Uzasadnienie
W skardze wniesionej na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że zaskarżone postanowienie, jak również postanowienie organu I instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Na skutek naruszenia art. 57 ust. 7 w zw. z art. 55 ustawy Prawo budowlane strona skarżąca została obciążona niezwykle dolegliwą karą finansową w wysokości 75 000 złotych. Tym samym w ocenie strony skarżącej doszło do rażącego naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zasadą wyrażoną w przepisie art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 - t.j.) dalej powoływana w skrócie p.p.s.a. jest wykonalność ostatecznych decyzji organów administracyjnych, także w sytuacji zaskarżenia tej decyzji przez stronę postępowania administracyjnego. Wstrzymanie wykonalności decyzji jest zatem wyjątkiem od tej zasady, który wystąpić może w razie zaistnienia ustawowych przesłanek (faktów) uzasadniających to wstrzymanie i po spełnieniu przez stronę warunków jakie ustawa nakłada na nią, w sytuacji ubiegania się o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek wymienionych we wskazanym przepisie. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zaznaczyć przy tym należy, że chodzi tu o taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy również, iż wstrzymanie wykonalności decyzji przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a co za tym idzie - wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie która taki wniosek składa. Nie jest zasadnym natomiast wniosek o wstrzymanie decyzji, w którym strona nie wskazuje jakie szkody poniesie w razie wykonania tej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz w sposób przekonywujący nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności. Tym bardziej na uwzględnienie nie zasługuje wniosek, który żadnych wyżej wskazanych elementów nie zawiera.
Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2009 r. II FZ 39/09).
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, nie wskazując jednak, jakie konkretnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków może spowodować wykonanie tej decyzji. Przekonanie strony skarżącej, iż zaskarżone postanowienie jest wadliwe i powinno zostać uchylone nie stanowi, w świetle powyższych uwag, ustawowej przesłanki wstrzymania. Pokreślić bowiem należy, że sąd na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie bada zasadności skargi, czy też zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżone postanowienie będzie bowiem podlegać kontroli sądu, pod względem jego zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy.
W świetle wskazanych okoliczności, sąd działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.