Uzasadnienie
Decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2000r., znak [...], na podstawie art. 39 ust. 1 i 2, art. 40 ust. 1, 3 i 4, art. 42 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 z późniejszymi zmianami) oraz art. 104 k.p.a., zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Zakopanego zatwierdzonym uchwałą nr VII/42/94 Rady Gminy Tatrzańskiej w Zakopanem z dnia 17 listopada 1994r. (Dziennik Urzędowy Województwa Nowosądeckiego Nr 23, poz. 232), po rozpatrzeniu wniosku R. B. - ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], obręb [...], w rejonie ul. [...] w [...].
Od powyższej. decyzji odwołanie w terminie wnieśli S. G. –M. i A. G. –M. zarzucając, że nie otrzymali załącznika w postaci mapy, nie wiedzą, jak inwestycja ma wyglądać oraz gdzie ma zostać zlokalizowana. Skarżący wskazywali, że mają udział w drodze dojazdowej do działki inwestora, który nie uzgadniał z nimi służebności przejazdu, a także iż w poprzednim postępowaniu dotyczącym tej samej inwestycji brały udział jako strony dalsze osoby, które obecnie nie zostały zawiadomione.
Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2000r., znak [...], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 42 ust. 1 pkt. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 z późniejszymi zmianami) - uchylono zaskarżoną decyzję i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, uznając za uchybienia niedoręczenie stronom załącznika graficznego do decyzji i brak określenia w niej wymagań dotyczących ochrony osób trzecich, ze stwierdzeniem jednakże bezzasadności zarzutu dotyczącego niewłaściwego ustalenia kręgu stron oraz nieskuteczności mającego z przedmiot uzgodnienie dojazdu do terenu inwestycji w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją Burmistrz Miasta [...] z dnia [...] października 2000r., znak [...], na podstawie art. 39 ust. 1 i 2, art. 40 ust. 1, 3 i 4, art. 42 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 z późniejszymi zmianami) oraz art. 104 k.p.a., zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Zakopanego, zatwierdzonym uchwałą nr VII/42/94 Rady Gminy Tatrzańskiej w Zakopanem z dnia 17 listopada 1994r. (Dziennik Urzędowy Województwa Nowosądeckiego Nr 23, poz. 232) - ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji.
Decyzję organu pierwszej instancji zaskarżyli w terminie S. G. –M. i A. G. –M., którzy zarzucali brak określenia wymagań dotyczących ochrony ich interesów, wskazali iż nie wiedzą gdzie zostanie zlokalizowany dom mieszkalny na działce inwestora oraz podnosili, że nie żyje część osób figurujących w wykazie stron, którym doręczano decyzję.
Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2000r., znak [...], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 42 ust. 1 pkt. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 z późniejszymi zmianami) - uchylono zaskarżoną decyzję i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji z uwagi na niepodjęcie czynności mających na celu zapewnienia następcom prawnym zmarłych właścicieli działek sąsiednich możliwości uczestnictwa w postępowaniu, a także z uwagi na nieokreślenie w decyzji wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich.
Decyzją Burmistrz Miasta [...] z dnia [...] marca 2001r., znak [...] (sprostowaną co do daty jej wydania postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2001r.), na podstawie art. 39 ust. 1 i 2, art. 40 ust. 1, 3 i 4, art. 42 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 z późniejszymi zmianami) oraz art. 104 k.p.a., zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Zakopanego zatwierdzonym uchwałą nr VII/42/94 Rady Gminy Tatrzańskiej w Zakopanem z dnia 17 listopada 1994r. (Dziennik Urzędowy Województwa Nowosądeckiego Nr 23, poz. 232) - ustalono ponownie warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], obręb [...] w rejonie ul. [...] w [...], które zawarto w punktach 1-10, wskazując nadto iż jej integralną częścią jest załącznik graficzny zawierający linie rozgraniczające w miejscowym planie ogólnym tereny o różnym przeznaczeniu oraz teren inwestycji, a także określając okres ważności decyzji do dnia [...].03.2003r.
