Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 26 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 1208/20

Uzasadnienie

Prezydent Miasta K. decyzją z 28 lutego 2020 r., znak [...], na podstawie art 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 256), art. 112 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz.

65) - po rozpoznaniu wniosku J.J. – orzekł o umorzeniu postępowania prowadzonego w sprawie o waloryzację i wypłatę wraz z odsetkami na rzecz J.J. odszkodowania przyznanego decyzją Naczelnika Dzielnicy K. – K. z dnia 16 września 1978 r., nr [...] na rzecz H.J. - z tytułu przejęcia na rzecz Skarbu Państwa w trybie tzw. parcelacji osiedla S. część działki nr [...] o pow. 0,0029 ha obr. [...] W..

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że pismem z dnia 30 września 2019 r. J.J. wystąpił z wnioskiem o wypłatę zwaloryzowanego odszkodowania za część działki nr [...] o pow. 0,0029 ha obr. [...] W. wraz z odsetkami oraz utraconymi korzyściami.

Wnioskodawca wyjaśnił, iż ww. nieruchomość została przejęta zgodnie z Zarządzeniem nr 6 Naczelnika Dzielnicy K. - K. z dnia 11 maja 1976 r. wydanym na podstawie ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 27, póz. 192).

Na podstawie zebranej w niniejszej sprawie dokumentacji ustalono, iż Zarządzeniem nr 6 Naczelnika Dzielnicy K. – K. z dnia 11 maja 1976 r. w sprawie terenu budownictwa jednorodzinnego osiedla S. i jego podziału na działki budowlane przeznaczono pod budownictwo jednorodzinne teren osiedla S. położony w dzielnicy K. - K. ograniczony ulicami: K., J., A. i P.. Wskazany wyżej teren budowlany został podzielony na działki budowlane według projektu podziału stanowiącego załącznik do ww. aktu. Ww. Zarządzenie weszło w życie w dniu 15 września 1976 r. Jak wynika z odpisu z operatu parcelacji os. S. nr ewid. [...] z dnia 4 października 1976 r. teren parcelacji obejmował m.in. działkę nr [...] obr. [...] o pow. 0,1917 ha objęta księgą wieczystą [...]. W wyniku parcelacji ww. działka uległa podziałowi na działkę nr [...] o pow. 0,0082 ha pozostającą przy właścicielu oraz działkę nr [...] o pow. 0,1835 ha, która weszła w teren budownictwa jednorodzinnego os.

S.. Zgodnie z rejestrem projektu podziału pod budownictwo jednorodzinne os. S. (stan stary) działkę przejętą na rzecz Skarbu Państwa przeznaczono pod budownictwo jednorodzinne (pow. 0,1753 ha) oraz pod drogę (pow. 0,0082 ha).

Jak wynika z wypisu z księgi wieczystej [...] prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,1917 ha obr. [...] jedn. ewid. K.- K. ujawnione było na rzecz H.J. m.in. na podstawie umowy zniesienia współwłasności z dnia 24 października 1967 r. W dziale III ww. księgi ujawniono ostrzeżenie o wszczęciu podziału odnośnie działki nr [...].

Po rozpoznaniu wniosku H.J., właścicielki hipotecznej nieruchomości objętej księgą wieczystą [...] o nadanie prawa własności działek budowlanych powstałych z podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obr. [...] W. na rzecz pełnoletnich dzieci, decyzją Naczelnika Dzielnicy K.- K. z dnia 16 września 1978 r., nr [...] nadano na rzecz E.O. nieodpłatnie prawo własności działki budowlanej oznaczonej jako działka nr [...] oraz na rzecz J.J. nieodpłatnie prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Jednocześnie przyznano na rzecz H.J. odszkodowanie w kwocie 1215 zł za część nieruchomości włączoną do drogi wewnątrzosiedlowej o pow. 0,0081 ha. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia wyjaśniono, iż podstawę dla ustalenia powierzchni działek objętych niniejszą decyzją stanowił rejestr nieruchomości wykonany przez Miejskie Przedsiębiorstwo Geodezyjne w K. jako załącznik do planu osiedla wpisanego do składnicy geodezyjnej dnia 4 października 1976 r. za nr [...] ze zmianą wprowadzoną zarządzeniem Naczelnika Dzielnicy z dnia 31 stycznia 1978 r. (Dz. Urz. R. N. m. K. nr 8 poz. 16). Ww. decyzja stała się ostateczna, co potwierdzono w dniu 9 października 1978 r.

Pismem z dnia 11 października 1978 r. H.J., E.O. i J.J. wystąpili o zawieszenie postępowania w sprawie odszkodowania za część nieruchomości włączoną do terenu os. S. z przeznaczeniem tej części pod drogę wewnątrzosiedlową do czasu uregulowania stanu działki budowlanej nr [...].

