Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 17 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1218/22

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 27 kwietnia 2017r. znak: II.5160.98.2016.AWM, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) oraz art. 104 kpa Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego – Powiat Grodzki odstąpił od nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych – na T. M., zam. ul. [...], [...], jako inwestora robot budowlanych polegających na budowie wolnostojącej wiaty w konstrukcji drewnianej o wymiarach ok. 3,0 x 7,0 i wysokości ok. 3,800 m zlokalizowanej na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., zrealizowanych z naruszeniem zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, dokonanym w Wydziale Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Krakowa w dniu 4 kwietnia 2014 r. znak: AU-01-4.6743.711.2014.AEN ze względu na doprowadzenie wykonywania robot budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że prowadził z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych polegających na budowie wolnostojącej wiaty w konstrukcji drewnianej o wymiarach około 3,0 x 7,0 m i wysokości około 3,80 m, zlokalizowanej na działce nr [...] obr[...] przy ul. [...] w K., zrealizowanych z naruszeniem zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych dokonanym w Wydziale Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Krakowa w dniu 4 kwietnia 2014 r. znak: AU-01-4.6743.711.2014.AEN.

W dniu 3 lipca 2014 r. do organu wpłynęło bowiem pismo dot. "wiaty przeznaczonej na parkowanie 2-ch samochodów osobowych na działce zlokalizowanej przy ul. [...] w K." wraz z prośba o przeprowadzenie postępowania sprawdzającego dotyczącego prawidłowości budowy wiaty przeznaczonej na parkowanie 2-ch samochodów pod względem wymogów techniczno-prawnych, a w szczególności wielkości wiaty i usytuowania.

W toku postępowania ustalono, że prowadzone było postępowanie znak: ROiK II.BMA-7353-342/11 w sprawie przyjęcia do użytkowania zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., gazową, c.o., elektryczną, wjazdami i zagospodarowaniem terenu przy [...] w K. - zlokalizowanego na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr[...], realizowanych na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 1853/10 z dnia 26 sierpnia 2010 r. znak: AU-01-2.GPA.73531-1482/10 o pozwoleniu na budowę, przeniesionej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr 535/236/10 z dnia 20 października 2010 r. znak: AU-01-2.GPA.73535-251/10 na rzecz nowego inwestora:. M. A.. Organ nie wniósł sprzeciwu wobec użytkowania ww. zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej.

W oparciu o pismo UMK WAiU z dnia 27 sierpnia 2014 r. ustalono, że w dniu 4 kwietnia 2014 r. dokonano zgłoszenia zamiaru budowy wiaty na dz. [...] obr. [...] jedn. ewid. P. przy ul. [...] w K.. Zgłoszenie było prowadzone pod sygnaturą akt [...] i zostało przez Wydział Architektury i Urbanistyki UMK przyjęte (nie został wniesiony sprzeciw w drodze decyzji). Nie zostało jednak wydane pozwolenie na budowę wiaty na dz. [...] obr. [...] jedn. ewid. P. przy ul. [...] w K..

Podczas kontroli przedmiotowej wiaty przeprowadzonej w dniu 5 września 2014 r. stwierdzono, że działka nr [...] zabudowana jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie bliźniaczej. W północno-zachodnim narożniku ww. działki stwierdzono zlokalizowaną wiatę wykonaną w konstrukcji drewnianej z dachem dwuspadowym pokrytym gontem papowym, o wymiarach zewnętrznych około 3,0 m x 7,0 m i wysokości mierzonej od poziomu terenu do poziomu kalenicy dachu wynoszącej około 3,80 m (2,40 m - wysokość słupa drewnianego + 1,40 m wysokość dachu). Ponadto ustalono, że wiata powstała częściowo nad wybrukowanym miejscem postojowym, częściowo nad terenem zielonym i zlokalizowana jest w odległości około 1,50 m od istniejącego ogrodzenia działki nr [...] z działką nr [...] obr. [...]. W dniu kontroli T. M. przedłożył oryginał zaświadczenia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 3 czerwca 2014 r. znak: AU-01-4.6743.2.345.2014.AEN o niewniesieniu sprzeciwu, w drodze decyzji wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie wiaty o powierzchni zabudowy 25 m2 na dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K..

Jednocześnie oświadczył, że wybrukowane miejsce postojowe zostało wykonane przez inwestora M. A., zgodnie z projektem budowlanym, który przewidywał po jednym miejscu postojowym na budynek i w takim stanie teren zagospodarowania działki został przekazany właścicielom, Ponadto oświadczył, że jest inwestorem budowy przedmiotowej wiaty, która została wykonana w czerwcu 2014 r. po skutecznym przyjęciu zgłoszenia przez właściwy organ administracji architektoniczne - budowlanej.

W dniu 17 października 2014 r. ponownie przeprowadzono czynności kontrolne dot. przedmiotowej wiaty, w czasie których ustalono, że przedmiotowa wiata drewniana, zlokalizowana jest w odległości 1,65 m od pasa jezdnego ww. drogi wewnętrznej (działka nr [...]) oraz w odległości około 1,50 m od istniejącego ogrodzenia działki nr [...] z działką sąsiednią nr [...].

W dniu 30 października 2014 r. Z. J. współwłaściciel nieruchomości przy ul. [...] w K. wniósł do protokołu, że wiata drewniana została zlokalizowana na istniejącym przyłączu gazowym do budynku nr 19E oraz wniósł prośbę sprawdzenie dopuszczalności takiej lokalizacji z obowiązującymi przepisami, w załączeniu przedłożono oryginał inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej budynków z przyłączami: wody, gazu, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, opracowanej przez uprawnionego geodetę mgr inż. K. S. (nr upr. [...]), przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dniu 14 lipca 2011 r. Z kolei w piśmie z dnia 3 listopada 2014 r. Z. J. wyjaśnił, że pomimo zgłoszenia funkcji wiaty jako "elementu aranżacji ogrodu" oraz faktu wybudowania jej na istniejącym przyłączu gazowym jest ona użytkowana jako miejsce parkowania dwóch samochodów.

