Uzasadnienie
Zgodnie z brzmieniem art. 32 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 – p.p.s.a.) stronami postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Jednocześnie, zgodnie z treścią art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, który pojmowany powinien być jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością.
Art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. stanowi z kolei, że Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny wywodzony jest z przepisu uprawniającego dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (postanowienie NSA z 8 stycznia 2020r., II OSK 3831/19). Ze skargą może zatem wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy chronionym przez przepisy prawa, zasadniczo prawem materialnym, interesem prawnym a zaskarżoną decyzją. Wykazanie związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnia uprawnienie do złożenia skargi. Musi to być przy tym interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Podmiot, który nie ma interesu prawnego, nie ma również legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Brak legitymacji skargowej skutkuje natomiast odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej.
Analiza skargi prowadzi do wniosku, że skarżąca M. J. takiego interesu prawnego w zaskarżeniu postanowienia Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie nie miała. Nie była bowiem stroną postępowania, w ramach którego wydane zostało powyższe postanowienie, w postępowaniu tym brali udział pozostali skarżący w osobach P. J. i R.. Co więcej, skarżąca nie zareagowała na zarządzenie z dnia 30 lipca 2024 r. (doręczone skutecznie w dniu 6 lipca 2024 r. – k. 20), którym wezwano ją do określenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wobec powyższego Sąd odrzucił skargę M. J. na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku.