Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 15 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 1185/20

Uzasadnienie

Uchwałą nr XLIV/1175/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 27.08.2020 r. odmówiono ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej wraz z inwestycją towarzyszącą pod nazwą: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami podziemnymi, zbiornikiem retencyjnym, parkingami zewnętrznymi, drogą wewnętrzną, chodnikami, na działkach nr 82/1, 82/6, 82/7 obręb 9 Podgórze, z infrastrukturą techniczną na działkach inwestycji oraz na działkach nr 81/1, 81/4, 84/10, 336, 57/1, 294/1, 58/1, 75/3, 75/5, 76/1, 80/1, 323/1, 323/2 obręb 9 Podgórze, przy ul. Zielińskiego w Krakowie". Rada Miasta Krakowa wskazując podstawę prawną uchwały powołała się w szczególności na art. 7 ust. 4 oraz art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5.07.2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. z 2020 r., poz. 219, dalej zwana także specustawą mieszkaniową), a także na § 3 a) uchwały nr VI/114/19 z dnia 30.01.2019 r. w sprawie określenia lokalnych standardów urbanistycznych na potrzeby realizacji inwestycji mieszkaniowych, o których mowa w w/w ustawie.

Na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi złożyli: B.M. właścicielka nieruchomości objętej inwestycją, J.H. jako wnioskodawca - inwestor i E.G., jako właścicielka nieruchomości objętej inwestycją.

B.M. zarzuciła naruszenie;

1. - art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - poprzez brak sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej uchwały; brak ten uniemożliwił poznanie motywów i powodów, którymi kierował się organ administracji publicznej (Rada Miasta Krakowa),,
2. - art. 7 w zw. z art. 2 oraz art. 8 ust. 2 i art. 45 Konstytucji RP - na skutek braku sporządzenia uzasadnienia uchwały Rady Miasta Krakowa w sprawie, która została wydana w ramach uznania administracyjnego, co powoduje, że rozstrzygnięcie to jawi się jako arbitralne (dowolne), naruszające zasadę działania organów państwa na podstawie i w granicach prawa, zasadę zaufania - wynikającą z zasady demokratycznego państwa prawnego, w związku z zasadą bezpośredniego stosowania Konstytucji, oraz prawem do rozpatrzenia sprawy przed sąd,
3. - § 3a uchwały Rady Miasta Krakowa nr VI/114/19 z dnia 30 stycznia 2019 r., zmienionej uchwałą Rady Miasta Krakowa nr XIII/231/19 z dnia 10 kwietnia 2019 r., w związku z 17 ust. 2 pkt. 2 i art. 19 ust. 1 i 2 ustawy, a także art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe w związku z art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 70 ust. 3 Konstytucji RP - poprzez bezzasadne i wbrew brzmieniu ustawy przyjęcie, że warunkiem dopuszczalności lokalizacji inwestycji mieszkaniowej jest taka sytuacja, gdy odległość lokalizacja inwestycji mieszkaniowej jest nie większa niż określona przez właściwe przepisy (ustawę lub lokalne standardy urbanistyczne) od publicznej szkoły podstawowej, to jest w istocie poprzez wprowadzenie przesłanki dopuszczalności lokalizacji inwestycji mieszkaniowej nieznanej ustawie - “publiczna szkoła podstawowa", a która to przesłanka nie może być także wprowadzona przez lokalne standardy urbanistyczne, gdyż nie zezwala na to ustawa.

J.H. zarzucił naruszenie;

1. - art. 17 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5.07.2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących w związku z § 3 lit. a) uchwały Rady Miasta Krakowa nr VI/114/19 z dnia 30.01.2019 r. w sprawie określenia lokalnych standardów urbanistycznych na potrzeby realizacji inwestycji mieszkaniowych, o których mowa w w/w ustawie, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że stwierdzenie spełnienia warunku zachowania określonej odległości inwestycji mieszkaniowej odnosi się do publicznych szkół podstawowych, podczas gdy warunek odnosi się zarówno do publicznych, jak i niepublicznych szkól podstawowych;
2. - art. 17 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5.07.2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących w związku z § 3 lit. a) uchwały Rady Miasta Krakowa nr VI/114/19 z dnia 30.01.2019 r. w sprawie określenia lokalnych standardów urbanistycznych na potrzeby realizacji inwestycji mieszkaniowych, o których mowa w w/w ustawie, w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że stwierdzenie spełnienia warunku zachowania określonej odległości inwestycji mieszkaniowej odnosi się tylko do publicznych szkół podstawowych, a nie do niepublicznych szkół podstawowych, co stanowi naruszenie zasady równości wobec prawa i zasady zakazu dyskryminacji

