Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 18 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 437/15

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 9 lutego 2015 r. nr [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 9a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 581 ze zm., dalej w skrócie u.g.n.) i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), uchylił w całości decyzję Starosty z dnia 12 lipca 2012 r. nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia 30 stycznia 2013 r. nr [...], orzekającą m.in. o:

1. 1) zwrocie nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0104 ha, powstałej z podziału działki nr [...], objętej księgą wieczystą nr [...], w granicach wywłaszczonej działki nr [...] b. gm. kat. [...] na rzecz: D. K., M. M., W. J., A. K., M. K., B. K., M. S., M. K., K. W., G. B., M. B.,
2. 2) odmowie zwrotu na rzecz ww. osób nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...], powstałej z podziału działki nr [...], objętej księgą wieczystą nr [...], w granicach wywłaszczonej działki nr [...] b. gm. kat. Z., i orzekł o istocie sprawy w sposób opisany poniżej.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

Pismem z dnia 20 lutego 2001 r. K. K., B. B., M. M., W. J. i A. K. wystąpił z wnioskiem o zwrot nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...], [...] i [...] obr. [...] o łącznej powierzchni 0,5820ha.

W dniu 25 kwietnia 2001 r. pełnomocnik wnioskodawców ograniczył żądanie zwrotu do terenu stanowiącego działki nr [...] i [...].

Ostateczną decyzją z 5 listopada 2001 r. nr [...] Prezydent Miasta orzekł o zwrocie działek nr [...] i nr [...], natomiast w stosunku do działki nr [...] postępowanie zostało umorzone.

Pismem z 15 stycznia 2003 r. K. K., M. M., W. J., B. B. i A. K. wystąpili z ponownym wnioskiem o zwrot wywłaszczonej działki nr [...].

Decyzją z dnia 22 listopada 2004 r. nr [...] Starosta orzekł o odmowie zwrotu działki nr [...] o pow. 0,4327 ha, położonej w obr. [...] jedn. ewid. [...] na rzecz K. K., M. M., W. J., B. B. i A.K..

W uzasadnieniu organ podał, że decyzją Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia 12 listopada 1987 r. nr [...], wydaną w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, na rzecz Skarbu Państwa zostały wywłaszczone działki nr [...] o pow. 0,5687 ha i nr [...] o pow. 0,0133 ha w obr. [...] - jako niezbędne pod budowę szkoły i przedszkola dla os. [...]. Podstawą wywłaszczenia była decyzja z dnia 30 marca 1987 r. znak: [...] zatwierdzająca plan realizacyjny inwestycji.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Starosta uznał, że na działce nr [...] został zrealizowany cel określony w decyzji o wywłaszczeniu i nie można uznać tej działki za zbędną w rozumieniu przepisu art. 137 ust. l oraz orzec o jej zwrocie.

Decyzją z dnia 30 września 2005 r. nr [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania K. K., Wojewoda utrzymał ww. decyzję Starosty w mocy.

Wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 1310/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi K. K., uchylił decyzje organów obu instancji w przedmiotowej sprawie.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w zaskarżonej decyzji organu II instancji nie wyjaśniono, czy objęta wnioskiem o zwrot nieruchomość jest zbędna na cel wywłaszczenia. Organy obu instancji skoncentrowały się na badaniu przebiegu inwestycji, natomiast bardzo powierzchownie potraktowano obecny stan nieruchomości. Sam fakt ogrodzenia nieruchomości i włączenia go do terenu szkoły nie świadczy o jego niezbędności. Zlokalizowanie na nieruchomości boiska szkolnego oraz skoczni w dal należy uznać za realizację celu wywłaszczenia, jednakże szczegółowego ustalenia wymaga, czy boisko i skocznia pokrywają cały teren działki [...], czy też jedynie jego część. W tym drugim przypadku należałoby ustalić, jaki jest sposób korzystania z pozostałej części nieruchomości, a następnie ocenić, czy ten sposób korzystania oznacza niezbędność nieruchomości dla działania szkoły.

Decyzją z dnia 17 grudnia 2008 r. nr [...] Prezydent Miasta orzekł o zmianie powierzchni i oznaczenia bez zmiany konfiguracji działki nr [...] o pow. 0,4327 ha na działkę nr [...] o pow. 0,4335 ha.

Ponownie rozpatrując sprawę, decyzją z dnia 16 marca 2010 r. nr [...] Starosta orzekł o odmowie zwrotu części działki nr [...], objętej księgą wieczystą nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K., w granicach wywłaszczonej działki nr [...] obr. [...] na rzecz K. K., M. M., W. J., A. K., M. S., B. K., M. K., M. K., G. B., K. W. i M. B..

Odwołanie od ww. decyzji złożyli A. K., K. K., M. M., W. J., M. S., B. K., M. K., M. K., G. B., K. W. i M. B., reprezentowani przez pełnomocnika adwokata G. S..

Decyzją z dnia 19 sierpnia 2010 r. nr [...] Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję Starosty z dnia 16 marca 2010 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że orzekając o odmowie zwrotu części działki nr [...] organ I instancji podał, iż na terenie stanowiącym przedmiot postępowania został zrealizowany cel wywłaszczenia określony w decyzji Naczelnika Dzielnicy z dnia 12 listopada 1987 r. nr [...] tj. budowa szkoły i przedszkola dla os. [...]. Powyższe zostało ustalone przez Starostę w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody takie jak: dokumentacja wywłaszczeniowa (w tym protokoły odbioru robót), oględziny nieruchomości oraz mapy zasadnicze obrazujące aktualny sposób zagospodarowania nieruchomości, a także zeznania świadka tj. dyrektora Zespołu Szkół [...] w K. przy ulicy S..

W opinii Wojewody podniesione w odwołaniu zarzuty, choć nie wszystkie, zasługiwały na uwzględnienie. W świetle przepisu art. 137 ust. 1 rozstrzygnięcie o zwrocie lub odmowie zwrotu wywłaszczonej (przejętej) nieruchomości powinno być każdorazowo poprzedzone ustaleniem, czy na tej nieruchomości w ciągu 7 lat od dnia jej wywłaszczenia (przejęcia) rozpoczęto lub nie rozpoczęto prace związane z realizacją celu wywłaszczenia (przejęcia) oraz czy cel ten zrealizowano przed upływem 10 lat od daty wywłaszczenia. Dopiero dokonanie ustaleń w powyższym zakresie przez organ prowadzący postępowanie o zwrot nieruchomości umożliwia temu organowi rozstrzygnięcie o zwrocie lub o odmowie zwrotu nieruchomości.

Natomiast ustalenia poczynione tylko w zakresie aktualnego stanu nieruchomości, a nie faktów podjęcia w ciągu 7 lat od daty wywłaszczenia prac związanych z realizacją celu wywłaszczenia oraz ich zrealizowania przed upływem lat 10 od tej daty, nie dają organom wystarczającej podstawy do podjęcia decyzji w kwestii zwrotu nieruchomości lub jego odmowy. Podstawową zatem w przedmiotowej sprawie kwestią wymagającą wyjaśnienia jest dokładne i niebudzące wątpliwości ustalenie stanu zawnioskowanej do zwrotu nieruchomości w grudniu 1997 r., tj. stwierdzenia czy na obszarze tym, a jeśli tak to w jakiej części, znajdowała się różnego rodzaju planowana do zrealizowania infrastruktura szkolna w postaci np. boisk, bieżni, ciągów pieszych itp. oraz w razie potwierdzenia tego faktu - wyjaśnienie czy prace przy jej budowie rozpoczęły się przed upływem 7 lat od momentu, kiedy decyzja wywłaszczeniowa stała się ostateczna, tj. zgodnie z zaświadczeniem Starosty z dnia 14 lipca 2005 r. od dnia 10 grudnia 1987 r. Wojewoda zauważył, że przywoływany przez organ I instancji dowód w postaci protokołu odbioru robót zewnętrznych z dnia 3 listopada 1997 r. stanowi istotne źródło informacji na temat stanu realizacji projektowanej inwestycji, niemniej jednak nie wynika z niego, w sposób niebudzący wątpliwości, iż wykonane prace zostały w ogóle przeprowadzone na objętym wnioskiem o zwrot terenie, a tym bardziej nie można określić, na której ewentualnie części działki nr [...] czy też jej całości.

Ponadto, organ odwoławczy podniósł, że konieczne jest pozyskanie dowodu z przesłuchania świadków tj. na przykład osób uczestniczących w odbiorze prac wskazanych w w/w protokole z dnia 3 listopada 1997 r., a więc posiadających wiedzę na temat tego gdzie dokładnie były wówczas zlokalizowane poszczególne elementy szkolnej infrastruktury, lub okolicznych mieszkańców posiadających wiedzę w tym zakresie. Organ I instancji winien był także w jakikolwiek sposób odnieść się do materiału dowodowego w postaci zdjęć nieruchomości, nawet jeśli uznał, iż jest on nieistotny dla treści rozstrzygnięcia.

Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Gminy Miejskiej na ww. decyzję Wojewody.

Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 1424/11 oddalił skargę kasacyjną Gminy Miejskiej od powyższego wyroku WSA w Krakowie.

W 2010 r. sporządzono projekt podziału działki nr [...] o pow. 0,4335 ha na działki nr [...] o pow. 0,4231 ha i nr [...] o pow. 0,0104 ha.

Rozpatrując sprawę po raz trzeci, Starosta wydał w dniu 12 lipca 2012 r., decyzję znak [...], sprostowaną postanowieniem z dnia 30 stycznia 2013 r., znak [...], którą orzekł:

1. - w pkt 1 o zwrocie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0104 ha, powstałej z podziału działki nr [...], objętej księgą wieczystą nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...], m. K., w granicach wywłaszczonej działki nr [...], poł. w obr. [...], b. gm. kat. Z., w odpowiednich częściach na rzecz K. K., M. M., W. J., A. K, M. K., B. K., M. S., M. K., K. W., G. B. i M. B.;
2. - w pkt 2 o zobowiązaniu osób wymienionych w pkt 1 do zwrotu na rzecz Gminy kwoty: 2 630.10 zł, odpowiadającej kwocie zwaloryzowanego odszkodowania ustalonego z tytułu wywłaszczenia nieruchomości, w odpowiednich częściach;
3. - w pkt 3 o sposobie i terminie wpłacenia zwaloryzowanego odszkodowania;
4. - w pkt 4 o odmowie zwrotu działki nr [...], powstałej z podziału działki nr [...], objętej księgą wieczystą nr [...] poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...], m. K., w granicach wywłaszczonej działki nr [...], poł. w obr. [...], b. gm. kat. Z., na rzecz: K. K., M. M., W. J., A. K., M. S., B. K., M. K., M. K., G. B., K. W. i M. B..

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ I instancji opisał szczegółowo przebieg postępowania, powołał ustalenia i będące ich podstawą dowody, a także treść obowiązujących przepisów prawa oraz sposób ich zastosowania w przedmiotowej sprawie. Wskazał w szczególności, że ustalenia co do realizacji celu wywłaszczenia oparł na zgromadzonym materiale dowodowym, składającym się przede wszystkim ze zdjęć lotniczych przedmiotowego obszaru z lat 1997-1998, protokołu odbioru robót zewnętrznych z dnia 3 listopada 1997 r. oraz zeznań świadka w osobie J. K. Dyrektora Zespołu Szkół [...] Nr [...] w K. przy ul. S.. Na tej podstawie przyjął, że cel wywłaszczenia określony w decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 12 listopada 1987 r. nr [...] jako budowy szkoły i przedszkola dla os. [...] został zrealizowany w terminach wskazanych w art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami na niemal całej działce nr [...].

Działka ta odpowiadała zawnioskowanej do zwrotu działce nr [...], która powstała z wywłaszczonej działki nr [...], a jej część w wyniku sporządzenia projektu podziału (przyjętego do ewidencji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 15 czerwca 2010 r. za nr [...]) została oznaczona nr [...] o pow. 0,4231 ha. Jedynie niewielka część wywłaszczonej nieruchomości, oznaczona w wyżej wymienionym projekcie podziału nr [...] o powierzchni 0,0104 ha, położona poza ogrodzonym terenem szkoły (obecnie stanowiąca wąski pas porośnięty wysoką nieskoszoną trawą i chwastami), stała się zbędna na cel wywłaszczenia, w efekcie czego orzeczono o zwrocie na rzecz byłych współwłaścicieli tylko tego obszaru, zobowiązując ich do zwrotu na rzecz aktualnego właściciela zwracanej nieruchomości, tj. Gminy, zwaloryzowanej kwoty odszkodowania wypłaconego im z tytułu wywłaszczenia nieruchomości o powierzchni 0,0104 ha.

Odwołanie decyzji Starosty wnieśli A. K., K. K., M. M., M. S., B. K., M. K., M. K., G. B., K. W. i M. B., zaskarżając ją w całości.

Skarżący zarzucili wydanie decyzji z naruszeniem:

1. - art.136 w związku z art. 137 ust. 1 pkt. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami `poprzez nie uznanie przedmiotowej nieruchomości za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu i w konsekwencji orzeczenie o odmowie zwrotu całości działki objętej wnioskiem;
2. - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnionej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których organ się oparł czyniąc ustalenia faktyczne, szczególnie w zakresie ustalenia stanu przedmiotowej nieruchomości na dzień upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, a także brak wskazania powodów, dla których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej innym dowodom, czym utrudnił, wręcz uniemożliwił weryfikację prawidłowości rozstrzygnięcia;
3. - art. 75 § 1 k.p.a. poprzez poczynienie ustaleń faktycznych na podstawie kserokopii dokumentów, w sytuacji, kiedy nie mają one przymiotu dokumentu - dotyczy to protokołu odbioru robót zewnętrznych, którego data budzi wątpliwości oraz dokumentów powstałych po 30 listopada 1997 r.;
4. - art. 7, 8, 9,10 i 11 k.p.a. poprzez: zaniechanie podjęcia wszystkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. nieuwzględnienie jako dowodu decyzji o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji wraz z załącznikiem opisowym i graficznym, aneksu znak [...] z dnia 11 marca 1986 r., zaświadczenia Prezydenta Miasta z dnia 19 lipca 2011 o przeznaczeniu terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego; nierzetelne i pozbawione należytej staranności przeprowadzenie postępowania administracyjnego – niewyjaśnienie przed wydaniem przedmiotowej decyzji zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy, w szczególności przy podziale wnioskowanej o zwrot nieruchomości; przyjęcie za granicę niezrealizowanej inwestycji ogrodzenia, które w nieuzasadniony sposób miałoby wyznaczać granicę zwracanego pasa o absurdalnej szerokości 1 do 2 m; ograniczenie stronom możliwości czynnego udziału w postępowaniu przed wydaniem decyzji, pomimo pisemnego zwrócenia się do organu o wyjaśnienie przesłanek podziału nieruchomości.
5. - art. 14 k.p.a. poprzez: oparcie się na telefonicznej rozmowie w sprawie uzyskania istotnego dowodu (oryginału budzącego wątpliwości protokołu odbioru robót) i uzyskanie faksu, który nie można uznać za dowód w sprawie, art. 77 k.p.a., nieprzesłuchanie świadków;
6. - art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji przyjęcie, iż na przedmiotowej nieruchomości zrealizowano cel wywłaszczenia, a tym samym nie jest ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu.

Skarżący zarzucili też naruszenie art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez wydzielenie wzdłuż ogrodzenia niemożliwego do zagospodarowania skrawka terenu bez dostępu do drogi.

Decyzją z dnia 31 stycznia 2013 r., znak [...] Wojewoda utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W ocenie organu odwoławczego, rozstrzygnięcie zarówno w zakresie odnoszącym się do zwrotu działki nr [...], jak i odmowy zwrotu działki nr [...], jest zasadne. Jako nadal aktualne i prawidłowe uznał Wojewoda ponowne oparcie się przez organ pierwszej instancji przy ustaleniu szczegółowego celu wywłaszczenia na składającej się zarówno z części opisowej jak i graficznej "Korekcie planu realizacyjnego w zakresie układu urbanistycznego obiektu Szkoła i Przedszkole os. [...].". W szczególności, istotna była tutaj treść części graficznej tego opracowania, z której wynikało jednoznacznie, że wywłaszczona działka była przeznaczona przede wszystkim pod znajdujące się w ogrodzonym terenie szkoły "szkolne tereny sportowe". W ramach powyższego planowano urządzenie m.in. boisk sportowych oraz bieżni. Dowody z zeznań świadka J. K., protokołu odbioru robót zewnętrznych z dnia 3 listopada 1997 r. oraz zdjęć lotniczych wskazują, że w maju 1998 r. cel wywłaszczenia na działce nr [...] był już w pełni zrealizowany.

Wojewoda uznał za prawidłowe także rozstrzygnięcie organu pierwsze instancji w zakresie zwrotu działki nr [...] i związanych z tym rozliczeń. Jak wyjaśnił, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem niezbicie, że obszar ten, znajdujący się poza ogrodzonym terenem szkoły, w ogóle nie został wykorzystany na cel wywłaszczenia.

Po rozpoznaniu skargi A. K., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił ww. decyzję Wojewody wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 431/13.