Ustalono nadto, że działka nr [...] obr. [...] w K. podlega ustaleniom obowiązującego od 23 maja 2014 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" zatwierdzonego Uchwałą nr CIII/1579/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 kwietnia 2014 r. (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego z dnia 8 maja 2014 r. poz. 2617) i znajduje się: w terenach zieleni nieurządzonej z dopuszczeniem funkcji rolniczej, oznaczonych na rysunku planu symbolem [...] Dla tego terenu, ustalenia planu dopuszczają lokalizację zalesień, ciągów pieszych, tras rowerowych i konnych, dojazdów niewyznaczonych, obiektów infrastruktury technicznej (§17 ust. 5 ustaleń planu), natomiast nie przewidują możliwości powstania obiektu budowlanego – wiaty (por. pismo UMK BPP z dnia 26 listopada 2014 r.).

Z kolei w piśmie z dnia 1 grudnia 2014 r. T. M. poinformował, że prace budowy wiaty zaczął zgodnie z terminem podanym na zgłoszeniu z dn. 4 kwietnia 2014 r., tj. 10 maja 2014 r., a nie jak podał błędnie w czerwcu oraz załączył trzy pisma z UMK BPP z dnia 31 października 2014 r., 19 listopada 2014 r., 20 listopada 2014 r., którymi ww. organ poinformował o przeznaczeniu terenu przedmiotowej działki nr [...] w oparciu o ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" oraz o tym, iż ustalenia ww. planu nie przewidują możliwości powstania obiektu budowlanego – wiaty.

W oparciu o powyższą dokumentację organ ustalił, że przedmiotem zgłoszenia zamiaru budowy, wykonania robót budowlanych dokonanego przez T. M. do UMK WAiU w dniu 4 kwietnia 2014 r. (Nr [...]) była, cyt.: "wiata wolnostojąca o powierzchni do 25 m2 (7,2 m dł. x 3,2 m szer. x 2,2 m wy s.) demontowalna o lekkiej konstrukcji drewnianej obiekt niekubaturowy - element aranżacji przyszłego ogrodu wiata". Ponadto z załączonych do ww. zgłoszenia dokumentów, w tym mapy ewidencyjnej (stan na dzień 26 marca 2013 r.) wynika, że wiata o wymiarach 3,0 x 7,0 m miała być zlokalizowana w odległości 4,0 m od działki nr [...] i 1,0 m od nr [...]. Na załączonym rysunku wiatę opisano jako "słupki drewniane 12 cm x 12 cm wys. 2m (...)".

Zdaniem organu z powyższych ustaleń wynika, że inwestor zrealizował inny obiekt niż będący przedmiotem zgłoszenia.

Decyzją z dnia 4 lutego 2015 r. nr 26/2015 znak: ROiK II.5160.101.2014.AWM Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki nakazał inwestorowi T. M. rozbiórkę wiaty o konstrukcji drewnianej o wymiarach 3,0x7,0 m i wysokości 3,80 m, zlokalizowanej na dz. [...] obr. [...] przy ul. [...]w K., zrealizowanej bez wymaganej zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej.

Decyzją z dnia 30 października 2015 r. znak: WOB.7721.118.2015.WMIK Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji.

Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2015 r. nr 1724/2015 Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wstrzymał z urzędu wykonanie decyzji własnej z dnia 30 października 2015 r.

Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 76/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił ww. decyzję z dnia 30 października 2015 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

W trakcie ponownego postępowania T. M. oświadczył, że przy realizacji robót budowlanych jego zamiarem było wybudowanie wiaty wolnostojącej o powierzchni do 25,00 m2, demontowalnej o lekkiej konstrukcji drewnianej (obiekt niekubaturowy), jako elementu aranżacji przyszłego ogrodu, zgodnie z dokonanym do organu administracji arch. - bud. zgłoszeniem w dniu 4 kwietnia 2014 r. Jak podał, jego zamiarem nie było wybudowanie wiaty garażowej, a tym samym obejście przepisów ustawy Prawo budowlane. Jednak w tracie budowy wiaty jako elementu aranżacji przyszłego ogrodu dokonał zmiany lokalizacji wiaty na działce oraz dokonał zmiany jej wysokości, co stanowiło jedynie odstępstwo od dokonanego zgłoszenia.

Ponadto poinformował, że budowę wiaty rozpoczął w terminie 30 dni od dokonanego zgłoszenia, tj. około 10 maja 2014 r., miejsce pod wiatą wykorzystywane jest do celów spotkań rodzinnych, zabaw dzieci, składowania sprzętu ogrodniczego, czasami sporadycznie parkowany jest pod wiatą samochód. Z kolei wybrukowane miejsce przy budynku zostało wybudowane przy budowie budynku mieszkalnego nr 19E przez inwestora M. A., realizowanego w ramach inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, każdy z budynków posiada takie wybrukowane miejsce.

Organ stwierdził, że na podstawie pisma [...] Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. z dnia 12 stycznia 2017 r. ustalone zostało, że przedmiotowy budynek zasilany jest przyłączem średniego ciśnienia dn 25 o maksymalnym ciśnieniu roboczym MOP 0,5 MPa wybudowanym, w 2011 r. Sieć gazową oraz obiekty budowlane zlokalizowane w rejonie sieci gazowej należy budować z zachowaniem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dn. 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie. Par. 10 rozporządzenia określa szerokość strefy kontrolowanej dla sieci gazowej, która w przypadku przedmiotowego przyłącza wynosi l m (0,5 m po każdej stronie). W strefach kontrolowanych nie należy wnosić obiektów budowlanych, urządzać stałych składów i magazynów oraz podejmować działań mogących spowodować uszkodzenia gazociągu podczas jego użytkowania.