E.G. zarzuciła naruszenie;

1. - art. 40 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 usg poprzez:
2. a) brak sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej uchwały, co uniemożliwia poznanie motywów, jakimi kierował się Organ administracji publicznej przy wydawaniu rozstrzygnięcia, a w konsekwencji czyni sądową kontrolę legalności działalności organów administracji publicznej iluzoryczną.
3. b) nienależyte wyjaśnienie w treści uzasadnienia do projektu uchwały przesłanek, którymi kierował się Organ podejmując zaskarżoną uchwałę, co uniemożliwiło Skarżącej kontrolę toku rozumowania Organu oraz poznanie faktycznych motywów decydujących o wydaniu uchwały odmownej, podczas gdy wyczerpujące uzasadnienie aktów o charakterze uznaniowym ma szczególne znaczenie, bowiem stanowi gwarancję konstytucyjnych praw podmiotu skarżącego.
4. - art. 7 w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez brak sporządzenia uzasadnienia uchwały w sprawie, która została wydana w ramach uznania administracyjnego, co powoduje, że rozstrzygnięcie jawi się jako arbitralne i w konsekwencji narusza zasadę działania organów państwa na podstawie prawa, jak również zasadę zaufania do państwa, wynikającą z zasady demokratycznego państwa prawnego, podczas gdy zasady ten stwarzają po stronie organów władzy publicznej obowiązek uzasadniania jej rozstrzygnięć.
5. - art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej polegające na:

1. a) bezzasadnym podjęciu uchwały o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, w sytuacji gdy spełnione były ustawowe przesłanki do podjęcia uchwały pozytywnej tj. o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej,
2. b) niewzięciu pod uwagę przy podejmowaniu uchwały stanu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeb i możliwości rozwoju gminy wynikających z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (dalej jako: "Studium"), niezbadanie w sposób wystarczający tych przesłanek, a w konsekwencji nieprzedstawienie motywów pozwalających uznać, że działanie Rady Miasta nie było arbitralne,
3. - art. 17 ust. 2 pkt 2) specustawy mieszkaniowej oraz § 3 a) Uchwały rady Miasta Krakowa Nr Vl/114/19 z dnia 30 stycznia 2019 r. poprzez jego błędną interpretację polegającą na stwierdzeniu, że szkoła podstawowa, o której mowa w w/w przepisie musi mieć charakter szkoły publicznej, a w konsekwencji uznaniu, że Inwestycja nie spełnia standardów urbanistycznych lokalizacji i realizacji inwestycji mieszkaniowych, podczas gdy ustawodawca nie sprecyzował w treści przepisu jaki charakter powinna mieć szkoła, warunkując spełnienie tego standardu tylko i wyłącznie okolicznością, że szkoła musi być w stanie przyjąć nowych uczniów w liczbie dzieci stanowiącej nie mniej niż 7 % planowanej liczby mieszkańców inwestycji mieszkaniowej, której potwierdzenie stanowi stosowne zaświadczenia wójta (burmistrza, prezydenta miasta).
4. - art. 17 ust. 3 specustawy mieszkaniowej poprzez kwestionowanie przez Organ spełnienia warunków z art. 17 ust. 2 pkt 2) w zakresie możliwości przyjęcia nowych uczniów w szkole podstawowej, mimo że wnioskodawca uzyskał stosowne zaświadczenie wydane przez Wydział Polityki Społecznej i Zdrowia działający z upoważnienia prezydenta miasta, stosownie do w/w przepisu, zgodnie z którym spełnienie standardu oświatowego ocenia się na podstawie zaświadczenia wójta (burmistrza, prezydenta miasta), które w niniejszej sprawie zostało wydane.
5. - art. 6 ust. 2 pkt 1) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm.)(dalej jako upzp) i art. 140 kc, polegające na daleko idącym ograniczeniu w zakresie swobodnego korzystania przez Skarżącą z przysługującego jej prawa własności nieruchomości, wyrażającego się m. in. w możliwości zagospodarowania terenu zgodnie z wolą właściciela jak i swobodzie korzystania z nieruchomości zgodnie z jej społeczno - gospodarczym przeznaczeniem.
6. - art. 7 ust. 9 specustawy mieszkaniowej poprzez niewezwanie Inwestora do uzupełnienia braków formalnych wniosku, podczas gdy w sytuacji kiedy zdaniem Organu Inwestycja nie spełniała standardu oświatowego, mimo przedłożonego przez wnioskodawcę zaświadczenia edukacyjnego. Organ winien zaprzestać procedowanie wniosku, wezwać Inwestora do uzupełnienia braków i dopiero po uzyskaniu kompletnego wniosku opublikować go w Biuletynie Informacji Publicznej.

