Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w [...] od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta [...] z dnia [...], nakazującej Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. [...] w [...] w terminie natychmiastowym demontaż instalacji gazowej propan-butan w mieszkaniu nr [...] w budynku położonym przy ul. [...] w [...] i zakazującej użytkowania instalacji gazowej propan-butan w tym mieszkaniu, z jednoczesnym nadaniem tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 108 § 1 kpa) ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przytoczył przebieg postępowania wskazując między innymi, że administrator Wspólnoty już w 2010 r. zawiadomił Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta [...] o podłączeniu kuchni gazowych do butli z gazem płynnym propan-butan w lokalach nr [...] i [...] w budynku przy ul. [...] w [...]. Przeprowadzona w lutym 2014 r. przez organ I instancji kontrola w mieszkaniu nr [...] zajmowanym przez B.S. potwierdziła istnienie w kuchni tego lokalu kuchenki gazowej podłączonej do butli z gazem propan-butan, pomimo że cały budynek jest wyposażony w wewnętrzną instalację gazu ziemnego. Zgodnie z § 157 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), dalej rozporządzenie, zabrania się stosowania w jednym budynku gazu płynnego i gazu z sieci gazowej.
Z kolei w myśl art. 66 ust 1 pkt 1 i pkt 2 i ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409), w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1. może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2. jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Stwierdzenie przez organ I instancji nieprawidłowości polegającej na użytkowaniu obiektu budowlanego (rozumianego jako budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi) w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia, spełniało przesłankę do wydania decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 Prawa budowlanego, nakazującej właścicielowi tego obiektu w terminie natychmiastowym usunięcia tej nieprawidłowości poprzez demontaż instalacji gazowej propan-butan w mieszkaniu nr [...] i zakaz jej użytkowania.
Organ odwoławczy podkreślił, że użytkowanie w jednym budynku gazu płynnego z butli gazowej i gazu z sieci gazowej niewątpliwie może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia mieszkańców budynku przy ul. [...], a nakaz usunięcia tych nieprawidłowości ma na celu likwidację zagrożenia dla obiektu budowlanego jako całości.
Odnosząc się do złożonego przez Wspólnotę odwołania (w którym zarzucono, że użytkowana w mieszkaniu nr [...] kuchenka gazowa podłączona do butli z gazem propan-butan, niewątpliwie nie wchodzi w skład nieruchomości wspólnej i służy wyłącznie mieszkańcom tego lokalu, podczas gdy Wspólnota Mieszkaniowa sprawuje zarząd nieruchomością wspólną, a nie poszczególnymi lokalami, zarządzanymi przez ich właścicieli, w związku z czym nakaz demontażu instalacji gazowej propan-butan w mieszkaniu nr [...] nie powinien być skierowany do Wspólnoty Mieszkaniowej) organ odwoławczy zauważył, że stosownie do art. 61 Prawa budowlanego właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust 2. Organ podniósł, że art. 66 i art. 61 ustawy Prawo budowlane odnoszą się do obiektów budowlanych i właścicieli lub zarządców obiektów budowlanych, a nie do lokali znajdujących się w tych obiektach.
W myśl zaś art. 3 Prawa budowlanego, ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że lokal mieszkalny nr [...] nie jest lokalem wyodrębnionym, lokal ten należy do Skarbu Państwa, w imieniu którego występuje PKP Spółka Akcyjna z siedzibą w Warszawie. Właścicielem nieruchomości przy ul. [...] jest Skarb Państwa, który jest członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej i który ponosi odpowiedzialność za zobowiązania wspólnoty w części odpowiadającej jego udziałowi w nieruchomości. Wydając decyzję na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego nie kieruje się wielkością udziałów we współwłasności.