W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że inwestycja polegająca ma budowie przedmiotowego obiektu wymaga w myśl art. 39 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, ponieważ przepisy prawa budowlanego przewidują dla niej wymóg uzyskania pozwolenia na budowę. Wniosek inwestora zawiera niezbędne określenia wyszczególnione w art. 41 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, inwestycja nie jest sprzeczna z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego, a podane warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikają z ustaleń tego planu określonych dla terenów mieszkalnictwa o niskiej intensywności, położonych jednostce strukturalnej "[...]" (oznaczonej na rysunku planu nr [...] symbolem "[...]"), strefy "A" obsługi w zakresie ciepłownictwa (oznaczonej na rysunku planu nr 2 granicą "23"),strefy "A" zaopatrzenia w wodę i odprowadzenia ścieków (oznaczonej na rysunku planu nr 2 granicą " 26 "). Jak wyjaśniono dalej decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza praw własności i uprawnień osób trzecich.
Powyższe rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało zaskarżone w terminie przez S. G. –M. i A. G. –M., którzy w odwołaniu zarzucali iż decyzja z dnia [...] marca 2001r. jest przepisana słowo w słowo z poprzedniej decyzji, ponownie nie określono w niej żadnych wymagań dotyczących interesów skarżących pomimo, że droga dojazdowa obsługująca między innymi działkę wnioskodawcy jest szeroka na 3,0 m i nie ma możliwości nawrócenia na niej samochodu, co może spowodować, że służby miejskie korzystać będą w tym celu z działki skarżących. R. B. nie uzgadniał z nikim użytkowania drogi dojazdu do swojej działki, zaś w czasie kiedy skarżący złożyli odwołanie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu otrzymali decyzję o odmowie udzielenia R. B. pozwolenia na budowę na przedmiotowej działce, uzasadnioną nie brakiem ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ale nieprawidłowościami w projekcie budowlanym.
Skarżący podnosili również, że z podmiotów figurujących w spisie stron nie żyją Z. B. i A. K., a w decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę wymieniono dziesięć osób i są to inne osoby, niż w przedmiotowym postępowaniu.
Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29 czerwca 2001r., znak [...]na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 z późniejszymi zmianami)- utrzymano w mocy decyzję Burmistrz Miasta [...] z dnia [...] marca 2001r., znak [...].
W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że zaskarżoną decyzją organ pierwszej instancji ustalił na wniosek R. B. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...] obr. [...][...] na cele realizacji jednorodzinnego domu mieszkalnego. Według obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego objęta wnioskiem działka wchodzi w skład terenu o symbolu "[...] " przeznaczonego na mieszkalnictwo o niskiej intensywności, a w części południowej w skład terenów zieleni nie urządzonej "[...] ". Do działki wiedzie droga dojazdowa oznaczona numerami ewidencyjnymi [...],[...],[...] i [...] stanowiąca współwłasność sześciu osób W dalszych wywodach nawiązano do zrzutów odwołania, uznano je za nieuzasadnione podając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a wobec zgodności wniosku z obowiązującym planem miejscowym organ pierwszej instancji nie mógł w myśl art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym odmówić ustalenia wnioskowanych warunków.
Jak wyjaśniono, w zakresie ochrony interesów osób trzecich decyzja wskazuje na obowiązek zachowania warunków technicznych wynikających z aktów wykonawczych, ustala obowiązki co do kształtowania architektury, dopuszczalnych gabarytów zabudowy, zachowania powierzchni biologicznie czynnej, przepis § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej z dnia 14 grudnia 1994r. zobowiązuje także inwestora do zabezpieczenia powierzchni parkingowej w granicach własnej działki - co wyklucza obawy korzystania z działki skarżących, natomiast brak związku wywodów skarżących na temat niewłaściwych parametrów istniejącej drogi dojazdowej, która to droga stanowiąca ul. [...] jest drogą publiczną niezależnie od stanu własności. Z materią rozstrzygnięcia nie ma także żadnego związku fakt wszczęcia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, gdzie zainteresowani mogą zwracać się o stosowne wyjaśnienia, zaś wbrew wskazaniom skarżących w ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji wyjaśnił zarzuty i uwagi dokumentując stan formalnoprawny drogi dojazdowej, uzyskał także postanowienie o nabyciu spadku po zmarłej H. S..