Operator gazociągu powinien nadzorować wszelkie działania prowadzone w strefach kontrolowanych, które mogłyby spowodować uszkodzenie gazociągu lub mieć inny negatywny wpływ na jego użytkowanie i funkcjonowanie. Przedmiotowa wiata zlokalizowana nad wybrukowanym miejscem postojowym będzie miała znikomy wpływ na użytkowanie i funkcjonowanie gazociągu. W związku z tym interpretując powyższe przepisy nie wniesiono zastrzeżeń co do lokalizacji wiaty.

Organ pierwszej instancji ustalił, że miejsce parkingowe przy budynku nr [...] zostało przyjęte do użytkowania w postępowaniu znak: ROiK II.BMA-7353-342/11 w sprawie przyjęcia do użytkowania zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z instalacjami wewnętrznymi, wjazdami i zagospodarowaniem terenu przy [...] w K., po dokonaniu w roku 2011 zgłoszenia zakończenia budowy ww. zamierzenia budowlanego. Po przeprowadzonym ww. postępowaniu PINB w Krakowie - Powiat Grodzki nie wniósł sprzeciwu w drodze decyzji w sprawie ww. zgłoszenia.

Natomiast przedmiotowa wiata jako element aranżacji przyszłego ogrodu została wybudowana przez inwestora tj. około 10 maja 2014 r., po dokonaniu do UMK Wydział Architektury i Urbanistyki skutecznego zgłoszenia, z naruszeniem ww. zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Odstępstwo w trakcie budowy ww. wiaty nastąpiło w zakresie wysokości wiaty oraz przesunięcia jej lokalizacji na działce nr [...] obr. [...] [...]. Inwestor zamiast wybudowania wiaty o ustalonej w ww. zgłoszeniu wysokości 2,20 m, wybudował wiatę o wysokości 3,80 m oraz przesunął lokalizację wiaty na działce nr [...], tj. zamiast ustalonej w ww. zgłoszeniu odległości 4,0 m od działki nr [...] jest odległość 1,65 m, a zamiast ustalonej w zgłoszeniu odległości 1,0 m od działki nr [...] jest odległość 1,5 m. Natomiast zostały zachowane przez inwestora wymiary zewnętrzne wiaty podane w ww. zgłoszeniu, tj. szerokość 3,00 m i długość 7,00 m. Ponadto ustalono, że przy realizacji przedmiotowej wiaty inwestor nie miał zamiaru obejścia przepisów ustawy Prawo budowlane, jego zamiarem było wybudowanie wiaty w konstrukcji drewnianej jako elementu aranżacji przyszłego ogrodu, wykorzystywanej do celów spotkań rodzinnych, zabaw dzieci, składowania sprzętu ogrodniczego, a wiata powstała w części nad istniejącym na działce wybrukowanym miejscem postojowym.

Organ wyjaśnił, że przepisy ustawy Prawo budowlane nie zawierają definicji wiaty. Pojęciem tym jednak posługuje się rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), zgodnie z którym "za szczególny rodzaj budynku uważa się wiatę, która stanowi pomieszczenie naziemne, nieobudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet w ogóle ścian pozbawione".

W orzecznictwie podkreśla się, że brak ustawowej definicji wiaty oznacza, że kwalifikacja obiektu budowlanego do tego pojęcia wymaga uwzględnienia m.in. jego funkcji. Zawsze jednak wskazuje się, że jest to samodzielna, lekka budowla, posiadająca dach, niekiedy ściany, której celem jest ochrona miejsca lub rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym (deszczem, śniegiem, wiatrem), (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 października 2009 r., sygn. II SA/Kr 517/09).

Przepisy ustawy Prawo budowlane nie definiują wiaty, jednakże zawierają definicję legalną budynku. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 2 wskazanej ustawy budynkiem jest tylko taki obiekt budowlany, który łącznie spełnia następujące warunki: jest trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, a także posiada fundamenty i dach. Powyższe prowadzi do wniosku, iż (a contrario - z przeciwieństwa) obiekt budowlany zaprojektowany (wykonany) bez przegród zewnętrznych, fundamentów bądź bez dachu lub niezwiązany trwale z gruntem, nie odpowiada określonym w komentowanym przepisie warunkom i w związku z tym nie może być uznawany za budynek. Taki też pogląd prezentowany jest w literaturze przedmiotu - Z. Niewiadomski. Prawo budowlane. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2006, str.

1. 43. (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 5 lutego 2008 r., sygn. II SA/Ol 1123/07).

Przenosząc powyższe wnioski na grunt omawianej sprawy organ wskazał, że będąca przedmiotem niniejszego postępowania wiata posiada wszystkie cechy, które charakteryzują ww. obiekt. Bezspornym jest, iż wiata posiada dach i jest trwale związana z gruntem.

Wobec tego organ dokonał weryfikacji przedmiotu postępowania, jako robót budowlanych polegających na budowie wolnostojącej wiaty w konstrukcji drewnianej o wymiarach około 3,0 x 7,0 m i wysokości około 3,80 m, zlokalizowanej na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., zrealizowanych z naruszeniem zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych dokonanym w dniu 4 kwietnia 2014 r.

W konsekwencji przyjęto, że w przedmiotowej sprawie znajdą zastosowanie przepisy art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane z uwagi na zrealizowanie przedmiotowych robót na podstawie zgłoszenia, z naruszeniem art. 30 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

Dalej organ stwierdził, w związku z ustaleniem podczas kontroli z dnia 5 września 2014 r., że roboty budowlane polegające na budowie wolnostojącej wiaty w konstrukcji drewnianej zostały ukończone, że należało odstąpić od wstrzymania prowadzenia ww. robót budowlanych oraz ustalenia wymagań dotyczących niezbędnych zabezpieczeń. Jak podał, w sytuacji już wykonanych robót budowlanych, organ nadzoru budowlanego nie wstrzymuje prowadzenia robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, lecz zgodnie z dyspozycją art. 51 ust. 7 ww. ustawy stosuje odpowiednio przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 oraz ust. 3 ww. ustawy.