Ponadto, jak ustalono po rozpoznaniu wniosku H.J. o zwrot nieruchomości, decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 22 marca 2002 r., nr[...] orzeczono o zwrocie na rzecz H.J. w całości działki nr [...] o pow. 0,0040 ha obr. [...] jedn. ewid. K. - K. stanowiącej część przejętej na rzecz Skarbu Państwa części działki nr [...] obr. [...] W.. W punkcie 2 ww. rozstrzygnięcia orzeczono o odmowie zwrotu części działki nr [...] o pow. 0,0024 ha obr. [...] jedn. ewid. K. - K. w granicach działki nr [...] obr. [...] W.. Natomiast jak wynika z punktu 3 organ nie orzekł o zwrocie zwaloryzowanego odszkodowania, ponieważ nie zostało ono wypłacone na rzecz właścicielki. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż działka nr [...] obr. [...] jedn. ewid. K. - K. powstała z części działek nr [...] i nr [...] obr. [...] W. objętych terenem budownictwa jednorodzinnego os. S.. Ww. decyzja stała się ostateczna z dniem 12 kwietnia 2002 r.

Wyrokiem z dnia 3 listopada 2008 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla K. w K. oddalił powództwo J.J. o zobowiązanie Gminy Miejskiej K. do złożenia oświadczenia woli przenoszącego na jego rzecz prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0012 ha powstałej z podziału działki nr [...], obr. [...] jedn. ewid. K. - K. w trybie art. 231 § 1 Kodeksu cywilnego.

Z kolei wyrokiem z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w K. Wydział II Cywilny Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok z dnia 3 listopada 2008 r. w ten sposób, że zobowiązał stronę pozwaną Gminę Miejską K. do złożenia oświadczenia woli przenoszącego na rzecz J.J. własność ww. nieruchomości za zapłatą na rzecz strony pozwanej wynagrodzenia w kwocie 8769zł. Orzeczenie to stało się prawomocne z dniem 12 kwietnia 2010 r. Spadek po zmarłej H.J. nabył z dobrodziejstwem inwentarza z mocy testamentu notarialnego z dnia 15 listopada 1996 r. syn J.J. w całości.

Organ wskazał dalej, że przedmiotem postępowania jest wniosek J.J. o waloryzację i wypłatę zwaloryzowanego odszkodowania wraz z odsetkami i utraconymi korzyściami przyznanego na rzecz H.J.. J.J. jest następcą prawnym zmarłej H.J., poprzedniej właścicielki działki nr [...] obr. [...] W.. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone w niniejszej sprawy nie doprowadziło do ujawnienia dokumentacji potwierdzającej wypłatę odszkodowania na rzecz uprawnionej H.J. lub złożenia przyznanej kwoty odszkodowania do depozytu sądowego.

Kwestię waloryzacji odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość reguluje przepis art. 132 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 65). Wyjaśnienia wymaga kwestia, czy przepis art. 132 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami daje organom administracji publicznej upoważnienie do orzekania w drodze decyzji w sprawie waloryzacji i wypłaty zwaloryzowanego odszkodowania przyznanego z tytułu wywłaszczenia nieruchomości.

Co do zasady, zgodnie z art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego "Organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji." W doktrynie prawniczej przyjmuje się natomiast, że "wszystkie działania administracji są regulowane prawem, (...). Za najbardziej typową dla administracji formę działania uważa się akt administracyjny, którym jest władcze oświadczenie upoważnionego do jego złożenia organu administracji publicznej, skierowane do podmiotu zdolnego do wystąpienia w stosunku administracyjnoprawnym, regulujące określone w nim sytuacje. (...). Podstawą do jego wydania jest ustawa lub przepis wydany z upoważnienia i w wykonaniu ustawy. Podstawy prawne aktów zewnętrznych muszą mieć postać wyraźnego upoważnienia do rozwiązywania danego typu spraw rozstrzygnięciem indywidualnym; ogólne upoważnienie do działania w niesprecyzowanej bliżej formie może być wystarczające, co najwyżej, do wydawania przez administrację aktów wewnętrznych." Natomiast "decyzja jako akt administracyjny jest władczym, jednostronnym oświadczeniem woli organu administracji publicznej, złożonym w konkretnej sytuacji faktycznej, wobec zindywidualizowanego adresata, (...), po przeprowadzeniu sformalizowanego postępowania uregulowanego w kodeksie postępowania administracyjnego lub w przepisach o postępowaniach jurysdykcyjnych wyłączonych, (...).