Istotne jest przy tym, że H. S. była właścicielką działek nr [...] i [...] przyległych do działki wnioskodawcy od strony wschodniej i południowej - na całej jej długości, natomiast w odniesieniu do A. K. i Z. B. decyzja była doręczona pod wskazanym w ewidencji gruntów adresem, została odebrana przez dorosłych domowników, więc w świetle art. 43 k.p.a. doręczenie należy uznać za skuteczne, przy czym nawet brak zgody któregokolwiek z właścicieli drogi dojazdowej nie może być przeszkodą w wydaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Wnosząc w terminie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie -Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29 czerwca 2001r., znak [...] S. G. –M. i A. G. –M. domagali się jej uchylenia w całości. Skarżący zarzucali, że w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie określono żadnych wymagań dotyczących ochrony ich interesów, nie wiedzą, gdzie ma być zlokalizowany budynek na działce inwestora mającej szerokość 11 m, w jakiej odległości od ich granicy, jak planuje się organizację ruchu na drodze dojazdowej o szerokości 3 m i gdzie przewiduje się plac manewrowy umożliwiający zawracanie pojazdów należących do mieszkańców, czy służb miasta, które korzystają w tym celu aktualnie z działki R. B.. Wskazywali w tym zakresie iż droga dojazdowa, która jest konserwowana i remontowana przez mieszkańców okolicznych działek jeżeli nawet jest drogą publiczną nie posiada żadnego zakończenia w postaci placu do zawracania, budowa domu przez R. B. wykluczy możliwość zrobienia jego urządzenia, zaś skarżący nie wyrażają zgody na przeznaczenie na powyższy cel części ich działki.
S. G. –M. i A. G. – M. kwestionowali prawidłowość wskazań na brak związku pomiędzy niniejszą sprawą, a postępowaniem o udzielenia pozwolenia na budowę, uznając za sprzeczne z prawem iż od wnioskodawcy nie wymagano przedstawienia prawomocnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżący zwracali uwagę na niedokładne ustalenie stron postępowania wskazując na brak udziału w sprawie C. B. i J. S., kwestionowali prawidłowość powołania w decyzji organu pierwszej instancji w podstawie prawnej art. 39 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który określa, jakie inwestycje nie wymagają ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jak również wskazywali, że niezrozumiały jest dla nich zapis decyzji, zgodnie z którym od warunków w zakresie architektury, gabarytów i powierzchni biologicznie czynnej można odstąpić, co ich zdaniem prowadzi to do zaakceptowania dwóch różnych interpretacji tych samych zapisów zawartych w decyzji.
Skarżący zwrócili uwagę, iż mapa będąca załącznikiem do decyzji nie obrazuje ciasnoty działki i jej otoczenia oraz braku rozwiązań komunikacyjnych, a organ pierwszej instancji nie przeprowadził wizji w terenie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Jako podano, wywody skarżących w kwestii funkcji drogi publicznej nie są związane z przedmiotem zaskarżonych rozstrzygnięć, zapisana w warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu informacja o możliwości zmiany warunków wyjaśnia jedynie, iż odstąpienie od części warunków zawartych w decyzji jest możliwe w drodze zmiany decyzji, zaś bezzasadny jest zarzut pominięcia jakiejkolwiek strony bowiem J. S. nie figuruje w wypisie z ewidencji gruntów dla działki nr [...], a C. B. nie jest spadkobiercą po zmarłej H. S..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Właściwym do rozpoznania skargi jest zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Mając na uwadze treść opisanych wyżej orzeczeń, okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania skargę należy uznać za zasadną.
Postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie było prowadzone w okresie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst pierwotny- Dz. U. Nr 89, poz. 415, tekst jednolity Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 Z późniejszymi zmianami), której art. 41 ust. 1 stanowił, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na wniosek zainteresowanego, zaś ust. 2 określał wymogi, które dodatkowo poza wynikającymi z art. 63 k.p.a. winien zawierać wniosek w takiej sprawie. Wśród wymogów z art. 41 ust.2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wymieniono w pkt 1 obowiązek określenia granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy ewidencyjnej, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy, i najbliższe otoczenie tego terenu. Z art. 63 § 3 k.p.a. wynikał natomiast obowiązek podpisania wniosku przez składającą go osobę. W sytuacji działania strony przez pełnomocnika należało w myśl art. 33 § 3 k.p.a. przedłożyć stosowne pełnomocnictwo udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu.