Wobec powyższego, postanowieniem z dnia 28 lutego 2017 r. znak: ROiK II.5160.98.2016.AWM na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane organ nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia ww. postanowienia stosownej dokumentacji, celem sprawdzenia prawidłowości wykonanych robót budowlanych, ich zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi i wiedzą techniczną.

W dniu 27 marca 2017 r. inwestor przedłożył "Ekspertyzę techniczną i inwentaryzację architektoniczno-budowlaną. Wiata wolnostojąca o konstrukcji drewnianej", zlokalizowanej na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., opracowaną w dniu 24 marca 2017 r. przez osoby posiadające stosowne uprawnienia w odpowiednich specjalnościach, tj.: mgr inż. C. K. (upr. budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej nr [...]; zaświadczenie o przynależności do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa [...] - aktualne na dzień sporządzenia ww. opracowania) oraz mgr inż. arch. M. K. (upr. budowlane nr [...] w specjalności architektonicznej, zaświadczenie o przynależności do Małopolskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa [...] - aktualne na dzień sporządzenia ww. opracowania), który został uzupełniony przez inwestora z dniem 2 kwietnia 2017 r. W przedłożonej ekspertyzie nie wskazano nieprawidłowości wykonania ww. obiektu budowlanego.

Autor ww. ekspertyzy stwierdził, że sporządzona inwentaryzacja architektoniczno-budowlana wykonanych już robót budowlanych ma celu opisanie stanu rzeczywistego obiektu. W zakresie usytuowania obiektu na działce i odniesienia się do warunków technicznych stwierdził, że "Usytuowanie wiaty względem granic działki jak i innych obiektów znajdujących się na działce nie jest określone wymaganiami Warunków Technicznych czy innych przepisów dotyczących bezpieczeństwa mienia czy bezpieczeństwa pożarowego i ewakuacji. Usytuowanie na działce nie ma wpływu na stan techniczny obiektu czy zgodność jego wykonania z wiedzą techniczną. W dniu 20 kwietnia 2017 r. zostało przedłożone uzupełnienie do ww. ekspertyzy zawierające m.in. odniesienie się do uwag stron z dnia 7 kwietnia 2017 r.

Organ I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy Prawo budowlane, przedmiotowe roboty budowlane zostały doprowadzone do stanu zgodnego z prawem oraz w myśl art. 51 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy Prawo budowlane nie ma konieczności wykonania dodatkowych robót budowlanych bądź czynności, w związku z czym wydał w dniu 27 kwietnia 2017 r. decyzję o odstąpieniu od nałożenia obowiązku wykonania określonych lub robót budowlanych w stosunku do inwestora opisanej powyżej wiaty.

Organ wyjaśnił, że decyzja wydana w oparciu o przepisy określone w art. 51 ust. 1 ww. ustawy Prawo budowlane ma w dużej mierze charakter uznaniowy, zatem wybór jednego z określonych w tym przepisie sposobów zakończenia sprawy wymaga stwierdzenia stanu faktycznego i prawnego obiektu i indywidualnego rozpatrzenia zagadnienia w zakresie merytorycznym.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył L. J. i Z. J..

Decyzją z dnia 28 lipca 2022 r. znak: WOB.7721.361.2017.MOPIE, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 kpa oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm., dalej: u.p.b) Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz dokonał rozpoznania sprawy w granicach zakreślonych treścią decyzji. Stwierdził, że krąg stron postępowania przez organem I instancji jest tożsamy w postępowaniu odwoławczym. Wskazał, że przedmiotem postępowania pozostaje ocena zasadności odstąpienia od nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych - na T. M., jako inwestora robót budowlanych polegających na budowie wolnostojącej wiaty w konstrukcji drewnianej o wymiarach około 3,0 x 7,0 m i wysokości około 3,80 m, zlokalizowanej na działce nr [...] obr[...] przy [...] w K., zrealizowanych z naruszeniem zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych dokonanym w Wydziale Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Krakowa w dniu 4 kwietnia 2014 r. - ze względu na doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Dodał, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu 13 sierpnia 2014 r., a więc zastosowanie będzie miała ustawa Prawo budowlane w brzmieniu przepisów sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 443).

Dalej organ wyjaśnił, że orzekanie w niniejszej sprawie odbywa się w warunkach związania, o którym mowa w art. 153 P.p.s.a. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności ma więc obowiązek ocenić czy organ I instancji dostosował się do wskazań zawartych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 8 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 76/16. Przepis art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że organ administracji publicznej orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż jest nimi związany. Ciążący na organie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, może być wyłączony tylko w wypadku istotniej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącego pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie naruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem.

Wojewoda podniósł, że podczas przeprowadzonych w dniu 5 czerwca 2014 r. czynności kontrolnych na działce nr [...], obr. [...], przy ul. [...] w K. stwierdzono, iż w północno - zachodnim narożniku w/w działki znajduje się: wiata drewniana, przekryta dachem dwuspadowym, pokrycie dachu gontem papowym. Konstrukcja wiaty oparta na sześciu słupach drewnianych o wymiarach 14 x 14 cm i wysokości 2,40 m (...) Wysokość wiaty mierzona od poziomu terenu do kalenicy dachu wysokość około 3,80 m (2,40 wys. słupa + 1,40 wysokość dachu). Inwestorem przedmiotowej budowy wiaty jest T. M., który oświadczył, iż wiata została wykonana w czerwcu 2014 r., po skutecznym przyjęciu zgłoszenie przedmiotowej budowy wiaty do organu administracji architektoniczne budowlanej, jak również wskazał, iż przedmiotowa wiata powstała częściowo nad miejscem postojowym, wybrukowanym przez inwestora M. A. - w takim stanie teren działki został przekazany obecnym właścicielom, a częściowo nad terenem zielonym działki.

