Uzasadnienie
Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 26 czerwca 2018 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz.1257) oraz art. 48 ust. 1, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202), po rozpatrzeniu odwołania K. R. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta N. S. nr [...] z dnia 4 marca 2016 r., znak: [...], którą nakazano inwestorowi – K. R. "dokonać rozbiórki zrealizowanego bez wymaganej ustawą – Prawo budowlane decyzji o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego o konstrukcji stalowej o wymiarach 8.69 m x 5.25 m zlokalizowanego na dz. Nr [...] w obr. [...] przy ul. [...] w N. S." – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W skardze z dnia 17 lipca 2018 r. na powyższą decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczył argumentację na poparcie zarzutów skargi, natomiast nie sformułował odrębnej argumentacji na poparcie wspomnianego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, powinna uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. T. Woś, w: T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 556-557; postanowienie NSA z 14 maja 2014 r., I OZ 363/14, CBOSA).
Niebezpieczeństwo zaistnienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej (postanowienie WSA w Krakowie z 6 marca 2017 r., II SA/Kr 736/16, CBOSA).
Transponując powyższe ustalenia na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że skarżący w istocie nie sformułował uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, niemniej jednak analiza wynikających z akt okoliczności sprawy, prowadzi do wniosku o zasadności udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej. W tym kontekście wypada przede wszystkim zwrócić uwagę na przedmiot sprawy, którym jest nakaz rozbiórki budynku gospodarczego – wykonanie tego nakazu prowadzić będzie do powstania takich zmian w rzeczywistości, których skutki będą co najmniej trudne do odwrócenia, przyczyniając się tym samym do wyrządzenia znacznej szkody po stronie skarżącego. W okolicznościach niniejszej sprawy należy podzielić ugruntowany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym nakazanie rozbiórki przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej ze swej istoty wiąże się z potencjalnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2018 r., sygn. akt II OZ 641/18, LEX nr 2516847 oraz postanowienie NSA z dnia 11 września 2018 r., sygn. akt II OZ 864/18, LEX nr 2555355; postanowienie WSA w Krakowie z dnia 17 października 2018 r., II SA/Kr 1094/18, CBOSA).
Podkreślenia wymaga, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie bada merytorycznie sprawy ani nie ocenia legalności zaskarżonej decyzji – ocena legalności zaskarżonej decyzji może nastąpić dopiero w orzeczeniu odnoszącym się do istoty sprawy sądowoadministracyjnej.
Z tych względów, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.