Inicjujący postępowanie w niniejszej sprawie wniosek z dnia [...].02.2000r. nie został podpisany przez R. B., lecz działającą z jego upoważnienia osobę trzecią, dla której jednak w aktach administracyjnych brak pełnomocnictwa do zastępowania w tym zakresie za inwestora, zaś sprawa nie należy do mniejszej wagi. Nie można też uznać by wniosek odpowiadał wymogom z art. 41 ust.2 pkt 1, bowiem załączona kserokopia wyrysu z mapy ewidencyjnej gruntów wraz z wyciągiem ze zmodernizowanej numerycznej ewidencji obrębu [...] -. M. [...] - która jak wynika z oznaczeń tego dokumentu stanowić miała załącznik do decyzji z dnia [...].03.1998r., znak [...] - nie jest wymienioną w tym przepisie kopią mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopią mapy ewidencyjne i nie oznaczono na niej granic terenu objętego wnioskiem. We wniosku nie podano nadto żadnych danych co do istnienia na działce nr [...] infrastruktury technicznej umożliwiającej funkcjonowanie planowanego budynku mieszkalnego, względnie przebiegu w terenie poza jej granicami wodociągu oraz kanalizacji sieci SEWIK.
Wskazanych wadliwości nie usunięto ani przy wszczęciu postępowania przez zastosowanie art.64 § 2 k.p.a., ani też w toku sprawy. Dotyczy to także realizacji wniosku R. B. z dnia [...].03.2000r. o wykonanie żądanych map, na których zaznaczyłby granice terenu objętego wnioskiem, co należy do strony, a nie organu.
Wskazane wyżej wadliwości rzutują na kwestię prawidłowości ustalenia stron przedmiotowe postępowania, które nadto było prowadzone bez udziału następców prawnych osób już nieżyjących, a uznanych za strony przez organ pierwszej instancji w momencie jego wszczęcia. Na tę ostatnią okoliczność zwrócono słusznie uwagę dopiero w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20 grudnia 2000r., znak [...], pomimo iż skarżący znacznie wcześniej sygnalizowali występujące w tym zakresie nieprawidłowości, przy czym wadliwości tych nie usunięto także przed wydaniem zaskarżonej decyzji.
W szczególności, uwzględniając treść art. 28 k.p.a. oraz regulacje zawarte w art. 3 i art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, za strony postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu należy uznać nie tylko wnioskodawcę, lecz również właścicieli działek sąsiednich i podmioty, którym przysługuje użytkowanie wieczyste lub ograniczone prawa rzeczowe do tych gruntów, a także - w zależności od stopnia uciążliwości planowanej inwestycji - inne osoby mające prawa rzeczowe do położonych dalej nieruchomości. Stosownie do dyspozycji art. zawartej w art. 61 § 4 k.p.a. o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie, przy czym z uwagi na treść art. 7 k.p.a. i 10 k.p.a. to na organie ciąży obowiązek ich ustalenia (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 1998r. I SA/Lu 684/97 zam. zb. LEX nr 34726).
W żadnej z przytoczonych na wstępie decyzji nie zawarto jednoznacznych ustaleń dotyczących kwestionowanego w toku sprawy kręgu stron postępowania, zaś gdyby nawet przyjąć, że realizacja zamierzonej inwestycji nie będzie wykraczać poza teren działki nr [...] i z nią bezpośrednio sąsiadujących to brak w sprawie materiału pozwalającego na dokonanie prawidłowych ustaleń co do kręgu osób, którym przysługują prawa rzeczowe do działek oznaczonych na dostępnych mapach nr [...], nr [...] i nr [...] nr [...]. Porównanie dostępnych w aktach sprawy materiałów mających bazować na danych geodezyjnych (które zgromadzono w formie nie odpowiadającej wymogom dokumentów urzędowych) z rozdzielnikami doręczeń zawiadomienia o wszczęciu postępowania, czy wydanych kolejno decyzji wskazuje, że za strony w sprawie niniejszej uznano ostatecznie inwestora oraz osoby fizyczne będąca właścicielami nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio z działką nr [...], w tym właścicieli działek wyżej wskazanych poza stanowiącą końcowy fragment drogo działką nr [...].
