Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2011 r. Wojewódzki sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J.D. wniesioną w niniejszej sprawie, a następnie na wniosek skarżącego sporządził uzasadnienie wyroku.
Skarżący wniósł osobiście skargę kasacyjną, domagając się jednocześnie przyznania radcy prawnego z urzędu "do podpisania niniejszej kasacji i nadania jej prawnej kosmetyki". Skarżący otrzymał prawo pomocy w żądanym przez niego zakresie, jednakże pełnomocnik z urzędu zamiast skargi kasacyjnej wniósł opinię o braku podstaw do jej sporządzenia.
Zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270 - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, przy czym § 2 wymienia podmioty, które z uwagi na zajmowane stanowisko lub stopień naukowy posiadają kwalifikację do osobistego sporządzenia skargi kasacyjnej we własnym imieniu, natomiast § 3 wymienia kategorie spraw, w których skargę kasacyjną sporządzić mogą doradca podatkowy lub rzecznik patentowy. W myśl art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną gdy jest ona niedopuszczalna. Taki przypadek niedopuszczalności zachodzi także wówczas, gdy skarga kasacyjna zostaje sporządzona przez stronę nie reprezentowaną przez adwokata, radcę prawnego albo podmiot wymieniony w art. 175 § 2 lub § 3 p.p.s.a., przy czym taka skarga kasacyjna podlega odrzuceniu bez wzywania skarżącego o uzupełnienie braków formalnych (tak H. Knysiak- Molczyk [w:] T. Woś (redakcja), H. Knysiak- Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis 2005, teza 3 do art. 178 i powołane tam orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego). W przedmiotowej sprawie skarżąca, pomimo pouczenia o przymusie adwokacko - radcowskim i konsekwencjach jego niezachowania, wniosła skargę kasacyjną sporządzoną osobiście, nie posiadając przy tym kwalifikacji ani nie zajmując stanowiska wymienionego w art. 175 § 2 p.p.s.a., co przesądza o niedopuszczalności tego środka zaskarżenia.
Wobec powyższego sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę biorąc art. 178 p.p.s.a.