W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że organy administracji publicznej, dokonując ustaleń odnośnie celu wywłaszczenia oraz zaistnienia przesłanek zwrotu spornej nieruchomości, uczyniły zadość wymogom wynikającym z wszystkich powyższych przepisów. Zebrały one w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, który pozwala na rozstrzygnięcie wszystkich istotnych kwestii. W uzasadnieniach decyzji znalazły się szczegółowe i staranne wywody, które wyjaśniają z jakich przyczyn organy dokonały takich, a nie innych ustaleń. Odzwierciedlają one w sposób wyczerpujący tok rozumowania organów, zawierają zestawienie wszystkich dopuszczonych dowodów, a także ocenę ich wartości odrębnie i w całokształcie, która odpowiada zasadom logiki oraz doświadczenia życiowego.

Jednakże, za zasadny należało uznać jedynie ten z zarzutów skargi, który dotyczył niecelowości zwrotu poprzednim właścicielom niewielkiego pasa gruntu, o szerokości od 1 do 2 m, znajdującego się bezpośrednio przy szkolnym ogrodzeniu poza terenem szkoły.

Organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Obowiązki te wynikają z art. 9 k.p.a. Zaniechanie takiego pouczenia jest istotnym uchybieniem.

W niniejszej sprawie wnioskodawcy starali się o zwrot całej działki nr [...], o powierzchni 0,4435 ha. Z prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynikało, że do zwrotu nadaje się jedynie niewielka jej część, oznaczona po podziale jako działka nr [...] o powierzchni 0,0104 ha, co stanowi jedynie niewielki ułamek (ok. 2%) powierzchni terenu, o który ubiegali się wnioskodawcy. W sytuacji zaistnienia tak istotnych okoliczności faktycznych i prawnych (brak możliwości zwrotu przeważającej części objętego wnioskiem terenu, oznaczonego jako działka nr [...]) organy administracji publicznej winne były – w myśl art. 9 k.p.a. – zwrócić się do skarżących ze stosowną informacją i zapytać ich, czy w razie takiej ewentualności (możliwości zwrotu jedynie niewielkiej części spornej nieruchomości) są w ogóle zainteresowani uzyskaniem samej działki nr [...]. Z pism skarżącej, kierowanych już do organu pierwszej instancji, wynika bowiem pośrednio, że zwrot tak małej części nieruchomości ona sama i pozostałe strony uznają za bezcelowy. Zaniechanie udzielenia informacji stosownie do art. 9 k.p.a. stanowi wadę, mogącą mieć wpływ na wynik sprawy, która winna ulec konwalidacji najpóźniej w postępowaniu przed organem drugiej instancji.

Sąd uznał za niecelowe uchylanie również decyzji organu pierwszej instancji, bowiem dostrzegane wady postępowania mogą zostać usunięte przez organ odwoławczy.

Rozpatrując ponownie odwołanie A. K., K. K., M. M., M. S., B. K., M. K., M. K., G. B., K. W. i M. B. od decyzji Starosty z dnia 12 lipca 2012 r. nr [...], sprostowanej postanowieniem z dnia 30 stycznia 2013 r. nr [...], Wojewoda wydał zaskarżoną w niniejszym postępowaniu sądowym decyzję z dnia 9 lutego 2015 r. nr [...], którą uchylił w całości rozstrzygnięcie organu I instancji i orzekł:

1. 1) o zwrocie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0104 ha, powstałej z podziału działki nr [...], objętej księgą wieczystą nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...], m. K., w granicach wywłaszczonej działki nr [...], poł. w obr. [...], b. gm. kat. Z. na rzecz następujących osób:
2. - D. K. c. P. i K. w 1440/2880 cz.
3. - M. M. c. T. i F. w 240/2880 cz.
4. - W. J. s. T. i F. w 240/2880 cz.
5. - A. K. c. M. i A. w 144/2880 cz.
6. - M. K. c. M. i A. w 144/2880 cz.
7. - B. K. c. M. i A. w 144/2880 cz.
8. - M. S. c. M. i A. w 144/2880 cz.
9. - M. K. s. M. i A. w 144/2880 cz.
10. - K. W. c. B. i M. w 80/2880 cz.
11. - G. B. s. B. i M. w 80/2880 cz.
12. - M. B. c. B. i M. w 80/2880 cz.
13. 2) o zobowiązaniu osób wymienionych w pkt 1 do zwrotu na rzecz Gminy kwoty 2.621,09 zł, odpowiadającej kwocie zwaloryzowanego odszkodowania ustalonego z tytułu wywłaszczenia nieruchomości,
14. 3) o obowiązku wpłaty należności określonej w punkcie 2 w terminie 14 dni licząc od dnia, w którym niniejsza decyzja stosownie do treści art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanie się wykonalna,
15. 4) o odmowie zwrotu działki nr [...], powstałej z podziału działki nr [...], objętej księgą wieczystą nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...], m. K., w granicach wywłaszczonej działki nr [...], poł. w obr. [...], b. gm. kat. Z., na rzecz: Pani D. K., Pani M. M., Pana W. J., Pani A. K., Pani M. S., Pani B. K., Pani M. K., Pana M. K., Pana G. B., Pani K. W. i Pani M. B..

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że po ponownym rozpatrzeniu odwołania w wyniku wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 431/13, decyzję Starosty z dnia 12 lipca 2012 r. nr [...], należało uchylić ze względu na zmianę kręgu podmiotowego stron (wskutek śmierci K. K. i wstąpienia w jej prawa i obowiązki D. K.), a następnie orzec co do istoty sprawy.

Wojewoda podtrzymał w całości swoją argumentację i stanowisko wyrażone w uchylonej przez WSA w Krakowie decyzji z dnia 31 stycznia 2013 r., znak [...].

Jednocześnie wskazał, że realizując wytyczne wyroku z dnia 6 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 431/13, kolejno pismami z dnia 7 lutego 2014 r., 20 maja 2014 r., 30 czerwca 2014 r. oraz 12 września 2014 r. zwracał się do A. K., działającej w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik pozostałych osób ubiegających się o zwrot wywłaszczonej nieruchomości z prośbą o udzielenie informacji, czy osoby te są zainteresowane zwrotem nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 0,0104 ha, powstałej z podziału działki nr [...] położonej w obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K., w granicach wywłaszczonej działki nr [...], położonej w obr. [...] b. gm. kat. Z. wskazując jednocześnie, iż w przypadku braku udzielenia jednoznacznej odpowiedzi na powyższe pytanie w zakreślonych przez organ terminach, z uwagi na konieczność wydania decyzji w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy zmuszony będzie uznać, iż wnioskodawcy są zainteresowani zwrotem w/w działki.

Analizując treść udzielonych przez A.K. odpowiedzi na powyższe pisma, organ II instancji nie stwierdził, aby strony postępowania zrezygnowały ze starania się o zwrot jedynie działki nr [...], powstałej z podziału działki nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K.. W piśmie z dnia 14 października 2014 r. strona natomiast zażądała "wydania decyzji rozstrzygającej wniosek o zwrot nieruchomości nr [...] obr. [...] o pow. 0,4435". Organ odwoławczy uznał, iż z uwagi na brak wycofania wniosku o zwrot w części lub w całości przez w/w osoby oraz z uwagi na treść art. 137 ust. 2 u.g.n., który wyraźnie wskazuje, iż "jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część" należało zwrócić wnioskodawcom, jak ustalono, niewykorzystaną na cel wywłaszczenia, a zatem nadającą się do zwrotu działkę nr [...] obr. [...].

Jednocześnie, z uwagi na śmierć w toku prowadzonego postępowania odwoławczego jednej ze stron postępowania tj. K. K., której następcą prawnym na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia z 2 października 2013 r. Rep. A [...] jest D. K., koniecznym było uchylenie przez organ odwoławczy w całości zaskarżonej decyzji i wydanie orzeczenia w pełni zgodnego z aktualnym stanem faktycznym i prawnym sprawy. W tej sytuacji organ odwoławczy zobowiązany był również do dokonania waloryzacji kwoty, za jaką wydzielona na potrzeby niniejszego postępowania działka nr [...] (z uwzględnieniem powierzchni działki obecnie zwracanej) została nabyta przez Skarb Państwa, aktualnej na dzień wydania niniejszej decyzji drugoinstancyjnej.

Tym samym, w miejsce kwoty przyjętej przez organ I instancji (2.630,10 zł), należało obecnie zobowiązać wnioskodawców niniejszego postępowania do zwrotu kwoty wynikającej z aktualnych obliczeń (2.621,09 zł).

Skargę na powyższą decyzję złożyła do WSA w Krakowie A. K., domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji.

