że regulacja ta została wprowadzona ustawą z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 w celu uproszczenia i przyspieszenia procedur związanych z lokalizowaniem infrastruktury telekomunikacyjnej.

Cel tej regulacji nie może jednak prowadzić do pominięcia wymogów przewidzianych w art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b. Ułatwienie realizacji przenośnych masztów antenowych nie oznacza zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę każdego obiektu określonego w zgłoszeniu jako taki maszt, niezależnie od jego rzeczywistych właściwości konstrukcyjnych.

Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje także wskazywana przez Spółkę okoliczność, że sporna inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej oraz ma służyć zapewnieniu łączności do czasu wybudowania docelowego obiektu wieżowego. Skarżąca wywodzi ten charakter inwestycji z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 1 i art. 4 pkt 18 u.g.n. Charakter inwestycji jako inwestycji celu publicznego ani społeczna doniosłość zapewnienia łączności publicznej nie znoszą jednak wymogów wynikających z Prawa budowlanego dotyczących trybu realizacji konkretnego zamierzenia. Okoliczności te nie rozstrzygają zatem o spełnieniu przesłanki braku trwałego związania z gruntem z art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b.

Odnosząc się następnie do zarzutu wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, że sposób określenia omawianego obiektu przez Wojewodę uniemożliwia odtworzenie toku rozumowania organu.

Istotnie, Wojewoda z jednej strony wskazał, że sprawa bezspornie dotyczy wolno stojącego masztu antenowego, z drugiej zaś, że opisany w zgłoszeniu i dokumentacji obiekt jest nie tyle przenośnym wolno stojącym masztem antenowym, o którym mowa w art. 3 pkt 5a P.b., co w istocie stacją bazową telefonii komórkowej, której tymczasowego charakteru nie wykazano. Sformułowanie to nie jest wprawdzie precyzyjne, jednak lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji jako całości pozwala jednoznacznie ustalić motywy rozstrzygnięcia. Wojewoda przyjął bowiem, że konkretny obiekt przedstawiony w dokumentacji, ze względu na swoje właściwości techniczne i sposób posadowienia, jest trwale związany z gruntem, wobec czego nie spełnia warunków realizacji w trybie art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b.

Sąd podziela przy tym stanowisko skarżącej o tyle, że samo określenie obiektu mianem "stacji bazowej telefonii komórkowej" nie może przesądzać o trybie jego realizacji. O kwalifikacji prawnej zamierzenia nie rozstrzyga bowiem nazwa użyta dla jego określenia, lecz rzeczywiste cechy techniczne obiektu i zakres projektowanych robót. Okoliczność ta nie prowadzi jednak do podważenia zaskarżonej decyzji, ponieważ zasadniczą podstawą stanowiska organu było ustalenie trwałego związania konkretnej konstrukcji z gruntem.

Nie prowadzi do odmiennej oceny również argument skarżącej odwołujący się do ustawy z dnia 4 grudnia 2025 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2025 r. poz. 1847). Skarżąca wskazała, że wprowadzenie do art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a i ust. 4 pkt 3 lit. a P.b. pojęcia "stacji bazowej telefonii komórkowej" miało charakter doprecyzowujący i służyło rozstrzygnięciu wątpliwości interpretacyjnych dotyczących reżimu realizacji tego rodzaju inwestycji.

Argument ten nie podważa legalności zaskarżonej decyzji. Powołana ustawa została ogłoszona 23 grudnia 2025 r., a więc już po wydaniu kontrolowanej decyzji Wojewody z 18 grudnia 2025 r., i co do zasady weszła w życie 7 stycznia 2026 r.

Nie stanowiła zatem elementu stanu prawnego, na podstawie którego organ rozstrzygał sprawę.

Nie oznacza to, że późniejsza zmiana stanu prawnego nie może mieć żadnego znaczenia jako argument interpretacyjny. W niniejszej sprawie z treści tej zmiany nie wynika jednak wniosek postulowany przez skarżącą. Wprowadzone regulacje odnoszą się do instalowania na obiektach budowlanych urządzeń technicznych lub ich elementów, w tym instalacji radiokomunikacyjnych, takich jak stacje bazowe telefonii komórkowej, wraz z antenowymi konstrukcjami wsporczymi o określonej wysokości. Nie regulują natomiast kwalifikacji objętego niniejszym postępowaniem wolno stojącego masztu antenowego o wysokości 27 m n.p.t., posadowionego na własnym ruszcie wsporczym.

Wprowadzenie przez ustawodawcę odrębnych regulacji odnoszących się do instalowania stacji bazowych telefonii komórkowej na istniejących obiektach budowlanych nie przesądza więc o tym, że objęty niniejszym postępowaniem obiekt w stanie prawnym właściwym dla kontrolowanej decyzji spełniał przesłanki realizacji w trybie art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie pozostaje konkretny wolno stojący maszt antenowy oraz ustalenie, czy ze względu na jego właściwości techniczne i sposób posadowienia jest on obiektem niepołączonym trwale z gruntem.