Nie można obciążyć obowiązkiem dotyczącym utrzymania w należytym stanie technicznym obiektu budowlanego tylko jednego z członków wspólnoty mieszkaniowej. Zatem obowiązek usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych przez organ I instancji, poprzez demontaż instalacji gazowej propan-butan w mieszkaniu nr [...] i zakazanie użytkowania instalacji gazowej propan-butan w tym mieszkaniu, prawidłowo został nałożony na Wspólnotę. Organ odwoławczy powołał się także na wyrok NSA w Warszawie z dnia 13.02.1998 r. sygn. akt IV SA 757/96, w którym wskazano, że nakazy określone w art. 66 Prawa budowlanego mogą dotyczyć usunięcia nieprawidłowości samego obiektu, co w konkretnym przypadku nie wyklucza nałożenia obowiązku wykonania określonych robót również w lokalu, chodzi jednak o takie roboty, które mają na celu utrzymanie stanu obiektu budowlanego jako całości, (wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2002r. II SA/Kr 1991/98, LEXPolonica 354447).
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, reprezentowana przez pełnomocnika Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w [...] zarzuciła naruszenie:
- I. przepisów postępowania mających istotny wpływa na wynik sprawy, tj.:
- - art. 156 § 1 z uwagi na fakt, iż zaskarżona decyzja został skierowana do podmiotu, który nie jest władny do wykonania wynikających z niej obowiązków,
- - art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez zaniechanie należytego uzasadnienia faktycznego w zaskarżonej decyzji oraz brak dokonania wykładni pojęcia właściciela budynku, o którym mowa w art. 61 ustawy Prawo budowlane, które miało kluczowe znacznie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy,
- - art. 7, 77 § 1 i 80 kpa poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasad w nich wyrażonych, tj. zaniechanie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie,
- - art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji,
- - a w konsekwencji również art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 kpa z uwagi na zaniechanie przez organ II Instancji dokonania zmiany decyzji organu I Instancji poprzez nałożenie na Skarb Państwa (jako współwłaściciela nieruchomości przy ul. [...]w [...]) wykonania obowiązków przewidzianych w decyzji z dnia 22 kwietnia 2014 r. ewentualnie uchylenia decyzji organu I Instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania,
- II. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez bezzasadne przyjęcie, iż skarżącą należy uznać za adresata zaskarżonej decyzji.
Przy tak sprecyzowanych zarzutach strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w przypadku gdyby Sąd uznał za zasadny zarzut podniesiony w punkcie Ia, a w dalszej kolejności o uwzględnienie skargi w całości i uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu autor skargi podał, że słuszne co do zasady jest stanowisko, że adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 66 w związku z art. 61 Prawa budowlanego może być właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. W przypadku, gdy obiekt budowlany jest przedmiotem współwłasności zasadą jest, że obowiązek utrzymywania obiektu w należytym stanie technicznym obciąża wszystkich współwłaścicieli, zatem również adresatem omawianej decyzji powinni być wszyscy współwłaściciele. Jednakże w sytuacji gdy sprawa dotyczy budynku objętego wspólnotą mieszkaniową należy uwzględniać również przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. 2000 r. Nr 80 poz. 903 ze zm.), regulującej prawa i obowiązki właścicieli lokali wyodrębnionych, jak i zarząd nieruchomością wspólną. Stosownie do art. 6 tej ustawy wspólnota mieszkaniowa, którą tworzy ogół właścicieli lokali wchodzących w skład określonej nieruchomości może "nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana".
Wynika więc z tego, że jest ona tzw. ułomną osobą prawną. Z kolei zgodnie z art. 6 ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. W przepisie tym nie ma mowy o tym, że wspólnotę tworzą tylko właściciele odrębnych lokali. Oznacza to, że wspólnotę tworzą zarówno właściciele odrębnych lokali, jak też właściciel budynku, z którego lokale zostały wyodrębnione, o ile część lokali pozostało nie wyodrębnionych, co jest konsekwencją art. 4 ust. 1 ustawy o własności lokali.