W uzasadnieniu podała, że organy administracji oparły rozstrzygnięcie m.in. na kopii protokołu odbioru prac, która z zasady jest niewiarygodna. Ponadto wskazała, że nie można mówić o ukończeniu prac, stanowiących realizację celu wywłaszczenia, skoro do dziś teren jest nierówny z licznymi kretowiskami i nie spełnia standardów boiska trawiastego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiący, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy administracyjne – w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji z urzędu.

Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd kontrolując sprawę powinien mieć także na uwadze treść art. 153 p.p.s.a., o czym będzie szczegółowo poniżej.

Zaskarżoną decyzję organu II instancji należało uchylić, jednakże z przyczyn innych, niż podniesione w skardze.

Kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie poddana jest obecnie decyzja Wojewody z dnia 9 lutego 2015 r. wydana po uchyleniu uprzedniej decyzji tego organu odwoławczego z dnia 31 stycznia 2013 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 6 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 431/13. Kontrolowana obecnie decyzja Wojewody uchyliła poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 12 lipca 2012 r. sprostowaną postanowieniem z dnia 30 stycznia 2013 r. i organ orzekł na nowo w kontrolowanej sprawie.

W uzasadnieniu przywołanego wyroku z dnia 6 sierpnia 2013 r., Wojewódzki Sądu Administracyjny w Krakowie stwierdził, że "W niniejszej sprawie wnioskodawcy starali się o zwrot całej działki nr [...], o powierzchni 0,4435 ha. Z prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynikało, że do zwrotu nadaje się jedynie niewielka jej część, oznaczona po podziale jako działka nr [...] o powierzchni 0,0104 ha, co stanowi jedynie niewielki ułamek (ok. 2%) powierzchni terenu, o który ubiegali się wnioskodawcy. W sytuacji zaistnienia tak istotnych okoliczności faktycznych i prawnych (brak możliwości zwrotu przeważającej części objętego wnioskiem terenu, oznaczonego jako działka nr [...]) organy administracji publicznej winne były – w myśl art. 9 k.p.a. – zwrócić się do skarżących ze stosowną informacją i zapytać ich, czy w razie takiej ewentualności (możliwości zwrotu jedynie niewielkiej części spornej nieruchomości) są w ogóle zainteresowani uzyskaniem samej działki nr [...].

Z pism skarżącej, kierowanych już do organu pierwszej instancji, wynika bowiem pośrednio, że zwrot tak małej części nieruchomości ona sama i pozostałe strony uznają za bezcelowy. Zaniechanie udzielenia informacji stosownie do art. 9 k.p.a. stanowi wadę, mogącą mieć wpływ na wynik sprawy, która winna ulec konwalidacji najpóźniej w postępowaniu przed organem drugiej instancji".

Wobec powyższych ustaleń i wniosków WSA w Krakowie w omawianym wyroku z dnia 6 sierpnia 2013 r. stwierdził następnie, że "Zaskarżona decyzja musi zostać zatem wyeliminowana z obrotu prawnego. Niecelowe przy tym jest uchylanie również decyzji organu pierwszej instancji albowiem dostrzegane wady postępowania mogą zostać usunięte przez organ odwoławczy".

Zarazem, co należy podkreślić, w uzasadnieniu wskazanego jak wyżej wyroku WSA w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2013 r., Sąd ten stwierdził co następuje: " Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w pkt I. sentencji wyroku uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c " p.p.s.a. Rzeczą Wojewody przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, przed wydaniem rozstrzygnięcia, będzie pouczenie stron - zgodnie z art. 9 k.p.a. - o ich sytuacji faktycznej i prawnej, a także uzyskanie od nich informacji, czy wobec wynikającej z zabranego materiału możliwości zwrotu jedynie niewielkiej części żądanego terenu podtrzymują swój wniosek, także w przypadku, gdyby zwrotowi miała podlegać wyłącznie ta część nieruchomości".

W tym miejscu, skład obecnie rozpoznający sprawę zaznacza, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a: " Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia".

Zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 912/14, LEX nr 1640223, którego zdanie obecny skład rozpoznający podziela: "Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane.

W związku z tym, fakt uprzedniego wydania prawomocnych wyroków przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w szczególności wyroku z dnia 6 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 431/13, - posiada między innymi ten skutek, że dokonywana obecnie ponowna kontrola sądowa dotyczy przede wszystkim czynności oraz decyzji podjętych po tej dacie. Co do zasady powinna ona nastąpić z uwzględnieniem wiążącego charakteru oceny prawnej oraz wskazań zawartych w uzasadnieniu tego wyroku (0art. 153 p.p.s.a.), z tym zastrzeżeniem, iż ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego traci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny (por. wyr. NSA z dnia 22 września 1999 r., I SA 2019/98, ONSA 2000, nr 3, poz. 129).

Podobny skutek mogą wywołać istotne zmiany stanu faktycznego. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawa materialnego i procedury, oraz sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, a pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za błędne.

Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu eliminację błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia dostrzeżonych wadliwości, przy czym wskazania te nie mogą z góry narzucać sposobu rozstrzygnięcia konkretnych kwestii związanych z treścią przyszłego rozstrzygnięcia sprawy.

Mając na uwadze powyższe ogólne uwagi oraz przedmiot niniejszego postępowania należy stwierdzić, że po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyroku z dnia 6 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 431/13, zdaniem Sądu, nie uległ zmianie stan faktyczny oraz stan prawny istotny dla rozstrzygnięcia sprawy. Dlatego, w przekonaniu Sądu, w sprawie nie zachodzą przesłanki od odstąpienia od zasady wyrażonej w przywołanym powyżej art.153 p.p.s.a.

Taką okolicznością w realiach kontrolowanej sprawy nie jest bowiem śmierć strony tj. K. K. podczas postępowania odwoławczego i wstąpienie w miejsce tej strony do postępowania jej następcy prawnego tj. D. K., gdyż ta osoba poza zmianą podmiotu postępowania nie wniosła nic nowego do stanu faktycznego lub prawnego sprawy, co miało by zmienić moc wiążącą oceny Sądu zawartej w prawomocnym wyroku, o której jest mowa powyżej.

Taką okolicznością w realiach kontrolowanej sprawy nie jest także kwestionowanie wiarygodności jako dowodu mapy sytuacyjno-wysokościowej terenu, na którą naklejono kalkę z naniesionymi na nią obrysami terenów poszczególnych działek objętych wydaną w sprawie decyzją o wywłaszczeniu, o czym będzie szczegółowo w odpowiednim miejscu poniżej.

W związku z powyższym, Sąd dokonujący kontroli przedmiotowej w/w decyzji Wojewody skupił się na tym, czy organ II instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania, prawidłowo, czyli zgodnie z prawem uwzględnił ocenę prawną zawartą w w/w i zacytowanym powyżej wyroku WSA w Krakowie.

Analiza treści zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wskazuje, że w pewnym, istotnym dla sposobu rozpatrzenia sprawy - nie.

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji, że przy ponownym rozpatrzeniu odwołania w wyniku wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 431/13, decyzję Starosty z dnia 12 lipca 2012 r. nr [...], należało uchylić ze względu na zmianę kręgu podmiotowego stron (wskutek śmierci K. K. i wstąpienia w jej prawa i obowiązki D. K.), a następnie orzec co do istoty sprawy. W ten sposób została usankcjonowana zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym.

Takie działanie organu odwoławczego wymaga jednak bliższego komentarza z uwagi na walor prawny mającego istotne znaczenie dla kontrolowanej sprawy wyroku WSA w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2013 r.

Wyrok ten wypowiada się w przedmiocie sprawy sądowoadministracyjnej, którą jest kontrola załatwienia przez organy administracji publicznej indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej z art. 137 u.g.n. rozstrzygniętej decyzją Wojewody z dnia 31 stycznia 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 12 lipca 2012.

W swym wyroku Sąd uznał zgodność materialnoprawną i proceduralną wypowiedzi organu o odmowie zwrotu działki nr [...], a podważył celowość zwrotu działki nr [...] bez uprzedniej wypowiedzi stron.

Sąd uchylił tylko decyzję Wojewody, który miał uzdrowić swoją decyzję utrzymującą w mocy decyzję starosty z powodu konieczności zebrania oświadczeń stron postępowania: "czy wobec wynikającej z zabranego materiału możliwości zwrotu jedynie niewielkiej części żądanego terenu podtrzymują swój wniosek, także w przypadku, gdyby zwrotowi miała podlegać wyłącznie ta część nieruchomości".

Tymczasem organ odwoławczy uchylił decyzję Starosty z dnia 12 lipca 2012. wskutek czego wyeliminował akt administracyjny/decyzję o prawidłowości, którego pośrednio wypowiedział się Sąd.