Powyższe skargi na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia postanowieniem z dnia 15 stycznia 2021 roku.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, szczegółowo odnosząc się do wszystkich zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. - dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (tj. inne niż akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (nieistotne w sprawie). Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Natomiast w przypadku nieuwzględnienia skargi, sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a., oddala skargę.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, wyznaczając termin posiedzenia na dzień 15 stycznia 2021 r.

Skargi nie są zasadne, stąd podlegały oddaleniu.

Zarzuty skarg zmierzały do wskazania wadliwości uchwały bądź ze względów proceduralnych tj. braku uzasadnienia spornej uchwały lub jego błędów w postaci niewyczerpującego uzasadnienia, głównie w zakresie wyjaśnienia powodów ograniczenia swobodnego korzystania przez skarżących z przysługującego im prawa własności bądź nieprawidłowej oceny kwestii podanej przez organ jako podstawa odmowy ustalenia lokalizacji tj. przyjęcia jedynie szkoły podstawowej publicznej przy badaniu warunku odległości inwestycji mieszkaniowej od takiej szkoły, zamiast także szkoły niepublicznej. W zakresie zaś tej ostatniej kwestii, szeroko podnoszono także bezpodstawne pominięcie zaświadczenia wydanego przez Wydział Polityki Społecznej i Zdrowia działający z upoważnienia prezydenta miasta, do znaku SZ - 12. 513. 310. 2019 z dnia 5 maja 2020 r. potwierdzającego spełnienie wymogów w zakresie odległości od szkoły oraz ilości nowych uczniów, w tym także niewezwanie inwestora do uzupełnienia braków formalnych wniosku, kiedy zdaniem organu Inwestycja nie spełniała standardu oświatowego, mimo przedłożonego przez wnioskodawcę zaświadczenia edukacyjnego.

Co do pierwszej grupy zarzutów, nie doszło w kontrolowanej sprawie do naruszenia art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, ani art. 7 w zw. z art. 2 oraz art. 8 ust. 2 i art. 45 Konstytucji RP, w tym także art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej w związku z sugerowanym nieprzedstawieniem motywów pozwalających uznać, że działanie Rady Miasta nie było arbitralne. Istotne było w ocenie Sądu, iż w dniu 10 sierpnia 2020 r. Prezydent Miasta Krakowa podpisał zarządzenie nr 1905/ 2020 w sprawie przyjęcia i przekazania pod obrady Rady miasta Krakowa projektu uchwały Rady Miasta Krakowa w sprawie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej wraz z inwestycją towarzysząca przy ul. Zielińskiego w Krakowie, którego załącznikiem był projekt uchwały wraz z uzasadnieniem. Zarządzenie zostało opublikowane w BIP Miasta Kraków, a zatem zarówno zarządzenie, projekt uchwały, jak i jej uzasadnienie były i są udostępnione w sposób umożliwiający każdemu zainteresowanemu zapoznanie z ich treścią.

Z uzasadnienia tego wynika zatem, iż w granicach przysługującego mu uznania administracyjnego, skarżony organ rozważał wniosek o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej wraz z inwestycją towarzyszącą przy ul. Zielińskiego w Krakowie w zakresie wszystkich istotnych zagadnień, jakie ze sporną inwestycją nakazują obowiązujące przepisy. Nadto ze skargi wynika, iż skarżący zapoznali się z treścią uzasadnienia zaskarżonej uchwały, wnosząc konkretne zarzuty merytoryczne w zakresie okoliczności właśnie podanych przez organ jako powód odmowy pozytywnej lokalizacji.