Następnie wnoszący skargę dodał, że w literaturze przedmiotu wskazuje się, że art. 13 ust. 2 ustawy o własności lokali wprawdzie nakłada na właścicieli lokali obowiązki dotyczące bezpośrednio ich lokali (właściciel lokalu zostaje bowiem zobowiązany tym przepisem do zezwalania na wstęp do swojego lokalu, na żądanie zarządu, ilekroć jest to niezbędne do przeprowadzenia konserwacji, remontu albo usunięcia awarii w nieruchomości wspólnej, a także w celu wyposażenia budynku, jego części lub innych lokali w dodatkowe instalacje), w celu ochrony interesów pozostałych właścicieli lokali, jednakże w razie odmowy spełnienia obowiązku udostępniania lokalu, wspólnocie mieszkaniowej przysługuje wyłącznie roszczenie o nakazanie przez sąd udostępnienia lokalu w celu wykonania czynności, o których mowa w art. 13 ust.
2. Uchwały właścicieli lokali dotyczyć mogą bowiem jedynie nieruchomości wspólnej i spraw z nią związanych, a nie mogą ingerować w prawa odrębnej własności lokali. Obowiązkiem właściciela jest znoszenie ingerencji w jego prawo własności w przypadku wystąpienia awarii poprzez umożliwienie zarządcy nieruchomości dokonywania czynności niezbędnych do przeprowadzenia konserwacji, remontu albo usunięcia awarii w nieruchomości wspólnej, a także w celu wyposażenia budynku, jego części lub innych lokali w dodatkowe instalacje (art. 13 ustawy o własności lokali). Obowiązkiem właściciela jest zatem znoszenie obecności zarządcy dokonującego czynności związanych z remontem, konserwacją, awarią i wymianą instalacji. Warunkiem dokonywania tych czynności jest jednak ich niezbędność i tylko w takim zakresie możliwa jest ingerencja w uprawnienia właścicielskie (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 3 września 2013 r., V ACa 290/2013, opubl. LexPolonica nr 8068705, www.orzeczenia.ms.gov.pl).
Zatem biorąc pod uwagę powyższe, skarżąca uznała, że nie widzi prawnych możliwości, które uprawniałby Zarząd Wspólnoty do samodzielnego odłączenia butli gazowej na gaz płynny. Autor skargi na poparcie swojego stanowiska przytoczył wyroki sądów administracyjnych, miedzy innymi II SA/Wr 156/11 z 6 czerwca 2011 r. VII SA/Wa 752/04 z 9 maja 2005 r.,
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie między stronami niesporne było to, że użytkowanie kuchenki gazowej podłączonej do butli z gazem propan-butan w lokalu nr [...] budynku położonego w [...] przy ul. [...], pomimo, że budynek ten jest wyposażony w wewnętrzną instalację gazu ziemnego, narusza § 157 ust. 6 rozporządzenia, a przede wszystkim zagraża życiu i zdrowiu mieszkańców budynku oraz bezpieczeństwu ich mienia. Między stronami niesporne jest także i to, że w związku z takim stanem uzasadnione jest wydanie decyzji na podstawie art. 66 ustawy. Pomimo bowiem tego, że nakazy określone w art. 66 Prawa budowlanego mogą dotyczyć usunięcia nieprawidłowości samego obiektu, to jednak w konkretnym przypadku nie jest wykluczone nałożenie obowiązków wykonania określonych robót, czy też usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości również w części obiektu budowlanego jakim jest lokal. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w tej sprawie, w której stwierdzono, że sposób użytkowania konkretnego lokalu mieszkalnego, polegający na używaniu w nim kuchenki zasilanej gazem płynnym zagraża bezpieczeństwu całego obiektu budowlanego, którym jest budynek mieszkalny, zasilany gazem z sieci gazowej.