Jednak z uwagi na to, że Sąd dokonał oceny prawnej przede wszystkim sprawy indywidualnej jako niepowtarzalnego splotu stanu faktycznego i prawnego - Wojewoda wobec braku stwierdzenia nowych okoliczności prawnych i faktycznych wynikających z udziału następcy prawnego zmarłej strony postępowania podważających ewentualnie aktualność i zasadność w/w oceny Sądu - w postępowaniu administracyjnym powtórzył proces stosowania prawa i jego argumentację, dokonując w znaczeniu materialnoprawnym analogicznych ustaleń jakie dokonał Starosta w uchylonej decyzji oraz on sam w decyzji uchylonej przez Sąd wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2013 r.

W konsekwencji można stwierdzić, że z uwagi na brak okoliczności faktycznych i prawnych unicestwiających/dezaktualizujących wypowiedzi zawarte w wyroku WSA w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2013 r. - oceny prawne tam zawarte są wiążące dla organów administracyjnych orzekających w kontrolowanej sprawie, a także dla obecnego składu rozpoznającego.

Wojewoda podtrzymał w kontrolowanej decyzji swoją argumentację i stanowisko wyrażone w uchylonej przez WSA w Krakowie decyzji z dnia 31 stycznia 2013 r.

Sąd podziela tę argumentację mając m.in. na uwadze treść art. 153 p.p.s.a., jednak w tym miejscu zauważa, że organ odwoławczy w zbyt małym stopniu wspierał się w swojej argumentacji wiążącą go oceną prawną zawartą w prawomocnym wyroku WSA w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2013 r. Część uzasadnienia jest napisana w pewnym zakresie w taki sposób jakby tego wyroku nie było w obrocie prawnym, a zawarte w uzasadnieniu wnioski i oceny pochodziły tylko i wyłącznie od organu odwoławczego. To uchybienie nie wpływa jednak na treść merytoryczną kontrolowanej decyzji.

Skład rozpoznający stwierdza, że prawną podstawę do orzekania w kontrolowanej sprawie stanowiły przepisy art. 136 - 142 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednol. Dz. U. z 2014 r. poz. 581 ze zm. - dalej ugn).

W sprawie nie są kwestionowane te ustalenia organu, które dotyczą legitymacji wnioskodawców do zgłoszenia rozpoznawanego żądania, faktu i podstaw wywłaszczenia nieruchomości, zachodzących na przestrzeni czasu zmian geodezyjnych, a także zmian własnościowych. Zagadnienia te jako niesporne oraz nie budzące zastrzeżeń w ramach dokonywanej kontroli decyzji odwoławczej pozostają poza szerszymi rozważaniami.

Zdaniem Sądu uzasadnienie kontrolowanej decyzji zawiera opis istotnego przebiegu postępowania, wskazanie faktów, które organy uznały za udowodnione, dowodów na których się oparły, zaś uzasadnienia prawne - wyjaśnienie podstaw prawnych decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Treść kontrolowanej decyzji organu drugiej instancji wskazuje, że szczegółowymi ustaleniami objął on wszystkie przesłanki wymienione w art. 136 ust. 3 zdanie pierwsze ugn (który stanowił, że poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jak również w art. 137 ust. 1 ugn (w myśl którego nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli: 1) pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo 2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany).

W decyzji tej kontrolowany organ zawarł również ustalenia dotyczące rozliczeń z tytułu zwrotu nieruchomości odnośnie tej jej części, co do której roszczenie uwzględniono. Organ odwoławczy trafnie rozważył zakres zastosowania w sprawie skutków prawnych wynikających z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt P 38/11.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy dokonując ustaleń odnośnie celu wywłaszczenia oraz zaistnienia przesłanek zwrotu spornej nieruchomości, wypełnił wymogi wynikające z art. 7 w zw. z art. 77, art. 80, art. 107 k.p.a., a także, co istotne z art. 153 p.p.s.a. Trzeba podkreślić, że organy właściwe w sprawie zebrały w ramach postępowania wyjaśniającego w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, który pozwala na rozstrzygnięcie wszystkich istotnych kwestii. W uzasadnieniu decyzji znalazły się szczegółowe i staranne wywody, które wyjaśniają z jakich przyczyn organ dokonał takich, a nie innych ustaleń zarówno w przedmiocie celu wywłaszczenia jak i przesłanek zwrotu wnioskowanej nieruchomości. Odzwierciedlają one w sposób wyczerpujący tok rozumowania organów, zawierają zestawienie wszystkich dopuszczonych dowodów, a także ocenę ich wartości odrębnie i w całokształcie, która odpowiada zasadom logiki oraz doświadczenia życiowego.

Jednocześnie organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji, że realizując wytyczne wyroku z dnia 6 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 431/13, kolejno pismami z dnia 7 lutego 2014 r., 20 maja 2014 r., 30 czerwca 2014 r. oraz 12 września 2014 r. zwracał się do A. K., działającej w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik pozostałych osób ubiegających się o zwrot wywłaszczonej nieruchomości z prośbą o udzielenie informacji, czy osoby te są zainteresowane zwrotem nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 0,0104 ha, powstałej z podziału działki nr [...] położonej w obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K., w granicach wywłaszczonej działki nr [...], położonej w obr. [...] b. gm. kat. Z..

Organ wskazał jednocześnie, iż w przypadku braku udzielenia jednoznacznej odpowiedzi na powyższe pytanie w zakreślonych przez organ terminach, z uwagi na konieczność wydania decyzji w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy zmuszony będzie uznać, iż wnioskodawcy są zainteresowani zwrotem w/w działki.

Analizując treść udzielonych przez A. K. odpowiedzi na powyższe pisma, organ II instancji podkreśla w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji, że nie stwierdził, aby strony postępowania zrezygnowały ze starania się o zwrot jedynie działki nr [...], powstałej z podziału działki nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K..

W piśmie z dnia 14 października 2014 r. A. K. natomiast zażądała "wydania decyzji rozstrzygającej wniosek o zwrot nieruchomości nr [...] obr. [...] o pow. 0,4435". Organ odwoławczy uznał, iż z uwagi na brak wycofania wniosku o zwrot w części lub w całości przez w/w osoby oraz z uwagi na treść art. 137 ust. 2 u.g.n., który wyraźnie wskazuje, iż "jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część" należało zwrócić wnioskodawcom, jak ustalono, niewykorzystaną na cel wywłaszczenia, a zatem nadającą się do zwrotu działkę nr [...] obr. [...].

Ustosunkowując się do powyższych ustaleń organu odwoławczego Sąd stwierdza, że organ odwoławczy wykonując zalecenie WSA w Krakowie zawarte w w/w wyroku podnoszące, iż "Rzeczą Wojewody przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, przed wydaniem rozstrzygnięcia, będzie pouczenie stron - zgodnie z art. 9 k.p.a. - o ich sytuacji faktycznej i prawnej, a także uzyskanie od nich informacji, czy wobec wynikającej z zabranego materiału możliwości zwrotu jedynie niewielkiej części żądanego terenu podtrzymują swój wniosek, także w przypadku, gdyby zwrotowi miała podlegać wyłącznie ta część nieruchomości" - nie przeanalizował treści pełnomocnictw udzielonych przez strony A. K. pod kątem, czy ich treść upoważnia A. K. działającą w postępowaniu administracyjnym w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik D. K., M. M., M. K., i innych - do wypowiedzi w przedmiocie określonym przez WSA w Krakowie w imieniu jej mocodawców.

Organ odwoławczy nie dostrzegł, że A. K. działająca w postępowaniu administracyjnym jak to określił organ w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik D. K., M. M., M. K., i innych - jest upoważniona do działania w imieniu tych stron na podstawie różnie sformułowanych upoważnień/pełnomocnictw.

W związku z tym, nie przeanalizował w odniesieniu do każdej ze stron postępowania, czy A. K. posiadała odpowiednie upoważnienie do wypowiadania się w imieniu swoich mocodawców w przedmiocie niewątpliwie dotyczącym rozporządzania przedmiotowym postępowaniem administracyjnym w odniesieniu do wspomnianej niewielkiej działki o nr [...] o pow. 0, 0104 ha.

Innymi słowy chodzi o to, czy na podstawie zawartych w aktach upoważnień, A. K. mogła wypowiadać się także w imieniu swoich pełnomocników w zakresie przekraczającym "zwykły zarząd" postępowaniem administracyjnym, a dotyczącym uzyskania od stron postępowania informacji/oświadczenia woli, czy wobec wynikającej z zabranego materiału możliwości zwrotu jedynie niewielkiej części żądanego terenu podtrzymują swój wniosek, także w przypadku, gdyby zwrotowi miała podlegać wyłącznie ta część nieruchomości.