Zatem okoliczność, iż organ zajął odmienne od wnioskodawcy stanowisko, nie może samo w sobie uzasadniać naruszenia wyżej wskazanych przepisów postępowania. Organ zasadnie w sensie formalnym przyjął zatem, iż każdy wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej winien spełniać wymogi określone w uchwale Rady Miasta Krakowa nr VI/114/ 10 z dnia 30 stycznia 2019 r. w sprawie określenia lokalnych standardów urbanistycznych na potrzeby realizacji inwestycji mieszkaniowych, o których mowa w specustawie mieszkaniowej z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących. Zgodność planowanej inwestycji z lokalnymi standardami urbanistycznymi jest niezbędna dla możliwości podjęcia uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Uznanie braku spełnienia standardów urbanistycznych powoduje konieczność przedłożenia Radzie Miasta Krakowa projektu uchwały o odmowie ustalenia lokalizacji takiej inwestycji. Oznacza to w szczególności, iż zmiana lokalnych standardów urbanistycznych może nastąpić tylko poprzez zmianę uchwały o lokalnych standardach urbanistycznych.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej ponieważ informacja w zakresie stanu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie Gminy Miejskiej Kraków została zawarta w piśmie Wydziału Mieszkalnictwa Urzędu Miasta Krakowa z dnia 24 czerwca 2020 r. do znaku ML - 06. 710.

32. 2020, które wraz z projektem uchwały zostało przekazane do Rady Miasta Krakowa, a zatem brak podstaw do arbitralności w tym zakresie. Organ wziął pod uwagę przy podejmowaniu uchwały stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, przedstawiając motywy swojej oceny.

Z kolei co do głównego zarzutu odnoszącego się do merytorycznych powodów odmowy lokalizacji, w tym kwestii publicznej szkoły podstawowej, zasadnie w ocenie Sądu przyjęto w uchwale niespełnienie standardów urbanistycznych lokalizacji i realizacji inwestycji mieszkaniowych określonych w § 3a lit. a uchwały nr VI/114/19 w zw. z art. 17 ust. 2 specustawy mieszkaniowej, stosownie do których inwestycję mieszkaniową lokalizuje się w odległości nie większej niż 750 m od szkoły podstawowej, która jest w stanie przyjąć nowych uczniów w liczbie dzieci stanowiącej nie mniej niż 7 % planowanej liczby mieszkańców inwestycji mieszkaniowej tj. że przeprowadzona w toku postępowania uchwałodawczego analiza wniosku wykazała, iż w odległości nie większej niż 750 m od inwestycji mieszkaniowej nie znajduje się żadna publiczna szkoła podstawowa. Kwestia ta wiąże się z rozstrzygniętą już prawomocnie wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 23 stycznia 2020r. sygn. III SA/Kr 1175/19 (utrzymanym w mocy wyrokiem NSA z 19 stycznia 2021r. sygn. III OSK 2975/21), okolicznością prawidłowej odmowy wydania inwestorowi zaświadczenia o żądanej treści tj. iż w w/w odległości znajduje się taka szkoła jako podawana we wniosku o wydanie zaświadczenia i obecnie w skardze [...] Szkoła Podstawowa [...] przy ul. P. [...] w Krakowie, prowadzona przez Fundację [...].

Zawarty zatem w art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy zwrot "szkoła podstawowa, która jest w stanie przyjąć nowych uczniów" nie dotyczy szkół niepublicznych, które w przyjmowaniu uczniów kierują się określonymi kryteriami, a także wprowadzają opłaty. W związku z tym nie są szkołami dostępnymi dla wszystkich - które są w stanie przyjąć nowych uczniów. Zatem uwzględniając wykładnię celowościową art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy, szkoła ta nie powinna być brana pod uwagę przy ustalaniu spełnienia omawianej przesłanki - która odnosi się do szkół, które "są w stanie" przyjąć uczniów niezależnie od spełnienia określonych kryteriów określonych przez osoby prowadzące daną placówkę.

Ponadto Prezydent Miasta Krakowa jest organem prowadzącym szkoły samorządowe, a tym samym posiada dane o liczbie dostępnych miejsc w tych szkołach. Natomiast Prezydent Miasta Krakowa - jako organ prowadzący ewidencję szkół niepublicznych - dysponuje, w odniesieniu do tych szkół, jedynie danymi wynikającymi ze zgłoszenia do ewidencji. Nie dysponuje tym samym informacjami dotyczącymi liczby wolnych miejsc w szkołach niepublicznych. Dlatego przedłożone przez Inwestora zaświadczenie z dnia 5 maja 2020 r. wydane przez Wydział Polityki Społecznej i Zdrowia Urzędu Miasta Krakowa stwierdzające, że w obrębie planowanej inwestycji mieszkaniowej w odległości nie większej niż 750 m znajduje się jedynie w/w [...] Szkoła Podstawowa [...], nie mogło zostać uznane jako podstawa spełnienia opisanego wymogu. Podkreślić też trzeba, że samo przedłożenie zaświadczenia i tak nie może skutkować automatyzmem w uznaniu, że w tym zakresie spełnione są standardy urbanistyczne.

Art. 17 ust. 3 ustawy stanowi bowiem, że spełnienie warunków, o których mowa w ust. 2 pkt 2, w zakresie możliwości przyjęcia nowych uczniów w szkole podstawowej ocenia się na podstawie zaświadczenia wójta (burmistrza, prezydenta miasta). W przedmiotowym wypadku z przedłożonego zaświadczenia nie wynika natomiast, aby w odległości nie większej niż 750 m miała znajdować się szkoła podstawowa, która jest w stanie przyjąć nowych uczniów w liczbie dzieci stanowiącej nie mniej niż 7% planowanej liczby mieszkańców inwestycji mieszkaniowej, czyli publiczna szkoła podstawowa, która w przyjmowaniu uczniów nie kieruje się określonymi kryteriami, a także nie wprowadza opłat – w/w wyrok NSA z 19 stycznia 2021r. sygn. III OSK 2975/21. Dodać w tym miejscu można – przy czym nie są to okoliczności decydujące o rozstrzygnięciu – że do zakresu Wydziału Polityki Społecznej i Zdrowia Urzędu Miasta Krakowa Zdrowia należą sprawy szeroko pojętych inicjatyw społecznych w Krakowie oraz ochrony zdrowia mieszkańców.

Wydział współpracuje z organizacjami pozarządowymi, nadzoruje funkcjonowanie fundacji i stowarzyszeń, zajmuje się problematyką młodzieży i seniorów, jak również zajmuje się koordynacją spraw związanych z krakowskim budżetem obywatelskim i udzielaniem nieodpłatnej pomocy prawnej. Wydział sprawuje nadzór nad szpitalami miejskimi, Miejskim Centrum Opieki dla Osób Starszych, Przewlekle Niepełnosprawnych oraz Niesamodzielnych w Krakowie i żłobkami miejskimi. Wydział ściśle współpracuje z Miejskim Centrum Profilaktyki Uzależnień w zakresie pozyskiwania niezbędnych danych i informacji celem przygotowywania odpowiednich opinii, stanowisk czy projektów.

Natomiast sprawami oświaty, w tym szkół, przedszkoli i innych placówek oświatowo wychowawczych, monitorowaniem działalności Miejskiego Centrum Obsługi Oświaty oraz prowadzeniem obsługi Zastępcy Prezydenta w zakresie wykonywania przez niego funkcji nadzorczych zajmuje się Wydział Edukacji Urzędu Miasta Krakowa, w zakresie kompetencji którego jest m.in. analiza sieci szkół i przedszkoli w zakresie sytuacji demograficznej, potrzeb edukacyjnych oraz kosztów utrzymania. Wnioskodawca kilkukrotnie wnosił do Prezydenta Miasta Krakowa o wydanie zaświadczenia dotyczącego liczby wolnych miejsc w przedszkolach i szkołach podstawowych znajdujących się okolicy planowanej inwestycji mieszkaniowej. Z uwagi na to, że dane co do [...] Szkoły Podstawowej [...] przy ul. P. [...] w Krakowie nie znajdowały się w zasobach organu zostało wydane wyżej opisane postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia zakończone powołanymi wyrokami sądów administracyjnych, które podzieliły stanowisko odmowne.

Wobec niewykazania przez inwestora spełnienia warunku dotyczącego odległości inwestycji od szkoły podstawowej, odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej wraz z inwestycją towarzyszącą była uzasadniona na podstawie art. 7 ust. 4 w zw. z art. 19 ust. 1 i 2 specustawy w związku z § 3 lit. a uchwały Rady Miasta Krakowa Nr VI/114/19.

Również brak podstaw do uznania naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, a także prawa własności, w tym wynikającego z k.c., gdyż celem specustawy było ograniczanie barier administracyjno - prawnych w zakresie budowy mieszkań dla grup społecznych o umiarkowanych dochodach. Polityka mieszkaniowa w zakresie instrumentów finansowania bazowała w ostatnich 10 latach na programach wspierających co do zasady wyłącznie nabywanie mieszkań na własność (program "Mieszkanie dla młodych") przy jednoczesnym zupełnym wycofaniu się państwa z bezpośredniego wsparcia społecznego budownictwa czynszowego (likwidacja Krajowego Funduszu Mieszkaniowego w 2009). Stąd działania wymienione w projekcie powinny koncentrować się na likwidacji deficytów ilościowych w segmencie mieszkań dostępnych cenowo oraz rozwoju budownictwa na wynajem. Dla realizacji powyższego projektowana jest redukcja barier prawnych, które ograniczają rozwój mieszkalnictwa, zwłaszcza w kontekście dostępności mieszkań dla osób o przeciętnych i niskich dochodach.

Uznanie zatem, że usytuowanie szkoły niepublicznej, która wszak przy naborze uczniów kieruje się własnymi dodatkowymi kryteriami, profilem wyznaniowym, jak również związana jest z wnoszeniem opłat, w odległości nie większej niż 750 m od inwestycji, jest spełnieniem standardów urbanistycznych, naruszałoby cel ustawy, jak również mogłoby prowadzić do dyskryminacji przyszłych mieszkańców inwestycji, których nie stać byłoby na poniesienie kosztów nauki dzieci w szkole prywatnej, jak również mogliby nie spełnić kryteriów, jakimi kieruje się szkoła przy przyjęciu nowych uczniów, czyli w istocie nie zapewnić im wymagalnej standardami liczby miejsc w szkole. Uznanie zatem, iż niepubliczna szkoła kierująca się własnymi kryteriami przyjmowania uczniów spełnia wymagania standardu urbanistycznego mogłoby prowadzić do naruszenia zasady równości. Skoro zatem wymogi te nie zostały spełnione, to brak podstaw aby uznawać to jako naruszenie prawa własności.

Co natomiast do zarzutu niewezwania inwestora do uzupełnienia braków formalnych wniosku, kiedy zdaniem organu Inwestycja nie spełniała standardu oświatowego, mimo przedłożonego przez wnioskodawcę zaświadczenia edukacyjnego, organ pismem z dnia 20 kwietnia 2020 r. wezwał inwestora do uzupełnienia braków formalnych wniosku, w tym m. in. o przedłużenie zaświadczenia Prezydenta Miasta Krakowa o możliwości przyjęcia nowych uczniów w szkole podstawowej, o którym mowa w art. 17 ust. 3 specustawy. Następnie pismem datowanym z 5 maja 2020 r. inwestor uzupełnił braki formalne, w tym przedłożył uwierzytelnioną kopię w/w zaświadczenia Prezydenta Miasta Krakowa do znaku SZ - 12. 513. 310. 2019 z dnia 5 maja 2020 r. potwierdzającego jego zdaniem spełnienie wymogów w zakresie odległości od szkoły oraz ilości nowych uczniów.

Zatem wobec uzupełnienia braków formalnych brak było podstaw do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, jak również do ponownego wzywania o ich uzupełnienie. Natomiast kwestia, czy inwestycja spełnia standardy urbanistyczne w tym zakresie, została oceniona na podstawie przedłożonego przez inwestora zaświadczenia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargi w oparciu o art. 151 p.p.s.a.