Co do działki nr [...] - także w dacie wydania zaskarżonej decyzji w sprawie nie brali udziału wszyscy spadkobiercy jej współwłaścicielki Z. B. - zmarłej [...].03.2000r, a to C. B. i Z. K., jak również następcy prawni kolejnego z wielu współwłaścicieli tej działki - A. K., którego fakt śmierci sygnalizowali skarżący już w odwołaniu z daty [...].10.2000r. oraz w poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji odwołaniu z dnia [...].04.2000r., podając w postępowaniu sądowoadministracyjnym iż wyżej wymieniony zmarł [...].06.1980r. Jeżeli nawet korespondencja kierowana do strony w postępowaniu administracyjnym była podejmowana przez osoby nie będące adresatem przesyłki, rzeczą organów którym sygnalizowano fakt śmierci A. K. było poczynienie w tym zakresie stosownych ustaleń. Rozważając zarzuty skarżących Samorządowe Kolegium Odwoławcze podaje w uzasadnieniu decyzji z dnia 29 czerwca 2001r., znak [...] między innymi, że droga stanowiąca dojazd do nieruchomości, składająca się z działek nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] stanowi współwłasność osób posiadających działki przyległe do tej nieruchomości - co przy braku stosownych dokumentów urzędowych jest ustaleniem dowolnym.
Organ odwoławczy podaje również, że przedmiotowa droga stanowi ulicę "[...]", będącą drogą publiczną niezależnie od stanu prawno własnościowego, zaś z dalszych wywodów wynika, że ma ona status drogi gminnej. Organ drugiej instancji nie wskazuje na jakiej podstawie czyni takie ustalenia, powołuje się w tym zakresie na wyjaśnienia organu pierwszej instancji, które jak wynika z akt administracyjnych znalazły się nie w decyzji, lecz w punktach 1 i 5 pisma z dnia [...] kwietnia 2006r., stanowiącego odpowiedź na zarzuty odwołania. W tychże aktach dostępne jest pismo Kierownika Referatu Drogownictwa i Transportu Urzędu Miasta [...] z dnia [...].01.2001r., w którym podano iż droga [...] stanowi drogę publiczną gminną, jej zarządcą jest Zarząd Miasta [...], a do pisma dołączono kserokopię karty 68 Dziennika Urzędowego Woj. [...] Nr [...]. Brak jednakże w aktach administracyjnych kompletnych dokumentów pozwalających na stwierdzenie, że przedmiotowa droga stanowi faktycznie drogę gminną - ul. [...], co budzi wątpliwości tym bardziej, że w osnowie decyzji mówi się o lokalizacji zamierzonej inwestycji w rejonie ul. [...] w [...].
Nie można też uznać by kwestia własności tej drogi nie miała znaczenia z uwagi na obowiązki organów wynikające z art. 61 § 4 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a., zaś zwrócić należy uwagę iż w sprawie nie uczestniczy podmiot mający być zarządcą drogi gminnej tj. Zarząd Miasta [...].
Wskazane wyżej wskazane naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów proceduralnych - w tym art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a., których wystąpienie skutkujące pominięciem udziału osób mających przymiot stron stanowi przesłankę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. oraz w pozostałości mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrz Miasta [...] z dnia [...] marca 2001r., znak [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt b – c p.p.s.a., przy czym w zakresie prawidłowej realizacji zasady czynnego udziału stron w postępowaniu wytknąć należy dodatkowo sprzeczną regulacji z art. 40 k.p.a. praktykę organów doręczania jedną przesyłką korespondencji dla mieszkających pod tym samym adresem podmiotów.
Przy braku w sprawie przesłanek do stwierdzenia nieważności obu decyzji z przyczyn wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. wskazane uchybienia przepisom postępowania uzasadniają odstąpienie od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego, do przeprowadzenia której zmierzając pozostałe zarzuty skargi. Taka kontrola może mieć miejsce dopiero po ustaleniu z udziałem wszystkich podmiotów, o których mowa w art. 28 k.p.a. rzeczywistego stanu faktycznego sprawy w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie (por. wyrok NSA z 10.02.1981r., SA 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia, WP LexisNexis W-wa 2005 str. 145 t. 14), zaś w sprawie niniejszej z uprzednio wskazanych przyczyn jest ona bezprzedmiotowa.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny biorąc za podstawę treść art. 145 § 1 pkt 1 b- c orzekł jak w pkt I. sentencji wyrok, zaś rzeczą organów administracji publicznej przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie wyeliminowanie wytkniętych uchybień proceduralnych.
O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.