Z administracyjnych akt sprawy organu odwoławczego wynika, że organ odwoławczy, czyli Wojewoda prowadził korespondencję w sprawie złożenia w/w oświadczenia o jakim jest mowa w wyroku WSA w Krakowie z dnia z dnia 6 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 431/13 - tylko i wyłącznie z A. K., działającą według organu odwoławczego w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik D. K., M. M., M. K., i innych.

Z całości znajdującej się w aktach sprawy korespondencji prowadzonej przez organ odwoławczy tej wynika, że organ ten za wystarczające w tej mierze uznawał oświadczenia, wyjaśnienia A. K. działającej w imieniu własnym i D. K., M. M., M. K., i innych.

Ze znajdujących się w aktach sprawy kserokopii pełnomocnictw, potwierdzonych za zgodność z oryginałem, wynika, że M. B., K. W., G. B. - jednym wspólnie podpisanym upoważnieniem upoważnili A. T. legitymującą się dowodem osobistym nr (brak numeru) do reprezentowania ich w postępowaniu administracyjnym w sprawie zwrotu działki nr [...] obręb [...] w K. (zob. karta 390 administracyjnych akt sprawy, T. II sygn. akt [...]).

W. J. upoważnił A. K. legitymującą się dowodem osobistym [...] do reprezentowania w urzędach administracji rządowej i samorządowej oraz w sądach w sprawie zwrotu działki nr [...] obręb [...] w K. (zob. ksero za zgodność z oryginałem - karta 388 administracyjnych akt sprawy, T. II sygn. akt [...]).

W aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo M. M. udzielone A. K., którego treść jest bardziej rozbudowana, ale nie zawiera wyszczególnienia oświadczeń w przedmiocie przekraczającym zwykły zarząd w zakresie odstąpienia od dochodzenia zwrotu jedynie małej części wnioskowanej działki, co stanowi akt rozporządzania postępowaniem administracyjnym (karta 396 administracyjnych akt sprawy, T. II sygn. akt [...]).

W aktach sprawy znajduje się także upoważnienie M. K. udzielone A. K. legitymującej się dowodem osobistym [...]) do reprezentowania jej w urzędach administracji rządowej i samorządowej oraz w sądach w sprawie zwrotu działki nr [...] obręb [...] w K. (karta 244 administracyjnych akt sprawy, T. II sygn. akt [...]).

W aktach sprawy znajduje się także upoważnienie M. S. udzielone A. K. legitymującej się dowodem osobistym [...]) do reprezentowania jej w urzędach administracji rządowej i samorządowej oraz w sądach w sprawie zwrotu działki nr [...] obręb [...] w K. (karta 243 administracyjnych akt sprawy, T. II sygn. akt [...]).

W aktach sprawy znajduje się także upoważnienie B. K. udzielone A. K. legitymującej się dowodem osobistym [...]) do reprezentowania jej w urzędach administracji rządowej i samorządowej oraz w sądach w sprawie zwrotu działki nr [...] obręb [...] w K. (karta 243 administracyjnych akt sprawy, T. II sygn. akt [...]).

W aktach sprawy znajduje się także upoważnienie M. K. udzielone A. K. legitymującej się dowodem osobistym [...]) do reprezentowania w urzędach administracji rządowej i samorządowej oraz w sądach w sprawie zwrotu działki nr [...] obręb [...] w K. (karta 243 administracyjnych akt sprawy, T. II sygn. akt [...]).

W aktach sprawy znajduje się także pełnomocnictwo D. K. udzielone A. K. legitymującej się dowodem osobistym [...] do reprezentowania jej przed urzędami administracji państwowej lub samorządowej oraz innymi instytucjami we wszystkich sprawach związanych z toczącym się postepowaniem administracyjnym dotyczącym zwrotu e zwrotu działki nr [...] obręb [...] w K. (karta 51 administracyjnych akt sprawy organu odwoławczego sygn. akt [...]).

Skład rozpoznający sprawę podziela stanowisko komentatorów do art. 32 k.p.a., zgodnie z którym: "1. Reprezentacja stron w postępowaniu administracyjnym może wynikać z ustawy (przedstawicielstwo ustawowe) lub z woli strony (pełnomocnictwo). O ile przedstawicielstwo ustawowe wchodzi w rachubę, gdy strona nie ma zdolności proceduralnej, o tyle pełnomocnictwa może udzielić strona, która taką zdolność posiada.

2. Pełnomocnictwo proceduralne może być ogólne albo szczególne. Pełnomocnictwo ogólne upoważnia pełnomocnika do prowadzenia wszelkich spraw mocodawcy, natomiast pełnomocnictwo szczególne upoważnia do prowadzenia konkretnej sprawy albo do poszczególnych czynności (art. 88 k.p.c.). Pełnomocnictwo w postępowaniu administracyjnym musi być wyraźnie udzielone konkretnej osobie (konkretnym osobom), nie można domniemywać udzielenia pełnomocnictwa. W szczególności udzielenie pełnomocnictwa radcy prawnemu nie jest upoważnieniem do działania wszystkich prawników z tej samej kancelarii (wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 listopada 2008 r., II SA/Kr 885/08, LEX nr 488020).

3. Przepis art. 32 K.p.a. nie rozróżnia wskazanych wyżej rodzajów pełnomocnictwa. Organ administracji publicznej powinien jednak brać pod uwagę z urzędu rodzaj udzielonego przez stronę pełnomocnictwa w każdym stadium postępowania i nie powinien dopuścić do udziału w postępowaniu osoby, która albo w ogóle nie legitymuje się należytym pełnomocnictwem, z zastrzeżeniem przepisu art. 33 § 4, albo pełnomocnictwo dotyczy innej sprawy niż rozstrzygana w postępowaniu, lub pełnomocnik zamierza podjąć czynności, do których nie jest umocowany" (tak A. Wróbel, Komentarz do art. 32 k.p.a.).

Dla kontrolowanej sprawy istotne znaczenie posiada instytucja tzw. rozporządzania procesem. W związku z tym, właściwe organy powinny badać, czy zawarte w aktach sprawy pełnomocnictwa obejmują tzw. rozporządzanie procesem. W odniesieniu do tego zagadnienia adekwatne są, zdaniem Sądu, poglądy A. M., podzielane przez Sąd.

Przywołany autor trafnie wskazuje, że "Trudno jest przyjąć, iż zakres pełnomocnictwa obejmuje prawo do zawarcia ugody w postępowaniu administracyjnym oraz cofnięcia wniosku o wszczęcie postępowania, o ile czynności te nie zostały wyłączone w danym pełnomocnictwie. W przypadku wszystkich czynności polegających na rozporządzaniu procesem przez stronę kompetencja do ich podejmowania powinna wyraźnie wynikać z udzielonego umocowania. Dotyczyć to będzie, poza wymienionymi, np. cofnięcia zgody na wszczęcie postępowania (art. 62 § 2 k.p.a.), złożenia wniosku o umorzenie postępowania, cofnięcia odwołania, wyrażenia zgody na zmianę lub uchylenie decyzji uprawniającej" (Tak: A. Matan, Casus, Kwartalnik KRSKO 2002/3/12).

Ponieważ odpowiedź stron postępowania posiada potencjalny, hipotetyczny wpływ na ewentualne umorzenie postępowania administracyjnego w części dotyczącej zwrotu w/w działki nr [...], organ odwoławczy powinien wziąć pod uwagę ustalenia dotyczące szczególnego umocowania w przedmiocie rozporządzania postępowaniem administracyjnym.

Z tego wynika, że organ odwoławczy powinien w pierwszej kolejności przeanalizować treść pełnomocnictw, którymi dysponuje A. K. dla potrzeb przedmiotowego postępowania administracyjnego, ustalić rodzaj pełnomocnictwa a następnie skierować do stron, które dokonały tylko pełnomocnictwa ogólnego, zapytanie w przedmiocie złożenia oświadczenia, o którym jest mowa w w/w wyroku WSA.

Strony w tej sprawie mogą oczywiście także działać przez pełnomocnika, przy wyraźnym upoważnieniu pełnomocnika do składania oświadczeń woli w przedmiocie rozporządzania przedmiotowym postępowaniem i jego przedmiotem zgodnie z istotą oświadczenia, o którym stanowi w/ wyrok WSA w Krakowie.