Ponieważ § 156 ust. 4 rozporządzenia zawiera definicję instalacji gazowej zasilanej gazem płynnym z indywidualnej butli gazowej znajdującej się wewnątrz budynku, a mianowicie, że stanowi ją butla gazowa, urządzenie redukcyjne przy butli, przewód z armaturą, kształtkami i innym wyposażeniem, a także urządzenie gazowe wraz z przewodami spalinowymi lub powietrzno spalinowymi, jeżeli stanowią one element składowy urządzeń gazowych, niewątpliwie stwierdzona w lokalu nr [...] instalacja jest instalacją budowlaną. Niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzi oraz mienia spowodowane jest użytkowaniem urządzenia gazowego w postaci kuchenki gazowej, podłączonego do butli z gazem zamiast do przewodów za kurkiem głównym, prowadzonych wewnątrz budynku (§ 156 ust. 2 rozporządzenia).
Spór w sprawie dotyczy wyłącznie adresata, do którego powinna być skierowana decyzja nakazująca w terminie natychmiastowym demontaż instalacji gazowej propan – butan w mieszkaniu nr [...] i zakazująca użytkowania instalacji propan – butan w tym mieszkaniu.
Art. 66 prawa budowlanego nie określa wprost, do kogo powinna być skierowana decyzja i na kogo w związku z tym należy nałożyć stosowne obowiązki i wydać zakazy. Ponieważ w art. 61 Prawa budowlanego to na właścicieli lub zarządców obiektu budowlanego został nałożony obowiązek utrzymania i użytkowania obiektu zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2, generalnie co do zasady obowiązki i zakazy o jakich mowa w art. 66 Prawa budowlanego nakłada się na te właśnie podmioty, a więc właściciela obiektu lub jego zarządcę. Tym niemniej zdaniem składu orzekającego są sytuacje wymagające interwencji w postaci wydania na podstawie art. 66 Prawa budowlanego decyzji skierowanej nie do właściciela całego obiektu budowlanego, ale do właściciela – wyłącznego – części takiego obiektu. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, dotyczącej zagrażającego bezpieczeństwu życia i zdrowia ludzi stosowania w lokalu mieszkalnym, stanowiącym część obiektu budowlanego, urządzenia gazowego zasilanego gazem płynnym z butli.
Jak wynika z prawidłowych ustaleń organu, lokal nr [...], w którym taka sytuacja zachodzi, nie został prawnie wyodrębniony. Nie stanowi on jednak przedmiotu współwłasności wszystkich właścicieli wyodrębnionych lokali, ale wyłączną własność dotychczasowego właściciela nieruchomości, którym, jak to ustalił organ, jest Skarb Państwa (taki też zapis widnieje w dziale II księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości). Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali, zaś stosownie do art. 4 ust. 1 tej samej ustawy, dotychczasowemu właścicielowi nieruchomości przysługują co do niewyodrębnionych lokali oraz co do nieruchomości wspólnej takie same uprawnienia, jakie przysługują właścicielom lokali wyodrębnionych; odnosi się to także do jego obowiązków. Stosownie do art. 6 ustawy o własności lokali, ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową.
Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. Do kompetencji wspólnoty, stosownie do art. 18 i następnych ustawy o własności lokali wchodzi zarządzanie nieruchomością, ale nie całą, lecz tylko nieruchomością wspólną, którą stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali (art. 3 ust. 2 tej samej ustawy). Ponieważ lokale stanowią odrębną własność, nie podlegają one zarządowi wspólnoty mieszkaniowej ani nie stanowią one przedmiotu współwłasności właścicieli poszczególnych lokali. Stwierdzenie to dotyczy także lokalu, który nie został jeszcze wyodrębniony, w takiej bowiem sytuacji stanowi on wyłączną własność dotychczasowego właściciela nieruchomości, o czym już była mowa.