W ujęciu procesowym decyzja rozstrzyga sprawę administracyjną i kończy dane postępowanie." Ponadto "decyzja jako akt administracyjny musi być oparta na prawie. Oznacza to, że wolno ją wydać wtedy, gdy prawo przewiduje podstawę do działania w tej formie, (...). W uzasadnieniu uchwały 7 sędziów SN z dnia 30 września 1991 r., III CZP 83/91, OSNC 1992, nr 5, poz. 64, Sąd Najwyższy stwierdził, że "aby akt administracyjny mógł być uznany za decyzję administracyjną, potrzebne jest, żeby odpowiadał kwalifikowanym wymogom materialnym i formalnym: 1) musi to być akt organu uprawnionego do wykonywania funkcji administracji;

1. 2) musi mieć charakter władczy;
2. 3) może być jednak wydany tylko w przewidzianych przez prawo administracyjne sytuacjach: 4) powinien być skierowany do indywidualnie określonych adresatów;
3. 5) musi być wydany w wyniku formalnego postępowania administracyjnego; Podstaw do wydania decyzji trzeba zatem poszukiwać w prawie materialnym." (zob. Knysiak-Molczyk Hanna (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, System Informacji Prawnej, LEX).

Kwestia istnienia w przepisie art 132 ust. 3 cyt. ustawy o gospodarce nieruchomościami podstawy materialnoprawnej do waloryzacji uprzednio ustalonego odszkodowania w drodze decyzji administracyjnej była przedmiotem rozważań także sądów administracyjnych. Organ przedstawił stanowisko wyrażone w wyroku z dnia 9 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1696/17 i wskazał, że w powołanym wyżej wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność decyzji organu II instancji oraz decyzji organu l instancji, które rozstrzygały w przedmiocie waloryzacji przyznanego uprzednio odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, z uwagi na brak "zaktualizowanej normy uprawniającej do decyzyjnej konkretyzacji prawa (normy kompetencyjnej), stanowiącej element konstytutywny stosunku administracyjno-prawnego i zarazem sprawy administracyjnej (...)." Sąd wyjaśnił ponadto, iż "Nie idzie tu zatem o to, że sprawa administracyjna została wadliwie rozstrzygnięta, lecz o to, że sprawy tej w ogóle nie było."

Przedstawione wyżej stanowisko zostało zaprezentowane również w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 września 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 642/17, z dnia 11 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 522/18 oraz z dnia 28 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 115/19 (SIP Legalis).

W ocenie organu rozstrzygającego niniejszą sprawę, zgodnie z aktualnym poglądem wyrażanym w orzecznictwie sądowym, brak w obowiązujących przepisach prawa podstawy do orzekania w drodze decyzji administracyjnej o waloryzacji odszkodowania przyznanego z tytułu wywłaszczenia nieruchomości.

W okolicznościach niniejszej sprawy należy mieć ponadto na uwadze, iż przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami nie przewidują uprawnienia następców prawnych osób wywłaszczonych do ubiegania się o wypłatę odszkodowania za przejętą nieruchomość.

Przepis art. 128 ust. 1 ww. ustawy przewiduje, iż wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej, które odpowiada wartości tych praw. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 11 grudnia 2018 r., sygn. akt l OSK 352/17, z dnia 11 grudnia 2018 r., sygn. akt l OSK 4191/18, z dnia 27 lutego 2019 r., sygn. akt l OSK 875/17,z dnia 28 maja 2019 r., sygn. akt l OSK 993/19 i z dnia 29 maja 2019 r., sygn. akt l OSK 740/19 zaprezentował stanowisko, zgodnie z którym roszczenie o odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia nieruchomości jest roszczeniem należnym wyłącznie podmiotowi wywłaszczonemu i nie przechodzi na następców prawnych pod jakimkolwiek tytułem. W wyroku z dnia 27 lutego 2019 r., sygn. akt l OSK 875/19 Sąd wyjaśnił, iż "W orzecznictwie sądowoadministracyjnym w ostatnich latach przeważa pogląd o możliwości zastosowania art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. do stanów przeszłych, ale generalnie pogląd ten odnosi się do osób wywłaszczonych, będących adresatami decyzji wydanych w okresie minionym. (...).

Przyjęcie, że roszczenie następcy prawnego osoby dawniej wywłaszczonej ma charakter cywilny powodowałoby, iż podlegałoby ono przedawnieniu, tak jak roszczenie cywilne (art. 118 k.c.). Uznanie natomiast, że roszczenie dotyczące przyznania odszkodowania, nie ma w tym wypadku charakteru cywilnego powoduje to, że wprawdzie - jako prawo publicznoprawne, realizowane na drodze administracyjnej - nie podlega przedawnieniu, tym niemniej należy w takiej sytuacji wskazać na jakiej podstawie prawnej to prawo przysługuje następcy prawnemu. W przypadku praw o charakterze publicznoprawnym musi bowiem istnieć podstawa prawna wskazująca na przejście tego prawa na następców prawnych (...). (SlP Legalis nr 1940459).

Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie osobą wywłaszczoną z mocy prawa zgodnie z Zarządzeniem nr 6 Naczelnika Dzielnicy K.- K. z dnia 11 maja 1976 r. w sprawie terenu budownictwa jednorodzinnego osiedla S. i jego podziału na działki budowlane była H.J.. Jak wynika z zebranej dokumentacji poprzednia właścicielka przejętej na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości zmarła w dniu 17 czerwca 2006 r. Natomiast z wnioskiem o wypłatę zwaloryzowanego odszkodowania wystąpił J.J., tj. następca prawny H.J.. W świetle aktualnego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego prawo do odszkodowania za nieruchomości przejęte na podstawie uprzednio obowiązujących ustaw przysługuje osobie wywłaszczonej (art. 129 ust. 5 pkt 3 w związku z art. 128 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Prawo to nie przysługuje natomiast następcom prawnym osoby wywłaszczonej. W okolicznościach przedmiotowej sprawy prawo do odszkodowania przysługiwałoby H.J.. Z uwagi jednak na brak w obowiązujących przepisach podstawy prawnej wskazującej na przejście ww. uprawnienia na rzecz następców prawnych, prawo do odszkodowania nie przysługuje spadkobiercy J.J..

W świetle podstawowych zasad postępowania administracyjnego strona ma prawo do merytorycznego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy stanowiącej przedmiot postępowania. Umorzenie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stanowiącą wyjątek od tej ogólnej zasady. Zgodnie z art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest konkretna sprawa, w której organ administracyjny jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygać na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Sprawa administracyjna jest więc konsekwencją istnienia stosunku administracyjno - prawnego, tj. takiej sytuacji, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego.

W związku z tym wnioskodawca jako spadkobierca osoby wywłaszczonej nie posiada legitymacji procesowej do bycia stroną w niniejszym postępowaniu.

Wojewoda decyzją z 17 sierpnia 2020 r. znak [...], na podstawie art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz.

65) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J.J., od decyzji Prezydenta Miasta K. z 28 lutego 2020 r. znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w orzecznictwie sądowym brak jednolitego stanowiska w kwestii orzekania w formie decyzji o waloryzacji już ustalonego odszkodowania. Zagadnienie dopuszczalności rozstrzygnięcia decyzją administracyjną kwestii wypłaty zwaloryzowanego odszkodowania ustalonego w ostatecznej decyzji o wywłaszczeniu i odszkodowaniu zarówno w doktrynie prawniczej, jak i w orzecznictwie sądowym jest w dalszym ciągu kwestią sporną.

Wojewoda podzielił tę linię orzeczniczą, która znalazła wyraz w wydanych w ostatnim czasie wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: z 20 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 476/17, z 22 września 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 642/17, z 9 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1696/17, z 28 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 115/19, iż waloryzacja odszkodowania ustalonego ostateczną decyzją administracyjną jest czynnością techniczno-obrachunkową, dokonywaną na etapie spełnienia świadczenia przez podmiot zobowiązany do zapłaty odszkodowania, a więc roszczenie o wypłatę zwaloryzowanego odszkodowania ustalonego w ostatecznej decyzji nie powinno być załatwiane w drodze decyzji administracyjnej, gdyż brak obecnie wyraźnego przepisu prawa pozwalającego na dokonanie takiej waloryzacji w tej formie prawnej. W szczególności takim przepisem nie jest w ocenie ww. Sądów art. 132 ust. 3 u.g.n. W ww. wyrokach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, iż: "(...) decyzja ustalająca odszkodowanie nierozerwalnie wiąże się z procesem konkretyzacji prawa i proces ten kończy.

Po jej wydaniu w obrocie prawnym pojawia się w pełni skonkretyzowana wierzytelność odszkodowawcza (roszczenie) i zarazem rozpoczyna się etap wykonywania prawa, w ramach którego co do zasady powinna nastąpić już tylko czynność faktyczna - spełnienie świadczenia. Na tym etapie nie ma już miejsca na jurysdykcję, a w szczególności nie ma miejsca na jurysdykcję administracyjną. W ocenie pośród potencjalnych dróg dochodzenia faktycznej wypłaty decyzyjnie ustalonego odszkodowania nie ma drogi administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego. Otwarcie drogi tego postępowania dla rozstrzygania sporów wynikających na tle uprzednio skonkretyzowanego prawa byłoby hipotetycznie możliwe, ale musiałoby się dokonać przez ustanowienie w tym celu przez prawodawcę wyraźniej normy kompetencyjnej. Dodać należy, że byłoby to rozwiązanie nietypowe, odbiegające od standardowego mechanizmu działania prawa administracyjnego, w którym zasadniczo jest miejsce tylko na jeden akt jurysdykcji - akt konkretyzujący określone uprawnienia i obowiązki w sposób pierwotny i zarazem autorytatywny.

Analiza art. 132 u.g.n. oraz jego poszczególnych ustępów prowadzi do wniosku, że tylko ustęp 3 mógłby tu wchodzić w grę, gdyż pozostałe ustępy dotyczą zupełnie innych zagadnień. Należy wobec tego rozważyć charakter i funkcję tego przepisu. W ocenie Sądu przepis ten w ogóle nie stanowi podstawy prawnej do orzekania w formie decyzji administracyjnej, a w szczególności nie nadaje charakteru administracyjnego sprawie. Stanowią o tym dwie poniekąd niezależne od siebie przyczyny. Artykuł 132 ust. 3 u.g.n. - w obecnym brzmieniu - postanawia, że waloryzacji wysokości odszkodowania ustalonej w decyzji dokonuje organ, osoba lub jednostka organizacyjna zobowiązana do zapłaty odszkodowania.

Jednocześnie ust. 5 tego przepisu stanowi, że do zapłaty odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości jest zobowiązany starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, jeżeli wywłaszczenie następuje na rzecz Skarbu Państwa, albo organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli wywłaszczenie następuje na rzecz tej jednostki. W związku z tymi postanowieniami art. 132 u.g.n. należy przyjąć, że ustawodawca zdecydował się na odejście od konstrukcji waloryzacji odszkodowania w drodze decyzji administracyjnej. Taka musi być bowiem konsekwencja przyjęcia przez ustawodawcę zasady, że obowiązek waloryzacji ciąży na podmiocie zobowiązanym do zapłaty odszkodowania, a nie na organie, który dokonuje ustalenia odszkodowania. W przypadku bowiem wywłaszczenia nieruchomości na rzecz określonej jednostki samorządu terytorialnego jej organ wykonawczy nie jest organem właściwym do prowadzenia postępowania wywłaszczeniowego w rozumieniu art. 4 pkt 9 u.g.n.

Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, aby wójt (burmistrz, prezydent miasta) w przypadku wywłaszczenia na rzecz gminy, zarząd powiatu czy też zarząd województwa w przypadku wywłaszczenia - odpowiednio na rzecz powiatu lub województwa, mogli waloryzować odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość, a więc podejmować decyzję na zasadach i w trybie określonym w ustawie o gospodarce nieruchomościami. W związku z powyższym należy zaakceptować pogląd (...), że waloryzacja odszkodowania stanowi obecnie czynność faktyczną, techniczno-obrachunkową dokonywaną przez podmiot zobowiązany do zapłaty odszkodowania na etapie spełnienia przez niego świadczenia" (T. Woś, Wywłaszczanie nieruchomości..., s. 313-314; por. też M. Szalewska, Wywłaszczenie nieruchomości, Toruń 2005, s. 287-289 i 293; wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 lipca 2009 r., II SA/Kr 673/09, CBOSA)."

Organ wskazał, że przyjęcie poglądu opowiadającego się za uznaniem przepisu art. 132 ust. 3 u.g.n. za normę kompetencyjną prowadziłoby w konsekwencji do uznania, iż ustawodawca nałożył obowiązek decyzyjnego rozstrzygania kwestii waloryzacji odszkodowania ustalonego ostateczną decyzją administracyjną także na inne podmioty - pozostające poza sferą administracji publicznej.

W omawianej sprawie, jak ustalono, waloryzacja odszkodowania ustalonego ostateczną decyzją administracyjną jest czynnością techniczno-obrachunkową, dokonywaną na etapie spełnienia świadczenia przez podmiot zobowiązany do zapłaty odszkodowania, a więc roszczenie o wypłatę zwaloryzowanego odszkodowania ustalonego w ostatecznej decyzji nie powinno być załatwiane w drodze decyzji administracyjnej. Organ odwoławczy zauważył ponadto, iż zgodzić należy się ze stanowiskiem organu I instancji, że przedmiotowe postępowanie należało umorzyć również z tego powodu, że przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami nie przewidują uprawnienia następców prawnych osób wywłaszczonych do ubiegania się o wypłatę odszkodowania z tytułu wywłaszczenia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody z dnia 17 sierpnia 2020 r. znak [...] wniósł J.J., zarzucając naruszenie:

1. 1. art. 132 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r., w związku z art. 21 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez umorzenie postępowania w sprawie o waloryzację i wypłatę odszkodowania, a w rzeczywistości odmowę jego wypłacenia mimo, że świadczenie to nie zostało nigdy spełnione,
2. 2. art 6 k.p.a., tj. zasady praworządności, a w szczególności zasady legalizmu i rzetelnego wykonywania powierzonych zadań,
3. 3. art 7 k.p.a. tj. zasady prawdy obiektywnej, bowiem organ nie uwzględnił słusznego interesu strony,
4. 4. art 8 k.p.a tj. zasady pogłębiania zaufania przez rozstrzyganie wątpliwości na korzyść strony,
5. 5. art 132 ust. 2 u.g.n. przez jego niezastosowanie przejawiające się w utrzymaniu decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie waloryzacji i wypłaty zwaloryzowanego odszkodowania,
6. 6. art 922 § 1 k.c. przez uznanie, że skarżący nie ma legitymacji procesowej do żądania wypłaty zwaloryzowanego odszkodowania.

Wskazując powyższe podstawy skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody ego z dnia 17 sierpnia 2020 r., jak i o uchylenie poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 28 lutego 2020 r. i o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że Wojewoda w zaskarżonej decyzji z dnia 17 sierpnia 2020 r., twierdząc, że wypłata zwaloryzowanego odszkodowania nie następuje w drodze decyzji administracyjnej przy przyznaniu, że sprawa ta jest w dalszym ciągu sporna i w doktrynie i orzecznictwie, nie potrafił w sposób obiektywny uzasadnić dlaczego wybrał akurat wariant nie uwzględniający słusznego interesu strony oraz dlaczego istniejących wątpliwości prawnych nie rozstrzygnął na korzyść strony, podważając w ten sposób zaufanie do organów państwa.

Skarżący zauważył, że organ uzasadniając swoje stanowisko nie może ograniczać się do bezkrytycznego jedynie cytowania zdań uzasadnień niektórych orzeczeń WSA, bowiem nie spełnia to wymogów rzetelnego rozpoznania sprawy i wykonywania zadań z art. 6 k.p.a. Organ nie wyjaśnił motywów tak przyjętej koncepcji, wskazując orzeczenia które są niekorzystne dla skarżącego.

Skarżący podniósł, że sprawę, czy waloryzacja odszkodowania powinna nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, w sposób nie budzący wątpliwości rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 Iipca 2017 r., sygn. akt l OSK 2179/15 gdzie orzekł, że roszczenie o wypłatę przyznanego decyzją odszkodowania nie wygasa i nie ulega przedawnieniu, a zwaloryzowane odszkodowanie powinno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, jest to bowiem załatwienie sprawy co do istoty zgodnie z art. 104 kpa, a zatem powinno być zwaloryzowane na zasadach określonych w art. 132 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W/w wyrok NSA zapadł na skutek skargi kasacyjnej Wojewody ego od wyroku WSA w Krakowie z dnia 8 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 437/15 w sprawie Prezydenta Miasta K., który orzekł o odmowie wypłaty zwaloryzowanego odszkodowania.

Skarżący podniósł, że cytowany przez Prezydenta Miasta K. pogląd prof. T. Wosia został skrytykowany przez Sąd i jako taki jest odosobniony. Co do faktu, że waloryzacja odszkodowania następuje w formie decyzji administracyjnej wypowiedział się też WSA w Gliwicach w wyroku z 10 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 30/17 stwierdzając, że waloryzacja odszkodowania następuje w formie decyzji administracyjnej i że żądanie waloryzacji ustalonego w drodze decyzji odszkodowania nie powstaje na tle stosunku cywilnoprawnego, lecz administracyjnego, stąd ewentualny spór co do prawa i wysokości zwaloryzowanego odszkodowania nie może zostać odmiennie zakwalifikowany, niż spór o wysokość odszkodowania, które podlega rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej.

Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 922 § 1 K.c. spadek stanowią prawa i obowiązki majątkowe zmarłego, które przechodzą z chwilą śmierci na spadkobierców, którzy wchodzą sytuację prawną spadkodawcy. Prawa majątkowe są składnikiem masy spadkowej dającym nabywcy w drodze dziedziczenia legitymację prawną do występowania z wnioskiem o ich dochodzenie i realizację między innymi w formie odszkodowania. Jest to zasada sukcesji generalnej co oznacza, że do masy spadkowej wchodzą wszystkie majątkowe prawa i obowiązki zmarłego nawet jeżeli są nie znane. Tak też wyrok WSA, sygn. akt III SA/WA 270/17.

Fakt, że odszkodowanie i roszczenie o jego waloryzacje wchodzi w skład spadku wynika z ustawy z art. 132 ust. 3a, kiedy to pisze się wprost o obowiązku spadkobiercy do zwrotu odszkodowania po jego waloryzacji, a zatem zwaloryzowane odszkodowanie także nabywa spadkobierca, jeżeli ma go zwrócić.

Dlatego też twierdzenia Wojewody, że skarżący nie ma legitymacji do żądania zwaloryzowanego odszkodowania, bowiem ustawa o gospodarce nieruchomości nie przewiduje takiego rozwiązania, jest – zdaniem skarżącego - poglądem rażąco naruszającym zasady prawa spadkowego, uregulowane w kodeksie cywilnym w art. 922 § 1. Niewątpliwym jest, że ustawodawca nie musi w każdym akcie prawnym wykładać zasady prawa spadkowego, a jeżeli tego nie robi, to nie znaczy, że nie obowiązują ogóle przepisy Kodeksu cywilnego, które powinno się zastosować, czego nie rozumie organ twierdząc, że skarżący nie ma legitymacji procesowej w niniejszej sprawie.

Bezspornym jest, że do dzisiaj nie wypłacono skarżącemu ani jego poprzednikom prawnym odszkodowania za wywłaszczoną część nieruchomości, jak i że go nie zwaloryzowano. Nie wypłacono też za powstałą zwłokę należnych odsetek i utraconych korzyści. Niewątpliwym też jest, że roszczenie to nie przedawnia się, dopóki istnieje decyzja administracyjna. Odmowa wypłaty zwaloryzowanego odszkodowania przez umorzenie postępowania w niniejszej sprawie rażąco narusza wskazane w skardze przepisy prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2).

Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust.3). W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie, zarządzeniem z dnia 28 grudnia 2020 r. (k. 21), wyznaczył na dzień 26 stycznia 2021r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów.

Na podstawie § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 1758, ze zmianą wynikającą z rozporządzenia Rady Ministrów z 16 października 2020 r. - Dz.U. z 2020 r. poz. 1829 oraz ze zmianą rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 października 2020 r. – Dz.U. z 2020 r. poz. 1871), zaliczono cały kraj do tzw. czerwonej strefy. Przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie stanowiłoby nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a jednocześnie nie ma technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne w trybie wyżej opisanym, nie wymaga zgody stron postępowania, a dokonywane jest jednoosobowo przez Przewodniczącego Wydziału.

Nadto zgodnie z § 1 pkt 1 zarządzenia nr 61 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 października 2020 r., z dniem 17 października 2020 r., w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie odwołane zostały rozprawy przy jednoczesnym utrzymaniu działalności orzeczniczej Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych. Zarządzenie dostępne jest na stronie internetowej WSA w Krakowie.

Z powyższych względów nie było możliwości wyznaczenia rozprawy. Zdaniem Sądu skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów umożliwiło jej rozstrzygnięcie bez szkody dla wyjaśnienia sprawy. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji stron, bowiem podnoszone przez nich argumenty są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożone skargi i inne pisma procesowe. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a., sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdził, że skarga była bezzasadna, co - w świetle art. 151 P.p.s.a. - skutkuje oddaleniem skargi.

W ocenie Sądu brak jest podstawy prawnej do orzekania w drodze decyzji administracyjnej o waloryzacji uprzednio ustalonego odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości.

Rozważania należy rozpocząć od analizy przepisu art. 132 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r., poz. 65 ze zm. – dalej: "u.g.n."), regulującego kwestię waloryzacji odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Przepis ten jest zamieszczony w rozdziale 5 u.g.n., zatytułowanym "Odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości". Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 129 ust. 1 u.g.n., zamieszczonego w tym samym rozdziale, odszkodowanie ustala starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości, z zastrzeżeniem ust.

1. 5. W myśl tego ostatniego przepisu starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu: 1) w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 3, art. 106 ust. 1 i art. 124-126;
2. 2) na wniosek podmiotu realizującego cel publiczny lub właściciela wywłaszczonej nieruchomości;
3. 3) gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie.

Art.132 u.g.n. ma treść następującą:

"1. Zapłata odszkodowania następuje jednorazowo, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu podlega wykonaniu, z zastrzeżeniem ust. 1a i 1b.

1a. W sprawach, w których wydano odrębną decyzję o odszkodowaniu, zapłata odszkodowania następuje jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stała się ostateczna. (...)

1. 2. Do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego.
2. 3. Wysokość odszkodowania ustalona w decyzji podlega waloryzacji na dzień jego zapłaty. Waloryzacji dokonuje organ, osoba lub jednostka organizacyjna zobowiązana do zapłaty odszkodowania. (...)
3. 4. Za zgodą osoby uprawnionej do odszkodowania starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ustalić inny niż określony w ust. 1-3 sposób zapłaty przyznanego odszkodowania.
4. 5. Do zapłaty odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości, za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120, do zapłaty ceny nabycia części nieruchomości, o której mowa w art. 113 ust. 3, a także do zapewnienia nieruchomości zamiennej jest zobowiązany, z zastrzeżeniem ust. 6 i 8, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, jeżeli wywłaszczenie następuje na rzecz Skarbu Państwa, albo organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli wywłaszczenie następuje na rzecz tej jednostki. (...)"