Z kolei miejsce parkingowe (miejsce postojowe) przy budynku nr 19E, na którym w roku 2014 częściowo zlokalizowano przedmiotową wiatę zostało przyjęte do użytkowania w toczącym się przed organem I instancji postępowaniem administracyjnym znak: ROIK II.BMA-7353-342/11 w sprawie przyjęcia do użytkowania zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z instalacjami wewnętrznymi, wjazdami i zagospodarowaniem terenu przy [...] w K., po dokonaniu w roku 2011 zgłoszenia zakończenia budowy w/w zamierzenia budowlanego. Po przeprowadzonym w/w postępowaniu administracyjnym PINB nie wniósł sprzeciwu w drodze decyzji w sprawie w/w zgłoszenia.

Przed rozpoczęciem budowy przedmiotowej wiaty zlokalizowanej częściowo na przyjętym do użytkowania miejscu parkingowym inwestor - T. M. dokonał skutecznego zgłoszenia budowy obiektu, tj. wiata wolnostojąca o powierzchni do 25 m 2 (7,2 m dl. x 3,2 m szer. x 2,2 m wys.) demontowalna o lekkiej konstrukcji drewnianej. Obiekt niekubaturowy - element aranżacji przyszłego ogrodu do Urzędu Miasta Krakowa Wydział Architektury i Urbanistyki (vide: k. 33 - 42 akt PINB III). Niemniej, jak zastało ustalone budowa w/w wiaty nastąpiła z naruszeniem w/w zgłoszenia, a to w zakresie wysokości wiaty oraz przesunięcia jej lokalizacji na przedmiotowej działce. Inwestor zamiast ustalonej w w/w zgłoszeniu wysokości 2,20 m, wybudował wiatę o wysokości 3.80 oraz przesunął lokalizację wiaty, tj. zamiast ustalonej odległości 4.0 m od działki nr [...] jest odległość 1,65 m, a zamiast ustalonej odległości 1,0 m od działki nr [...] jest odległość 1.5 m.

W związku z powyższym organ odwoławczy stanął na stanowisku, że przedmiotowe roboty budowlane polegające na budowie wiaty na działce nr ewid. [...], obr. [...], przy ul. [...] w K. wykonano z odstępstwem od zgłoszenia, co nie wyczerpując przesłanki niezbędnej dla zastosowania art. 49b u.p.b. wymagało zastosowanie trybu i przepisów prawa materialnego zawarte w art. 50-51 ustawy Prawo Budowlane.

Organ wyjaśnił, że tryb określony art. 50-51 u.p.b. jest postępowaniem wieloetapowym. Na niniejszym etapie postępowania naprawczego organ zobligowany jest do zbadania, czy wykonane roboty wymagają przeprowadzenia czynności bądź dodatkowych robót w celu ich doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Przy czym sądownictwo administracyjne wielokrotnie wskazywało, iż zadaniem organów nadzoru budowlanego jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, ale tylko w aspekcie przepisów prawa administracyjnego (budowlanego), a nie cywilnego, regulującego kwestie odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną działaniami inwestora oraz ochrony własności. W tym ostatnim przypadku poszkodowani właściciele mogą dochodzić swych praw nie przed organami nadzoru budowlanego, lecz przed sądem powszechnym.

Mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy, w tym ekspertyzę sporządzoną przez osobę wykonującą samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, wobec braku wskazania w w/w opracowaniu dodatkowych czynności oraz robót budowlanych koniecznych do wykonania, organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do nałożenia inwestora przedmiotowej wiaty dodatkowych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanej inwestycji do stanu zgodnego z prawem, gdyż w ocenie organ z całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wynika, że wykonane roboty budowlane są zgodne z prawem.

W odniesieniu do przyjętej przez organ I instancji podstawy materialnoprawnej skarżonej decyzji, organ odwoławczy wskazał, że orzecznictwie sądowo-administracyjnym zarysowały się dwie linie orzecznicze dotyczące podstawy materialnoprawnej decyzji organów orzekających w sytuacji, gdy brak jest podstaw do nałożenia na zobowiązanego obowiązku wykonania dodatkowych określonych czynności w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, bowiem wykonane już roboty budowlane odpowiadają prawu. Jedna linia wskazuje, iż w ww. sytuacji z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania należy umorzyć postępowanie przed organem I instancji w myśli art. 105 § 1 kpa, a druga kładzie nacisk na konieczność orzeczenia o braku podstaw do nałożenia na Inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 upb.

Odnosząc się do uwag skarżących dotyczących naruszenia art. 10 kpa organ wskazał, iż za pismem z dnia 22 marca 2017 r., znak: ROIK 11.5160.98.2016.AWM PINB na podstawie art. 10 kpa poinformował strony postępowania, iż przed wydaniem decyzji, można w terminie 7 dni od otrzymania niniejszego zawiadomienia zapoznać się z kompletem akt sprawy w siedzibie organu. W/w pismo Organu I instancji zostało doręczone do skarżących w dniu 30 marca 2017 r. Nadto, jak wynika ze sporządzonego protokołu przyjęcia stron, skarżący w dniu 7 kwietnia 2017 r. zapoznali się ze zgromadzonym w niniejszej sprawie materiałem dowodowym, w tym m.in. przedłożoną przez Inwestora ekspertyzą. Zatem organ I instancji nie uchybił regulacji zawartej w art. 10 kpa.