Zgodnie z art. 27 każdy właściciel lokalu ma prawo i obowiązek współdziałania w zarządzie nieruchomością wspólną. Jeśli chodzi o poszczególne lokale, są one zarządzane przez ich właścicieli, a nie przez wspólnotę mieszkaniową. Odnośnie obowiązku właściwego utrzymania jak i użytkowania poszczególnych lokali, to w myśl art. 13 ust. 1 właściciel ponosi wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu, jest obowiązany utrzymywać swój lokal w należytym stanie, przestrzegać porządku domowego, uczestniczyć w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej, korzystać z niej w sposób nie utrudniający korzystania przez innych współwłaścicieli oraz współdziałać z nimi w ochronie wspólnego dobra. W ustępie 2. tego samego artykułu ustawodawca przewidział, że na żądanie zarządu właściciel lokalu jest obowiązany zezwalać na wstęp do lokalu, ilekroć jest to niezbędne do przeprowadzenia konserwacji, remontu albo usunięcia awarii w nieruchomości wspólnej, a także w celu wyposażenia budynku, jego części lub innych lokali w dodatkowe instalacje.
Jednakże w przypadku braku takiej zgody wspólnocie mieszkaniowej przysługuje wyłącznie roszczenie o nakazanie przez sąd udostępnienia lokalu w celu wykonania takich czynności. Uchwały właścicieli lokali dotyczyć mogą bowiem jedynie nieruchomości wspólnej i spraw z nią związanych, a nie mogą ingerować w prawo własności poszczególnych lokali.
Z zestawienia przywołanych przepisów ustawy o własności lokali z przepisami prawa budowlanego należy dojść do wniosku, że w sytuacji, gdy w sposób zagrażający życiu i zdrowiu jest użytkowany nie cały obiekt ale jego część w postaci lokalu mieszkalnego, stosowne obowiązki - zakazy przewidziane w art. 66 Prawa budowlanego powinny być nałożone /skierowane do właściciela tej części obiektu budowlanego, a więc właściciela lokalu, nie zaś do wspólnoty mieszkaniowej, do kompetencji której należy jedynie zarządzanie częściami wspólnymi nieruchomości, a więc gruntem, na którym budynek się znajduje i częściami wspólnymi tego obiektu budowlanego, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali.
Podkreślenia wymaga, że wspólnota mieszkaniowa składa się z właścicieli lokali, znajdujących się na nieruchomości, a nie ze współwłaścicieli całego obiektu budowlanego, jak zdaje się uważać organ. Właściciele lokali są współwłaścicielami, ale tylko części budynku, a mianowicie jego części wspólnych w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali. Nie są oni współwłaścicielami całego obiektu. Dlatego tylko w sytuacji, gdyby użytkowana w sposób zagrażający życiu i zdrowiu ludzi była część obiektu budowlanego, stanowiąca nieruchomość wspólną w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali, wówczas uzasadnione byłoby skierowanie wydanej na podstawie art. 66 ustawy decyzji do wspólnoty mieszkaniowej. Jak wskazał NSA w Warszawie w wyroku z dnia 25 kwietnia 2002 r. w sprawie IV SA 1384/00, podmiotowość prawna wspólnoty mieszkaniowej w sprawach z zakresu utrzymania obiektów budowlanych (rozdział 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane) występuje wówczas, jeżeli dotyczy części wspólnych budynku.
O niezasadności nałożenia w niniejszej sprawie na skarżącą Wspólnotę obowiązku demontażu instalacji przemawia także kwestia wykonalności tej decyzji. Jak już była o tym mowa, wspólnota mieszkaniowa, aby móc wkroczyć z pewnymi robotami do lokalu mieszkalnego, gdy jego właściciel nie wyraża na to zgody, musi wystąpić do sądu powszechnego z pozwem o udostępnienie lokalu. Już sama ta okoliczność świadczy o tym, że nie jest możliwe wykonanie przez wspólnotę w trybie natychmiastowym demontażu instalacji gazowej w mieszkaniu nr [...]. Poza tym zauważyć należy, że jak to wynika z akt administracyjnych, to właśnie skarżąca Wspólnota poczynając od 2009 r. wielokrotnie zwracała się do PKP S.A, zarządzającego według ustaleń organu nieruchomością w imieniu Skarbu Państwa, o podjęcie stosownych działań zmierzających do zaprzestania używania w lokalu nr [...] instalacji zasilanej gazem płynnym z butli, i postępowanie przed organami nadzoru budowlanego w tej sprawie zostało wszczęte niejako z jej inicjatywy.