Nie można również z samego faktu późniejszego doprecyzowania przez ustawodawcę zasad realizacji robót dotyczących stacji bazowych telefonii komórkowej wyprowadzać wniosku, że wcześniejsze przepisy należało interpretować w sposób prezentowany przez skarżącą. Zakres i znaczenie nowej regulacji należy oceniać na podstawie jej własnej treści, nie zaś traktować jako ustawowego potwierdzenia prawidłowości jednej z możliwych wykładni wcześniejszego stanu prawnego.

Nie jest również kwestionowane, że przenośny wolno stojący maszt antenowy może, w zależności od spełnienia ustawowych przesłanek, podlegać różnym reżimom realizacji. Nie oznacza to jednak, że sam zadeklarowany przez inwestora okres funkcjonowania obiektu przesądza o zastosowaniu trybu zgłoszenia. Jak już wskazano, w przypadku art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b. konieczne jest również spełnienie przesłanki braku trwałego połączenia obiektu z gruntem.

Powyższe prowadzi do wniosku, że niezasadne są zarzuty naruszenia art. 3 pkt 5 i 5a w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b. oraz art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 28 P.b. Skoro objęty zgłoszeniem obiekt nie spełniał warunków realizacji w trybie art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b., organ I instancji zasadnie wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b., zaś Wojewoda prawidłowo utrzymał tę decyzję w mocy.

Nie mogły odnieść skutku również zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Brak jest podstaw do przyjęcia, że organy, dokonując odmiennej od postulowanej przez skarżącą wykładni przepisów Prawa budowlanego i kwalifikacji prawnej zgłoszonego zamierzenia, naruszyły art. 6 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie obowiązujących przepisów prawa, a przyjęta przez Wojewodę wykładnia regulacji stanowiących podstawę sprzeciwu została przez Sąd, z przedstawionych wyżej względów, zaakceptowana.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. Organ odwoławczy oparł ocenę charakteru związania masztu z gruntem na dokumentacji przedłożonej przez inwestora, w szczególności projekcie architektoniczno-budowlanym, jego części graficznej oraz informacji geotechnicznej. Ustalenia dotyczące wysokości i konstrukcji masztu, rusztu wsporczego, balastu, odciągów, płyt drogowych oraz sposobu kotwienia znajdują oparcie w materiale sprawy. Odmienna ocena znaczenia tych właściwości technicznych prezentowana przez skarżącą nie oznacza, że ocena organu miała charakter dowolny.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. Jak już wskazano, użyte przez Wojewodę sformułowanie przeciwstawiające przenośny wolno stojący maszt antenowy stacji bazowej telefonii komórkowej nie było precyzyjne. Nie powoduje ono jednak takiej wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia, która uniemożliwiałaby odtworzenie motywów rozstrzygnięcia.

Z uzasadnienia decyzji wynika bowiem, jakie cechy konstrukcji organ uznał za istotne, dlaczego przyjął trwałe związanie obiektu z gruntem oraz z jakiej przyczyny uznał, że inwestycja nie może zostać zrealizowana w trybie zgłoszenia. Uchybienie w sposobie sformułowania tego fragmentu uzasadnienia nie miało zatem istotnego wpływu na wynik sprawy.

Nie zachodziły także podstawy do zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Skoro decyzja Starosty odpowiadała prawu, Wojewoda zasadnie utrzymał ją w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 30 ust. 7 pkt 4 P.b. Przepis ten przewiduje możliwość nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w odniesieniu do określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może wprowadzić, utrwalić lub zwiększyć ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Dotyczy zatem sytuacji odmiennej od występującej w rozpoznawanej sprawie. Podstawą wniesienia sprzeciwu był bowiem art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b., gdyż organy prawidłowo uznały, że ze względu na trwałe związanie projektowanego obiektu z gruntem nie mieści się on w zwolnieniu przewidzianym w art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b., a jego realizacja wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Reasumując, całokształt właściwości technicznych projektowanej konstrukcji - jej wysokość wynosząca 28,65 m n.p.t. wraz z rusztem, rozmiary rusztu wsporczego, sposób jego posadowienia, zastosowany balast, prefabrykowane płyty drogowe, trzy poziomy odciągów oraz dodatkowe kotwienie - uzasadnia przyjęcie, że objęty zgłoszeniem maszt jest trwale związany z gruntem. Wniosek ten znajduje dodatkowe oparcie w części graficznej projektu architektoniczno-budowlanego, obrazującej zagłębienie elementów posadowienia względem poziomu terenu "0". Obiekt nie spełnia zatem przesłanki określonej w art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b., a jego realizacja wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b. odpowiadało zatem prawu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.