Jak podał organ pozostałe uwagi zwarte w odwołaniu, zostały rozpatrzone w toku postępowania odwoławczego. Zaś przedstawione powyżej motywy faktyczne i prawne rozstrzygnięcia, stanowią odpowiedź na zarzuty zgłoszone przez skarżących, zarówno w kwestii zastosowania podstawy materialnoprawnej skarżonej decyzji, jak również innych przepisów prawa oraz motywów faktycznych, mających zastosowanie w niniejszym postępowaniu administracyjnym, na podstawie których organ odwoławczy oparł niniejszą decyzję.

Na powyższa decyzję L. J. i Z. J. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucają rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:

1. 1) art. 77 §1 oraz art. 80 kpa poprzez:
2. - brak uwzględnienia w toku analizy sprawy dowodów przedstawionych przez Ludmiłę i Z. J., a to: fotografii przedstawiających samochody parkujące w przedmiotowym otwartym garażu, notatki policyjnej z dnia 22 stycznia 2015 roku (MKPD-64/15) oraz zeznań złożonych w tej sprawie przez T. M. w dniu 12 marca 2015 r.,
3. - zaniechanie zastosowania zasad prawidłowego rozumowania i oceny dowodów opartej o zasady doświadczenia życiowego, które sprzeciwiały się uznaniu, iż budując zadaszenie nad miejscem wykorzystywanym do parkowania pojazdów inwestor zmierzał do tego, aby przestać w tym miejscu parkować, a nie do tego, by ochronić pojazdy przed szkodliwymi czynnikami atmosferycznymi - jak to czynią normalnie roztropni posiadacze aut, przy czym powyższe naruszenia doprowadziły organ II instancji do błędnego ustalenia faktycznego, iż przedmiotowa w sprawie budowla to wiata stanowiąca element aranżacji ogrodu - nie zaś garaż, a nadto, że inwestor doprowadził budowlę do stanu zgodnego z prawem;
4. 2) art. 77 §1 w zw. z art. 85 kpa poprzez brak przeprowadzenia dowodu z oględzin przedmiotowej budowli z udziałem skarżących oraz poprzez oparcie rozstrzygnięcia na dowodzie uzyskanym z naruszeniem przedmiotowego przepisu, a to poprzez akceptację dla przeprowadzenia dowodu z oględzin obiektu budowlanego w toku postępowania pierwszo - instancyjnego bez udziału strony skarżącej, przy czym powyższe naruszenie doprowadziło do niepełnego zebrania materiału dowodowego w sprawie m. in. poprzez brak możliwości wykazania przez skarżących faktu utwardzenia przez inwestora całej zadaszonej powierzchni płytami umożliwiającymi parkowanie samochodu oraz uniemożliwiło tej stronie udział w postępowaniu administracyjnym;
5. 3) art. 11 kpa oraz 107 §1 i §3 kpa poprzez:
6. - sporządzenie uzasadnienia decyzji z pominięciem odniesienia się do zarzutów i okoliczności podniesionych przez skarżących w ich odwołaniu od decyzji organu I instancji, a w związku z tym nie odniesienie się do zarzutów dotyczących nieprawidłowego ustalenia zamiaru inwestora, pominięcia dowodów przez organ I instancji (w tym zdjęć i dokumentów policyjnych), przyjęcia wnioskowania sprzecznego z zasadami doświadczenia życiowego, przy czym powyższe zaniechanie znacznie ogranicza możliwość prowadzenie polemiki z treścią skarżonej decyzji i zmusza stronę do powtarzania dotychczasowych argumentów - co dodatkowo utrudnia fakt, iż we wskazanym zakresie również decyzja organu I instancji wykazywała daleko idące niedostatki;
7. - brak wyjaśnienia w uzasadnieniu swojej decyzji powodów, dla których organ odwoławczy nie naprawił podniesionych w odwołaniu nieprawidłowości polegających na przeprowadzeniu oględzin budowli bez udziału skarżącej strony, co uniemożliwiło skarżącym wykazanie, iż cały teren pod budowlą jest przystosowany do parkowania samochodów - co z kolei usprawiedliwia ocenę, iż organ orzekał bez należytego rozpoznania treści odwołania;
8. 4) art. 153 P.p.s.a. poprzez brak ustalenia z jakim zamiarem (czyli jakiego typu budowlę chciał faktycznie wykonać) działał inwestor dokonują zgłoszenia budowy wiaty przy czym powyższe zaniechanie w kontekście treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 kwietnia 2016 roku sygn. akt II SA/Kr 76/16 prowadzi do nierozpoznania kluczowej okoliczności w sprawie, a skarżącym uniemożliwia prowadzenie relewantnej polemiki w ramach wnoszonej skargi;
9. 5) art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 29 p.b. i art. 30 ust. 1 p.b. poprzez uznanie, iż do wykonania obiektu będącego przedmiotem postępowania nie było wymagane uzyskanie przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę a jedynie dokonanie zgłoszenia budowy;
10. 6) art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. poprzez uznanie, iż znajduje on w sprawie zastosowanie w ten sposób, iż nie jest konieczne nakładanie na inwestora jakichkolwiek obowiązków w związku z dokonanym odstępstwem od dokonanego zgłoszenia budowy;
11. 7) art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. przez zaniechanie nakazania rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego;
12. 8) §102 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie, co doprowadziło do uznania, iż przedmiotowa budowla nie jest garażem;
13. 9) §12 ust 1 w.t.b. w zw. z §271 ust. 1 i 2 w. t.b. w zw. z §216 ust. 1 w.t.b. poprzez nieuwzględnienie, iż garaż o konstrukcji drewnianej winien być odsunięty od granicy na odległość co najmniej 4 m;
14. 10) art. 50 ust 3 p.b. poprzez brak nałożenia na inwestora obowiązku przedstawienia ekspertyzy przeciwpożarowej wykonanej budowli;
15. 11) §10 ust. 1, 2, 3 i 6 pkt. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie poprzez uznanie za nieistotną okoliczności, iż przedmiotowy obiekt budowlany wbrew wskazanemu przepisowi zlokalizowany jest w pasie ochronnym gazociągu, co doprowadziło do zdjęcia z inwestora obowiązku wykonania jakichkolwiek prac przy budowli, na której wykonanie winien był uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę.

Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie z 11 stycznia 2023 r. stanowisko w sprawie zajął uczestnik T. M., wnosząc o oddalenie skargi. W ocenie uczestnika zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2021 r. poz. 2095 ze zmian.).

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu.

Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

W wyniku rozpatrzenia sprawy w tak zakreślonych ramach Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki, wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2021 r., poz. 2351, dalej: p.b.) o odstąpieniu od nałożenia na inwestora obowiązku wykonania określonych lub robót budowlanych w związku z wybudowaniem wiaty o konstrukcji drewnianej na działce nr ewid. [...], obr. [...], przy ul. [...] w K. z odstępstwem od zgłoszenia.

Podstawę prawną decyzji kształtuje również norma wynikająca z art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Znaczenie w sprawie ma również art. 170 p.p.s.a., który stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zachowuje nadal aktualność pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 1999 r., I SA 2019/98 (ONSA 2000, nr 3, poz. 129), w którym wskazano, że związanie organu oceną prawną sądu w rozumieniu art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (obecnie art. 153 p.p.s.a. – przyp.

WSA) "obejmuje nie tylko organ, którego działanie było bezpośrednio przedmiotem orzeczenia sądu, ale także każdy organ orzekający w danej sprawie do czasu jej ostatecznego rozstrzygnięcia, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego czyniąca pogląd prawny nieaktualnym".

W związku z tym należało dostrzec, że w przedmiotowej sprawie wiąże wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wydany 8 czerwca 2016 r. do sygn. II SA/Kr 76/16. W wyroku tym Sąd, zakładając dopuszczalność zastosowania trybu naprawczego (art. 50-51 p.b.) w sprawach wybudowania obiektu budowlanego z istotnym odstępstwem od zgłoszenia robót budowlanych, zobowiązał organ nadzoru budowlanego do wyjaśnienia, czy wybudowano obiekt z istotnym odstępstwem od zgłoszenia, czy też wybudowano inny obiekt niż określony w zgłoszeniu (czyli beż wymaganego zgłoszenia), co uzasadniałoby zastosowanie trybu z art. 49b p.b. W związku ze stwierdzonymi uchybieniami w postępowaniu wyjaśniającym Sąd wskazał następująco: "Rzeczą organu będzie zatem uzupełnienie materiału dowodowego, nie wykluczając przesłuchania świadków i stron, i ustalenie czy zamiarem inwestora była budowa wiaty garażowej, a co za tym idzie chęć obejścia przepisu § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422 tekst jednolity), czy też inwestor dopuścił się jedynie odstępstwa od zgłoszenia, które nie wyczerpuje przesłanki niezbędnej dla zastosowania art.49 b p.b. "bez wymaganego zgłoszenia".

W zależności od tych ustaleń może okazać się konieczne dokonanie oceny, jakie znaczenie prawne może mieć wybudowanie spornego obiektu w okresie, w którym nie obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego "[...]". Ma to o tyle istotne znaczenie, że zgodnie z przepisem art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2012.647) unormowana w nim instytucja wygaśnięcia decyzji w razie uchwalenia planu miejscowego, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji o warunkach zabudowy, nie ma zastosowania do sytuacji, gdy po dokonanym zgłoszeniu wchodzi w życie plan, który na danym terenie nie przewiduje wykonania obiektu objętego zgłoszeniem.

Nadto, jak wynika z ustępu 2 tego przepisu, nie wydaje się takiej decyzji, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, co powinno mieć znaczenie dla oceny prawnej sytuacji, gdy przy braku sprzeciwu organu od zgłoszenia i wykonaniu robót budowlanych wchodzi w życie plan zagospodarowania przestrzennego, ustalający inne przeznaczenie terenu objętego zgłoszeniem."

W sprawie ustalono niespornie, że na działce nr [...] obr. [...], przy ul. [...] w K. T. M. wybudował w 2014 r. wiatę drewnianą, o dachu dwuspadowym, pokrytym gontem papowym. Konstrukcja wiaty oparta jest na sześciu słupach drewnianych o wymiarach 14 x 14 cm i wysokości 2,40 m. Wysokość wiaty, mierzona od poziomu terenu do kalenicy dachu, wynosi około 3,80 m (2,40 wys. słupa + 1,40 wysokość dachu). Wiata wybudowana została częściowo nad miejscem parkingowym przy budynku nr [...], zrealizowanym wcześniej, łącznie ze znajdującym się na działce budynkiem, przyjętym do użytkowania w wyniku dokonanego w 2011 r. zgłoszenia zakończenia budowy zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z instalacjami wewnętrznymi, wjazdami i zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] nr [...] w K., co do którego Powiatowy Inspektor nie wniósł sprzeciwu.

W ocenie Sądu ustalony stan sprawy pozwala zgodzić się z organami nadzoru budowlanego, że w przedmiotowej sprawie należało zakwalifikować opisaną wyżej wiatę jako wykonaną z istotnym odstępstwem od zgłoszenia. Odstępstwo to polegało mianowicie na tym, że inwestor dokonał zgłoszenia budowy wiaty wolnostojącej o powierzchni do 25 m2 (7,2 m dł. x 3,2 m szer. x 2,2 m wys.), a wybudował wiatę wolnostojącą o wysokości 3.80, a nadto zlokalizował wiatę 1,65 m od działki nr [...] zamiast 4,0 m, a także 1,5 m od działki nr [...] zamiast 1,0 m. W ocenie Sądu, dla kwalifikacji wykonanych robót i ustalenia właściwego trybu postępowania przed organem nadzoru budowlanego znaczenie miało również to, że objęta zgłoszeniem wiata znajdowała się częściowo nad wybudowanym miejscem parkingowym, tak jak wiata rzeczywiście zrealizowana. Wskazuje na to w szczególności zestawienie inwentaryzacji powykonawczej budynków (k. 10 akt ROiK II.5141.202.2014.AWM) z rysunkiem stanowiącym załącznik do zgłoszenia zamiaru budowy wiaty (k. 34).