Przepis art.132 u.g.n. nie zastrzega formy decyzji dla dokonania waloryzacji odszkodowania. Forma decyzji, jak wynika z cytowanego wyżej art. 129 ust. 1 u.g.n., jest przewidziana tylko dla samego ustalenia odszkodowania. Oznacza to, że dla dokonania waloryzacji odszkodowania "wyłączona jest droga postępowania administracyjnego. Za takim stanowiskiem przemawia utrwalony pogląd zarówno nauki prawa, jak i judykatury, zgodnie z którym upoważnienia do podejmowania rozstrzygnięć przez organy administracji publicznej w formie decyzji nie można domniemywać. Upoważnienia takie muszą zostać wyrażone wprost (expressis verbis) w przepisach powszechnie obowiązującego prawa, a w zasadzie w aktach rangi ustawy. Domniemywać można co najwyżej formę decyzji, jeśli w jakimś przepisie powszechnie obowiązującego prawa ustawodawca upoważnił jakiś organ administracji publicznej do podjęcia jednostronnie rozstrzygnięcia.

Domniemanie takie płynie z art. 104 k.p.a. Stwierdzić zatem należy, że w świetle art. 132 ust. 3 u.g.n. waloryzacji odszkodowania można żądać tylko na drodze cywilnoprawnej (...)" (M. Szewczyk, w: Z. Leoński, M. Szewczyk, M. Kruś, Prawo zagospodarowania przestrzeni, Warszawa 2019, s. 711).

Trzeba więc przyjąć, że ustawodawca zdecydował się na odejście od konstrukcji waloryzacji odszkodowania w drodze decyzji administracyjnej. Taka musi być bowiem konsekwencja przyjęcia zasady, że obowiązek waloryzacji ciąży na podmiocie zobowiązanym do zapłaty odszkodowania, a nie na organie, który dokonuje ustalenia odszkodowania. W przypadku bowiem wywłaszczenia nieruchomości na rzecz określonej jednostki samorządu terytorialnego jej organ wykonawczy nie jest organem właściwym do prowadzenia postępowania wywłaszczeniowego w rozumieniu art. 4 pkt 9 u.g.n. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, aby wójt (burmistrz, prezydent miasta) w przypadku wywłaszczenia na rzecz gminy, zarząd powiatu czy też zarząd województwa w przypadku wywłaszczenia – odpowiednio na rzecz powiatu lub województwa, mogli waloryzować odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość, a więc podejmować decyzję na zasadach i w trybie określonym w ustawie o gospodarce nieruchomościami.

W związku z powyższym należy zaakceptować pogląd (...), że waloryzacja odszkodowania stanowi obecnie czynność faktyczną, techniczno-obrachunkową dokonywaną przez podmiot zobowiązany do zapłaty odszkodowania na etapie spełnienia przez niego świadczenia" (T. Woś, Wywłaszczanie nieruchomości i ich zwrot, Warszawa 2011, s. 313-314; por. też M. Szalewska, Wywłaszczenie nieruchomości, Toruń 2005, s. 287-289 i 293; wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. II SA/Kr 673/09, wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 marca 2019 r., sygn. II SA/Kr 115/19, wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 października 2020 r., sygn. II SA/Kr 738/20, CBOSA).

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę poglądy te podziela.

W niniejszej sprawie Wojewoda wskazał dwie przyczyny, dla których nie mogło dość do jurysdykcyjnej konkretyzacji praw i obowiązków wnioskodawcy: po pierwsze, brak podstaw do orzekania o ewentualnej waloryzacji odszkodowania w drodze decyzji i – po drugie – zasadę, że roszczenie o odszkodowanie oraz, w konsekwencji, roszczenie o waloryzację odszkodowania, przysługuje tylko osobie wywłaszczonej, nie zaś jej spadkobiercom.

W ślad za poglądem wyrażonym w wyrokach WSA w Krakowie z dnia 6 października 2020 r., sygn. II SA/Kr 738/20, z dnia 5 listopada 2020 r., sygn. II SA/Kr 763/20, należy skonstatować, że ze względu na cywilną naturę skonkretyzowanej wierzytelności odszkodowawczej "1) nie ma podstaw do ingerowania w nią, a w szczególności jej waloryzowania, w drodze decyzji administracyjnej, 2) przechodzi ona na spadkobierców, którzy mogą dochodzić roszczeń przed sądem powszechnym".

Już ta pierwsza przyczyna uzasadniała umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie, co przesądza o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego oddalił bezzasadną skargę, orzekając jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a.