Uzasadnienie
Decyzją z dnia 3 kwietnia 1995 r. Nz: [....] na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U.Nr 89 poz.414/, art. 104 Kpa wydaną z upoważnienia Kierownika Urzędu Rejonowego w B. -Filia w B. nakazano S.T. rozbiórkę wykonanych bez wymaganego pozwolenia na budowę ścian budynku gospodarczego na działce nr ewid. [....] w J. w terminie do dnia 30 lipca 1995 r., wskazując w jej uzasadnieniu, że budowa budynku gospodarczego na przedmiotowej działce była realizowana jeszcze w latach poprzednich i nie została zakończona, wykonano jedynie ściany tego budynku, a w takim przypadku przepisy obowiązującej od dnia 1 stycznia 1995 r. ustawy Prawo budowlane jednoznacznie wskazują, by realizowane bez pozwolenia obiekty, których budowa nie została zakończona przed tą datą podlegały przymusowej rozbiórce na koszt inwestora.
W odwołaniu od powyższej decyzji inwestor S.T. domagał się jej uchylenia i umożliwienia dokończenia budowy przedmiotowego budynku gospodarczego, podkreślając, że decyzja ta jest krzywdząca. Odwołujący się wskazał, że w trakcie realizacji budowy sąsiadka Z.M. nie zgłaszała żadnych zastrzeżeń, a dopiero w wyniku kłótni sąsiedzkiej zgłosiła do Urzędu o przedmiotowej budowie.
Decyzją z dnia 22 maja 1995 r. Nr [....] na podstawie art. 138§1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, wydana z upoważnienia Wojewody T., po rozpatrzeniu powyższego odwołania zaskarżoną decyzje utrzymano w mocy, wskazując w jej uzasadnieniu, ze skoro inwestor przed 1995 r. rozpoczął budowę budynku gospodarczego i obiekt ten nie został ukończony przed dniem 1 stycznia 1995 r. to wydanie decyzji o jego rozbiórce na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. Nr 89 poz.414/ posiada pełne uzasadnienie.
W skardze od powyższej decyzji wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie S.T. domagał się jej uchylenia i umożliwienie dokończenia budowy przedmiotowego budynku gospodarczego. Skarżący wskazał, że realizacje obiektu rozpoczął w 1991 r., a zatem przed dniem wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane, budowy nie ukończył z powodu braku funduszy i w tej sytuacji brak było podstaw do stosowania powołanej ustawy, bo prawo nie może działać wstecz. Wskazał również, że obecnie przedmiotowy obiekt, jakkolwiek nie ukończony, to służy do przechowywania maszyn rolniczych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, przytaczając ponownie argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art.97§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 póz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U.Nr 153 póz. 1270 ze zm./.
Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art. 134 ustawy/.
Stosownie do treści art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U.Nr 89 poz.414/ w wersji obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Bezspornym było w przedmiotowej sprawie, że inwestor S.T. przed dniem 1 stycznia 1995 r. rozpoczął budowę budynku gospodarczego i przed tą datą go nie ukończył.
Odnosząc wskazany wyżej przepis do przytoczonych okoliczności faktycznych należy stwierdzić, że nakazanie rozbiórki było w pełni uzasadnione. Treść przepisu jest jednoznaczna i wskazuje, że nakazanie rozbiórki jest obligatoryjne w przypadku wybudowania obiektu lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jednocześnie należy wskazać, że ani w tym przepisie, ani w żadnym innym ustawodawca nie zawarł dla organów nadzoru budowlanego obowiązku określenia terminu wykonania orzeczonej rozbiórki. W tym zatem zakresie organy obu instancji określając termin wykonania rozbiórki do dnia 30 lipca 1995 r. orzekły bez podstawy prawnej, czym dopuściły się naruszenia z art. 156 §1 pkt 2 Kpa.
Mając na uwadze przytoczone okoliczności Sąd orzekł jak w pkt l sentencji wyroku na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w pkt II sentencji wyroku na zasadzie art. 151 tej ustawy, a o kosztach postępowania Sąd orzekł jak w pkt III sentencji wyroku na zasadzie art. 200 cyt. ustawy.