Organy nie wyjaśniły także powodów, dla których zarządzająca lokalem w imieniu Skarbu Państwa Spółka Akcyjna PKP, pomimo licznych pism od skarżącej Wspólnoty i toczącego się przed organem nadzoru budowlanego postępowania w tej sprawie, dotychczas nie doprowadziła do zaprzestania użytkowania gazu płynnego przez lokatora, zajmującego lokal nr [...].
Zupełnie niezrozumiałe jest także zakazanie skarżącej Wspólnocie użytkowania tej instalacji w lokalu nr [...], w sytuacji, gdy niewątpliwie wspólnota, którą tworzy ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład nieruchomości, nigdy tej instalacji nie użytkowała. Instalacja jest użytkowana w lokalu stanowiącym wyłączną własność jednego właściciela – według ustaleń organu Skarbu Państwa. Jeszcze raz podkreślenia wymaga, że właściciele poszczególnych lokali nie są współwłaścicielami całego obiektu budowlanego ale jedynie jego części wspólnych.
Mając powyższe na uwadze, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 80 kpa, polegającym na błędnym ustaleniu, kto jest właścicielem obiektu budowlanego oraz art. 66 Prawa budowlanego, polegającym na obciążeniu obowiązkiem podmiot nie będący ani zarządcą całego obiektu budowlanego, ani jego właścicielem, a ponadto decyzją tą zakazano skarżącej użytkowania instalacji, której wspólnota nigdy nie użytkowała, zarówno zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami), dalej P.p.s.a..
Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji albowiem została ona skierowana do podmiotu, który nie jest władny do wykonania wynikających z niej obowiązków, to wniosek ten jest niezasadny. Stosownie bowiem do art. 156 § 1 pkt 4 kpa nieważność stwierdza się wówczas, gdy decyzja została skierowana do osoby niebędacej stroną w sprawie. Tymczasem skarżącej Wspólnocie nie można odmówić przymiotu strony, skoro niewłaściwe użytkowanie jednego z lokali położonych w budynku przy ul. [...]stwarza zagrożenie dla wszystkich właścicieli lokali położonych w tym budynku.
Ponownie rozpoznając sprawę organ winien wyjaśnić powody, dla których właściciel lokalu, w którym użytkowana jest instalacja na gaz płynny dotychczas nie doprowadził do zaprzestania użytkowania gazu płynnego przez lokatora, zajmującego lokal nr [...]. Organ winien ewentualnie rozważyć udział w tym postępowaniu osoby użytkującej ten lokal. W powołanym wyżej wyroku NSA wskazał bowiem także, że szczegółowe warunki i obowiązki w zakresie użytkowania budynków mieszkalnych określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. nr 74, poz. 838) i że zgodnie z § 11 ust. 2 tego rozporządzenia naprawa uszkodzeń w budynku powstałych z winy osoby korzystającej z lokalu znajdującego się w budynku obciąża użytkownika tego budynku. Przenosząc tę tezę na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że powyższe rozporządzenie, które zostało wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 7 Prawa budowlanego, w rozdziale 5 w zakresie użytkowania instalacji gazowej nakłada szereg obowiązków na użytkownika lokalu.
Zdaniem składu orzekającego, w szczególnej sytuacji, gdyby okazało się że właściciel lokalu nie jest w stanie wyegzekwować od najemcy natychmiastowego usunięcia instalacji zasilanej gazem płynnym oraz skutecznie wyegzekwować zakazu użytkowania takiej instalacji, organ winien rozważyć możliwość nałożenia obowiązku demontażu tej instalacji także na użytkownika lokalu i jemu zakazać jej dalszego użytkowania.
Stosownie do art. 152 P.p.s.a. Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 P.p.s.a. Na zasądzoną kwotę składa się wpis od skargi w wysokości 500 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w wysokości 240 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa -17 zł.