Uzasadnienie
II SA/ Kr 1001/14
Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2012 r. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przyznał skarżącemu M. K. prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Pismem z dnia 3 lipca 2012 r. dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. wyznaczył dla skarżącego pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego K. W., wykonującego zawód w Kancelarii Doradztwa Prawno – Podatkowego w K., ul. L..
W piśmie z dnia dniu 3 września 2012 r., uzupełniającym skargę pełnomocnik zawarł wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez radcę prawnego wraz z podatkiem od towarów i usług w kwocie 2.952 zł brutto, oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte ani w całości ani w części.
Na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm) stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądem administracyjnym, w pierwszej instancji, której przedmiotem zaskarżania jest należność pieniężna – oblicza się na podstawie § 6. Podstawa obliczenia stawki minimalnej w przedmiotowej sprawie, zgodnie z § 6 pkt 5 powołanego rozporządzenia wynosi w przedziale 10.000-50.000 wartości przedmiotu zaskarżania - 2.400 zł. Zatem należne w sprawie wynagrodzenie to 2.400 zł. Obliczoną w ten sposób kwotę należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług, przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług obowiązująca w dniu orzekania o tych opłatach.
W związku z powyższym na zasadzie art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), § 14 ust.2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.) należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.