Uzasadnienie
We wniosku o przyznanie prawa pomocy E.H. domagał się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Skarżący podał, że znajduje się w bardzo sytuacji finansowej, gdyż prowadzi gospodarstwo domowe z dwojgiem dzieci, które samotnie wychowuje i osiąga miesięczny dochód w wysokości 1780 zł, na który składa się renta skarżącego w wysokości 780 zł oraz alimenty na rzecz dzieci w kwocie po 500 zł.
Wnioskodawca wskazał, że jest właścicielem domu o powierzchni 150 m2, mieszkania o powierzchni 120 m2 oraz nieruchomości rolnej o powierzchni 1,60 ha. Posiada także oborę i stodołę oraz oszczędności w kwocie 3500 zł.
Referendarz sądowy przy Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2010 r. ustanowił dla E.H. radcę prawnego, natomiast oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
Sprzeciw od powyższego postanowienia złożył E.H. i podnosząc, że jest ono sprzeczne z zasadami współżycia społecznego wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.
Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.), w razie wniesienia sprzeciwu na zarządzenie lub postanowienie referendarza w przedmiocie prawa pomocy, orzeczenie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Przedmiotem osądu jest zatem złożony przez E.H. wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym), przy czym stosownie do art. 245 § 3 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Z treści złożonego przez skarżącego wniosku wynika, że uzyskiwany przez niego dochód pozwala na zaspokojenie bieżących potrzeb życiowych, a w szczególności kosztów utrzymania i edukacji dzieci. Nie jest on natomiast w stanie ponieść wydatków związanych z korzystaniem z fachowej pomocy prawnej.
Podkreślić przy tym należy, że prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 23 lutego 2010 r. E.H. zwolniony został od wpisu sądowego od skargi, a zatem na tym etapie postępowania skarżący ewentualnie będzie zobowiązany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł. Nie ulega zatem wątpliwości, że przedstawiona przez wnioskodawcę sytuacja majątkowa pozwala na poniesienie przez niego takiego wydatku.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3 i 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.