Skład rozpoznający sprawę zauważa, że pisma adresowane/kierowane przez organ odwoławczy do A. K. jako pełnomocnika stron w ramach kontrolowanego postepowania administracyjnego pomijały ją w swej treści jako pełnomocnika W. J.. W. J. nie ma bowiem wymienionego w pismach tego organu wśród osób, w imieniu, których działa A. K. (zob. m.in. zawiadomienie Wojewody z dnia: 25.11. 2013; 14.01. 2014; 01.07. 2014 r., pismo adresowane do A. K. z dnia 07.02.2014. Zarazem W. J. nie był wskazywany jako samodzielny adresat tych pism w ich rozdzielniku. Jak wynika z akt sprawy, A.K. nie wniosła odwołania w imieniu W. J.. Takie działanie organu II instancji stawia pod znakiem zapytania udział W. J. w postępowaniu odwoławczym. Ta sama uwaga dotyczy decyzji Wojewody z dnia 9 lutego 2015 r.. Zarazem w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo W. J. udzielone A. K. do reprezentowania w urzędach administracji rządowej i samorządowej oraz w sądach w sprawie zwrotu działki nr [...] obręb [...] w K.. Kwestia ta wymaga wyjaśnienia w ponownie przeprowadzonym przez Wojewodę postępowaniu administracyjnym.

W tym miejscu, po powyższych ustaleniach w zakresie zagadnień nie podnoszonych w skardze do WSA, Sąd ustosunkowuje się do zarzutów skargi.

Jak wynika z treści skargi, skarżąca kwestionuje przebieg całego postępowania administracyjnego jako tendencyjny i nierzetelny. Przez wszystkie decyzje administracyjne i wyroki sądów, zdaniem Skarżącej, przewija się koronny atut trzech dowodów w sprawie, który to każdy z osobna nie jest jednoznaczny. Skarżąca kwestionuje dowody w postaci przesłuchania jednego świadka- dyrektora szkoły gminnej wybudowanej na wywłaszczonych terenach; przedstawienie jako dowodu kopii protokołu odbioru prac, kopii zdaniem skarżącej niewiarygodnej, ponieważ nigdy nie odnaleziono jej oryginału; zdjęć satelitarnych wykonanych po upływie 10 lat od daty wywłaszczenia, które wskazują, że fotografowane obiekty cyt. " sprawiają wrażenie ukończonych".

Skarżąca podnosi także, że proponowany przez organy administracji przedmiot zwrotu w postaci dla niej 5, 2 m. kw. terenu znajdującego się za płotem szkoły bez możliwości dojścia i dojazdu odbiera jako rzucenie ochłapu, żeby wreszcie zakończyć niewygodną sprawę. Decyzja ta narusza godność skarżącej na co skarżąca nie może pozwolić. Skarżąca dołącza zdjęcia boiska, aby unaocznić jego obecny stan.

W odniesieniu do powyższych argumentów obecnie orzekający skład zauważa, że w tych wszystkich kwestiach wypowiedział się WSA w Krakowie w w/w prawomocnym wyroku z dnia 6 sierpnia 2013 r.

Skarżąca posiadała możliwość prawną zakwestionowania treści tego wyroku. W chwili obecnej Sąd rozpoznający sprawę jest związany oceną prawną zawartą w tym wyroku.

W odniesieniu do dowodu w postaci przesłuchania jednego świadka- dyrektora szkoły gminnej wybudowanej na wywłaszczonych terenach, WSA w Krakowie w wyroku z dnia 6 sierpnia 2013 r.stwierdził co następuje: " Jak już wyżej wskazano, w wiążącym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 14 kwietnia 2011r., sygn. akt II SA/Kr 1202/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyraził pogląd, iż brak jest podstaw do uznania, że zeznania J. K. – dyrektora szkoły – mają wartość mniejszą tylko z tej przyczyny, że jest on w pewien sposób zainteresowany wynikiem sprawy.

Sąd zalecił jedynie wnikliwą ocenę dowodu z zeznań tego świadka. Analiza treści uzasadnień decyzji wydanych po powyższym wyroku prowadzi do wniosku, że taka wnikliwa ocena została dokonana przez organy administracji publicznej. Zeznania świadka zostały zestawione z całokształtem materiału dowodowego. Dowód ten słusznie oceniono jako przydatny do wyjaśnienia okoliczności istotnych. J. K. nie posiadał co prawda bezpośredniej wiedzy na temat planów zagospodarowania działki w chwili wywłaszczenia, gdyż wówczas nie był jeszcze związany z projektowaną szkołą. Nie oznacza to jednak, że zupełnie nie posiadał wiedzy w tym zakresie, bowiem tę mógł czerpać ogólne obejmując w okresie późniejszym funkcję dyrektora szkoły, z różnych źródeł, w sposób pośredni. Najważniejszą częścią zeznań tego świadka pozostają informacje co do okoliczności, z którymi zetknął się bezpośrednio, tj. pełniąc od 1994r. funkcję dyrektora szkoły.

W ocenie Sądu brak jest podstaw, aby podważać wiarygodność zeznań tego świadka. J. K. przed przesłuchaniem został pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, a w rozstrzygnięciu sprawy nie posiada własnego interesu prawnego. Nie był i nie jest bowiem właścicielem ani całości szkoły, ani spornego terenu, zatem wynik sprawy nie dotyczył jego interesów majątkowych. Ewentualny zwrot całości terenu, będącego przedmiotem postępowania jeżeli nawet mógłby stanowić dla kierowanej przez niego szkoły niedogodność, to jednakże nie uniemożliwiałby w żadnym wypadku dalszego jej funkcjonowania. Zeznania J. K. zostały przez organy administracji publicznej zestawione z pozostałym materiałem dowodowym, z którym korespondują i tworzą logiczną całość. Wbrew temu, co podnosi skarżąca, brak wskazania w ustnych zeznaniach numerów działek wręcz podnosi, a nie obniża wartość tego dowodu. Oznacza bowiem, że składając zaznania J. K. był obiektywny albowiem niczego nie przygotowywał, lecz polegał na własnej pamięci.

Zeznania, w których świadek podawałby najdrobniejsze szczegóły, co do których doświadczenie życiowe wskazuje, że trudno je pamiętać - np. bez sprawdzenia w dokumentach, można by uznać za przygotowane, wyuczone, a zatem tendencyjne. Tymczasem w swoich zeznaniach, mając potencjalnie taką możliwość, J. K. nie tylko nie wskazuje numerów działek, ale i przyznaje, że dokładnych dat poszczególnych zdarzeń w procesie realizacji inwestycji nie jest w stanie podać. Zeznania ocenić należy zatem jako złożone spontanicznie, oparte na tym, co świadek wiedział o sprawie rzeczywiście, a nie na wyuczonej wersji. To zaś dodatkowo wzmacnia ich wiarygodność". Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., Sąd jest związany tą oceną prawną wynikającą z w/w prawomocnego wyroku WSA w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2013 r. ponieważ w kontrolowanej sprawie nie pojawiły się nowe okoliczności prawne lub faktyczne, które mogły by ją podważyć.

W stosunku do przedstawienia jako dowodu kopii protokołu odbioru prac, kopii zdaniem skarżącej niewiarygodnej, ponieważ nigdy nie odnaleziono jej oryginału - WSA w Krakowie w uzasadnieniu prawomocnego wyroku stwierdza: "Rzetelnie przeprowadzone postępowanie dowodowe umożliwiło także przyjęcie za podstawę ustaleń faktycznych protokołu odbioru robót zewnętrznych z dnia 3 listopada 1997 r. Nie ma racji skarżąca utrzymując, że protokół ten dowodem być nie mógł, skoro organ nie posiadał jego oryginału. Wyżej wskazano już, że zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód może być dopuszczone w zasadzie wszystko, byleby nie było sprzeczne z prawem i byle służyło wyjaśnieniu sprawy. W procedurze administracyjnej brak jest zamkniętego katalogu środków dowodowych, zatem organy administracji publicznej mają w tym zakresie znaczną swobodę. W szczególności zaś brak jest zastrzeżenia, aby dowodem mogły być jedynie oryginały dokumentów.

Na brak dostępności oryginałów dokumentów może mieć wpływ szereg zdarzeń, w tym także zmiany organizacyjne zachodzące u potencjalnych dysponentów materiałów, zdarzenia losowe, czy znaczny upływa czasu. Jeżeli organ administracji publicznej pomimo podejmowanych starań o uzyskania oryginału ma do dyspozycji jedynie kopię dokumentu, z takiej kopii może i winien skorzystać. Zważywszy, że pozyskany dokument były w pewnym fragmencie mało czytelny, należało podchodzić do takiego dowodu z większą ostrożnością i oceniać go wnikliwiej. Tak właśnie zachowały się organy w niniejszej sprawie. Nie poprzestały na pozyskaniu jednej kopii dokumentu, ale podjęły starania, aby w poczet dowodów włączyć drugą kopię, pochodzącą z innego źródła. Zestawienie obu tych dowodów pozwoliło przede wszystkim na ustalenie, że kopie są zgodne, za wyjątkiem dopisanej na jednej z nich cyfry "2". W zaistniałej sytuacji nie było przeszkód, aby uznać kopię protokołu odbioru robót za wiarygodny dowód w sprawie.