Powyższe wskazuje, zdaniem Sądu, na tożsamość obiektu zgłoszonego i faktycznie zrealizowanego, choć z odstępstwami od zgłoszenia. Nie wykazano przy tym, by inwestor – choć niekonsekwentnie określający funkcję wiaty – dążył do obejścia przepisów prawa budowlanego, używając w odniesieniu do zgłaszanej wiaty określenia "element aranżacji przyszłego ogrodu" (k. 36).

Skoro można było zaakceptować przyjęty tryb naprawczy postępowania przed organami nadzoru budowlanego, należało ocenić sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie wynikającym przede wszystkim z wydanego w dniu 28 lutego 2017 r. postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o nałożeniu na inwestora obowiązku przedłożenia inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej wykonanych robót oraz ekspertyzy technicznej na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3, ust. 2 i ust. 3 p.b. oraz kierunkowo - z podstawy prawnej decyzji wskazanej w art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. Ten ostatni przepis stanowi, że organ nadzoru budowlanego nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Na podstawie przywołanych norm należało przyjąć, że obowiązkiem organu było ustalenie, czy wiata jest zgodna z prawem, a jeśli nie jest, ustalenie w jakim zakresie i czy możliwe jest doprowadzenie wiaty do stanu zgodnego z prawem.

Zakres ustaleń w tym zakresie częściowo został zdeterminowany treścią wiążącego w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 8 kwietnia 2016 r. i przywołanymi wyżej wskazaniami co do dalszego postępowania.

Analiza treści wydanych w sprawie decyzji wskazuje, że organy nie wykazały w pełni zgodności wybudowanej wiaty z przepisami prawa, w szczególności organ odwoławczy nie zweryfikował ustaleń organu pierwszej instancji, tak w odniesieniu do przepisów techniczno-budowlanych, jak i co do zgodności wybudowanej wiaty z miejscowym planem. Inspektor Wojewódzki przytoczył wprawdzie szeroki fragment opinii uzupełniającej ekspertyzy sporządzonej przez mgr. inż. C. K., legitymującego się uprawnieniami budowlanymi w specjalności konstrukcyjno-budowlanej i uznał, że wobec braku wskazania w ekspertyzie sporządzonej przez osobę wykonującą samodzielne funkcje techniczne w budownictwie dodatkowych czynności oraz robót budowlanych koniecznych do wykonania celem doprowadzenia obiektu (wiaty) do stanu zgodnego z prawem, obiekt ten należy uznać za zgodny z prawem. Taka analiza i ocena nie może być uznana za wyczerpującą, bowiem organ nadzoru budowlanego nie jest zwolniony od samodzielnej oceny zgodności wykonanego obiektu budowlanego z przepisami prawa.

Zauważyć należy przy tym, że przytoczony przez organ fragment ekspertyzy dotyczy przede wszystkim poprawności technicznej wykonanych robót oraz bezpieczeństwa konstrukcji, nie zaś np. zgodności odległości wiaty od granic działki oraz innych obiektów budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi, spełnienia wymogów przepisów przeciwpożarowych, jak i tego, czy wiata nie narusza postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wobec powyższego Sąd uznał, że organ odwoławczy naruszył normy wynikające z art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 15 k.p.a. wyrażającego zasadę dwuinstancyjności postępowania. Sąd ponownie podkreśla, za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 8 kwietnia 2016 r., że rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, art. 75 kpa) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Z obowiązku tego nie jest zwolniony organ odwoławczy, który powinien przeprowadzić uzupełniającej postępowanie dowodowe w ramach określonych przepisami art. 136 k.p.a. Powyższe wskazuje również, że nie zrealizowano należycie wytycznych wynikających z przywołanego wyroku WSA w Krakowie, czym naruszono również art. 153 p.p.s.a.

Na koniec Sąd podkreśla, że zarzuty skargi okazały się zasadne w takim zakresie, w jakim korespondują z przedstawionymi powyżej rozważaniami. Jak wskazano wyżej organ odwoławczy powinien w wymaganym zakresie zweryfikować zgodność z prawem wybudowanego obiektu, co oznacza też obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów skarżących sformułowanych w odwołaniu, a dotyczących tej kwestii. Sąd stwierdził natomiast, że nie miały wpływu na wynik sprawy określone w skardze naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.), w tym polegające na braku zapewnienia udziału skarżących w oględzinach. Okoliczności sprawy nie wskazują, by wadliwość ta, ze względu na charakter i dostępność wizualną wiaty, doprowadziła do błędnych ustaleń faktycznych w sprawie.

Sąd ocenia również jako nieskuteczną argumentację zmierzającą do wykazania, że przedmiotowy obiekt stanowi "garaż otwarty" w rozumieniu przepisów o warunkach technicznych. Wskazać należy przede wszystkim, że kwalifikacja prawna przedmiotowego obiektu – jako wiaty – przesądzona została w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 8 kwietnia 2016 r., który wiąże orzekający w sprawie Sąd oraz organy nadzoru budowlanego. Z akt sprawy nie wynika, by obiekt uległ zmianie po wydaniu wyroku w taki sposób, że kwalifikację tę należałoby uznać za nieaktualną.

Mając na względzie przedstawione okoliczności sprawy Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono jak w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.