Uzasadnienie
Niniejsze postępowanie w zakresie przyznania skarżącej prawa pomocy jest drugim tego rodzaju postępowaniem w niniejszej sprawie. Pierwszy wniosek skarżącej - o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym - został oddalony postanowieniem referendarza z dnia 5 stycznia 2017 r., utrzymanym w mocy postanowieniem Sądu z dnia 13 marca 2017 r.
Wyrokiem z dnia 7 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę wniesioną w niniejszej sprawie.
W dniu 25 września 2017r. skarżąca M. B. złożyła ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy - tym razem jedynie w zakresie częściowym, obejmującym adwokata z urzędu celem sporządzenia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku.
Referendarz postanowieniem z dnia 29 września 2017 r. odmówił uwzględnienia wniosku, orzekając o odmowie zmiany prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 marca 2017 r.
Sprzeciw na postanowienie referendarza wniosła M. B.. Podniosła, że pominięto fakt, że pozostająca skarżącej kwota 600 zł jest przez nią przeznaczana na wyżywienie. Ponadto skarżąca obecnie co miesiąc ponosi koszty leczenia w wysokości [...] zł miesięcznie. Skarżąca podniosła również, że ponosi koszty sądowe w innych sprawach (w tym również na profesjonalnego pełnomocnika w celu sporządzenia skargi kasacyjnej), ponadto ma decyzję o niepełnosprawności i ponosi koszty leczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia referendarz słusznie zauważył, że ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy winien być rozpoznawany w trybie art. 165 p.p.s.a. Wskazał na to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 marca 2014 r., sygn. II OZ 239/14 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych): "Możliwość zmiany bądź uchylenia prawomocnego postanowienia w przedmiocie prawa pomocy daje art. 165 p.p.s.a., jednak tylko przy spełnieniu wskazanego w nim warunku - zmiany okoliczności sprawy. Przez pojęcie "zmiany okoliczności sprawy" należy rozumieć wszelkie zmiany występujące zarówno w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i w obowiązującym prawie. Muszą to być jednak takie zmiany, które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. W przypadku postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy będzie to w szczególności pogorszenie sytuacji finansowej wnioskodawcy (B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wolters Kluwer 2013, uw. 2 do art. 165)".
Niewątpliwie istnieją znaczne różnice pomiędzy rozpoznaniem pierwszego w danej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy, a rozpoznaniem kolejnego wniosku tej samej strony. W pierwszym przypadku bada się przesłanki, o których mowa w art. 246 p.p.s.a., w drugim zaś przypadku bada się przede wszystkim, czy nastąpiła zmiana stanu faktycznego do tego stopnia, że przesłanki z art. 246 zostały spełnione.
Sytuację prawną skarżącej kształtuje pierwsze prawomocne postanowienie - w tej konkretnej sprawie postanowienie Sądu z dnia 13 marca 2017 r., utrzymujące w mocy postanowienie referendarza z dnia 5 stycznia 2017 r.
Sąd po rozpoznaniu sprzeciwu odmiennie od referendarza ocenił zaistnienie przesłanek zmiany prawomocnego postanowienia z dnia 13 marca 2017 r. W postanowieniu tym odmowa przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym była motywowana niewiarygodnością oświadczeń skarżącej. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd w zasadzie nie ocenił sytuacji materialnego skarżącej, bowiem stwierdził, że ukrywa ona swoją faktyczną sytuację i próbuje wprowadzić Sąd w błąd.
Na obecnym etapie postępowania skarżąca wykazała swoje faktyczne dochody i wydatki. Trzeba przy tym podkreślić, że skarżąca partycypuje w kosztach postępowania, a wniosek o przyznanie prawa pomocy ograniczyła wyłącznie do przyznania jej adwokata z urzędu celem wniesienia skargi kasacyjnej. Przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym nie są tak restrykcyjne jak w zakresie całkowitym. Wystarczy bowiem, że strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Taka też sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie.
Referendarz w zaskarżonym postanowieniu stwierdził, iż "skarżąca utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 1.465zł. Jej wydatki konieczne zamykają się kwotą około [...] zł (opłaty za media, wykup lekarstw, bilet miesięczny do pracy). Pozostałe zadeklarowane przez skarżącą wydatki nie mają charakteru koniecznych". Skarżąca słusznie podnosi, że wykazana przez nią kwota ok. [...] zł stałych comiesięcznych wydatków nie obejmuje wyżywienia, a zatem stwierdzenie, że po opłaceniu wydatków stałych i koniecznych miesięcznie skarżąca dysponuje jeszcze kwotą ok. [...] zł mija się z prawdą. Co więcej, daje to kwotę ok. 20 zł dziennie na wyżywienie, co nie jest kwotą znaczną.
Ponadto zmieniła się również sytuacja procesowa skarżącej. Zaskarżenie wyroku wydanego w niniejszej sprawie wymaga bowiem sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika. Zmiana sytuacji procesowej strony uzasadnia więc przyznanie jej prawa pomocy w zakresie przyznania adwokata z urzędu.
Biorąc powyższe pod uwagę należało zmienić zaskarżone postanowienie referendarza, na podstawie art. 260 p.p.s.a. w zw. z art. 245 i art. 246 § 2 i art. 165 p.p.s.a.