Żaden z pozostałych elementów materiału dowodowego nie daje podstaw do kwestionowania tego, że w dniu 3 listopada 1997r. rzeczywiście odbyło się odebranie robót zewnętrznych na spornym terenie". Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., Sąd jest związany tą oceną prawną wynikającą z w/w/ prawomocnego wyroku WSA w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2013 r. ponieważ w kontrolowanej sprawie nie pojawiły się nowe okoliczności prawne lub faktyczne, które mogły by ją podważyć.

W odniesieniu do argumentu skarżącej dotyczącego zdjęć satelitarnych wykonanych po upływie 10 lat od daty wywłaszczenia, które wskazują, że fotografowane obiekty tu cytat: "sprawiają wrażenie ukończonych" znajduje zastosowanie poniższa ocena prawna zawarta w prawomocnym wyroku WSA w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2013 r.: "Organy administracji publicznej w sposób prawidłowy oceniły także zdjęcia lotnicze, pozyskane z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. W szczególności słuszne wnioski wyprowadziły z analizy zdjęcia, wykonanego w dniu 9 maja 1998 r. Podkreślić trzeba, że dowód ten nie stanowił samodzielnej podstawy jakichkolwiek ustaleń faktycznych, a jedynie uzupełniał pozostałą część materiału dowodowego. Po przeanalizowaniu zdjęcia z dnia 9 maja 1998 r. organ pierwszej instancji uznał, że widoczna jest już pełna infrastruktura sportowa. Wojewoda podniósł natomiast, że obiekty te sprawiają wrażenie ukończonych.

Skarżąca kwestionowała taką ocenę, zarzucając, że nie można uznać za dowód czegoś, co sprawia jedynie wrażenie. Z taką argumentacją zgodzić się nie sposób. Każdy nawet wiarygodny dowód może charakteryzować się różną mocą. Na podstawie niektórych dowodów można w sposób nie budzący wątpliwości potwierdzić (bądź wykluczyć) udowadnianą okoliczność. Inne dowody będą zaś jedynie podstawą do stwierdzenia wysokiego prawdopodobieństwa zaistnienia określonego faktu. Tak też ocenić należy zdjęcie lotnicze z dnia 9 maja 1998 r. Przy wykonywaniu zdjęć z pewnej wysokości rzadka będzie sytuacja, aby jedynie na ich podstawie dało się rozstrzygnąć, czy dany obiekt jest ukończony, czy nie. W takim wypadku jedyną rzetelną oceną dowodu tego rodzaju jest wskazanie na duże prawdopodobieństwo, nie zaś stuprocentową pewność zaistnienia dowodzonej okoliczności. Stwierdzenie przez organ drugiej instancji, że obiekty sprawiają wrażenie ukończonych nie budzi zastrzeżeń, albowiem samo zdjęcie lotnicze nie dawałoby dostatecznych podstaw do ustalenia, kiedy dokładnie doszło do ukończenia obiektów sportowych.

Włączone do całości materiału dowodowego, wzmacnia natomiast określone elementy ustaleń, czynionych na podstawie innych środków dowodowych". Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., Sąd jest związany tą oceną prawną wynikającą z w/w/ prawomocnego wyroku WSA w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2013 r. ponieważ w kontrolowanej sprawie nie pojawiły się nowe okoliczności prawne lub faktyczne, które mogły by ją podważyć.

Jak wynika z treści uzasadnienia kontrolowanej decyzji organu odwoławczego (s. 9 i 10), organ ten w ramach postępowania prawidłowo ustosunkował się także do zarzutu podnoszonego przez skarżącą jako nowa okoliczność w sprawie (karta 70, karta 77, karta 61 administracyjnych akt organu odwoławczego) a nawiązującego do formy i treści dokumentu stanowiącego kartę 293 akt sprawy a to załącznika graficznego korekty planu realizacyjnego wykonanej w lutym 1988 roku – czyli mapy sytuacyjno-wysokościowej terenu, na którą naklejono kalkę z naniesionymi na nią obrysami terenów poszczególnych działek objętych decyzja o wywłaszczeniu. Skarżąca podnosi, ze na tym dokumencie nie zostały zaznaczone żadne obiekty, które miały być wybudowane na przeznaczonych do wywłaszczenia terenach zgodnie z planem realizacyjnym opracowanym w listopadzie 1986. Jej zdaniem nie jest to także załącznik do w/w korekty planu realizacyjnego.

Ustosunkowanie to zawiera pismo organu odwoławczego z dnia 12 września 2014 r. (karta 83 akt administracyjnych organu odwoławczego) a także uzasadnienie w/w kontrolowanej decyzji Wojewody. Uzasadnienie to trafnie i zgodnie z art. 153 p.p.s.a. nawiązuje do oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2013 r, który wskazuje: "Wobec powyższego należy przyjąć, że wiążący w niniejszej sprawie wyrok zawiera pogląd, iż możliwe jest ogólne interpretowanie celu wywłaszczenia spornej działki w tym sensie, że cel ten stanowią wszystkie elementy zamierzenia wymienione w decyzji wywłaszczeniowej, jako objęte wspólnym planem realizacyjnym, których lokalizacja była wzajemnie powiązana. Trafnie zatem organy administracji publicznej przyjęły, że celem tym było wykonanie szkoły i przedszkola wraz z infrastrukturą. W ramach tak określonego celu wywłaszczenia - który miał być inwestycją oświatową także odnośnie terenów rekreacyjno-sportowych ogólnie dostępnych - pierwotnie przewidziano na większości obszaru działki objętej obecnie wnioskiem o zwrot realizację elementów sportowo - rekreacyjnych, tj. górki saneczkowej, boiska do tenisa oraz boisk do kometki, zgodnie z decyzją z dnia 30 marca 1987r. i jej załącznikiem graficznym (k. 111 akt organu pierwszej instancji).

Przedmiotowe elementy zamierzenia nie zostały wyłączone do korzystania dla młodzieży uczęszczającej do szkoły i przedszkola dla os. [...]. Po wykonanej w lutym 1988 r. korekcie do zatwierdzonego planu realizacyjnego, sporny teren znalazł się w przeważającej części na terenie oznaczonym literą A - szkoła i cyfrą 8 – szkolne tereny sportowe (załącznik graficzny korekty – k. 293 akt organu administracji). Doszło zatem do zmiany szczegółowego zagospodarowania pewnego terenu, w tym przeznaczenia obecnej działki nr [...], ale w ramach tej samej inwestycji (budowa szkoły i przedszkola), w celu realizacji której doszło do wywłaszczenia. W tym konkretnym stanie faktycznym uznać należy, że pomimo zmiany elementów szczegółowych inwestycji z kortów tenisowych, kometki i górki saneczkowej na szkolne tereny sportowe, czy komunikacji prowadzącej do budynków i innych obiektów, nadal cel wywłaszczenia pozostawał ten sam i była nim budowa budynków oświatowych (szkoły i przedszkola) oraz towarzyszącej im infrastruktury, w tym sportowej. Ustalenia faktyczne organów administracji publicznej są zatem prawidłowe i zgodne z zaleceniami Sądu, który dopuścił takie rozumienie celu wywłaszczenia w stanie faktycznym niniejszej sprawy".

Z powyższego wynika, że WSA w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2013 r. zaakceptował moc dowodową kwestionowanej obecnie przez skarżącą karty 293 akt organu administracyjnego w postaci mapy sytuacyjno-wysokościowej terenu, na którą naklejono kalkę z naniesionymi na nią obrysami terenów poszczególnych działek objętych decyzja o wywłaszczeniu. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., Sąd jest związany tą oceną prawną wynikającą z w/w prawomocnego wyroku WSA w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2013 r. ponieważ w kontrolowanej sprawie nie pojawiły się nowe okoliczności prawne lub faktyczne, które mogły by ją podważyć.

Wobec powyższych ustaleń w zakresie stanu prawnego i faktycznego kontrolowanej sprawy, Sąd stwierdza podsumowująco, że organ odwoławczy nierzetelnie przeprowadził postępowanie wyjaśniające naruszając przepisy postępowania w zakresie dochodzenia prawdy materialnej, czyli art. 7 w zw. z art. 77 i art. 32 k.p.a. w sposób mogący mieć znaczenie dla rozpoznania sprawy. Nie przeanalizował treści pełnomocnictw pod kątem, czy pełnomocnictwa te uzasadniają skierowanie się przez organ odwoławczy w sprawie wymagającej oświadczenia woli stron postępowania - do pełnomocnika stron postępowania administracyjnego w osobie A. K..

W związku z powyższym, jak w pkt I sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Jak w pkt II sentencji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. Jak w pkt III sentencji Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a.