Uzasadnienie
A. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 15 maja 2014 r., znak: [...], którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Z. z 27 stycznia 2014 r. nakazującą skarżącej dokonanie rozbiórki będącego w budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W piśmie z 11 września 2014 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek swój uzasadniła niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody poprzez bezpowrotną utratę dachu nad głową jej i małoletnich dzieci. Podkreśliła, że ze względu na fakt, że w budowę zainwestowała swoje oszczędności nie posiada już środków finansowych na ewentualne odtworzenie budynku i zapewnienie nowego mieszkania. Dzieci uczęszczają do szkoły, a zatem każda sytuacja destabilizująca ich życie będzie negatywnie wpływać na ich rozwój, naukę i poczucie bezpieczeństwa. Dodatkowo wskazała, że nakaz rozbiórki należy zrównać w skutkach z nakazem eksmisyjnym, a w tym drugim przypadku ustawodawca wprowadził okres ochronny od listopada do marca.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270- zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie, na skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony.
Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć tak szkodę majątkową jak i niemajątkową, której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (tak postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 września 2010 r., sygn. akt II GSK 1003/10, opub. w LEX nr 742776).
W ocenie Sądu, wniosek skarżącej jest zasadny. Przedmiotem skargi jest decyzja nakładająca obowiązek wykonania rozbiórki obiektu budowlanego. Nie ulega wątpliwości, że wykonanie rozbiórki powoduje trudne do odwrócenia skutki dla strony. W istocie bowiem ewentualne odwrócenie tych skutków (tzn. skutków rozbiórki) możliwe jest tylko poprzez budowę nowego obiektu identycznego z obiektem rozebranym. Ponadto budynek stanowi miejsce zamieszkania skarżącej i jej dzieci, zatem wykonanie nakazu rozbiórki oznaczałoby daleko idącą dezorganizację życia całej rodzinny.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.