Uzasadnienie
Postanowieniem Referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 października 2013 r. przyznane zostało skarżącym J. i M. K. prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu.
Pismem z dnia 29 października 2013 r. dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w K. zawiadomił, iż pełnomocnikiem z urzędu dla skarżących została wyznaczona adwokat L. K..
W dniu 14 marca 2014 r, pełnomocnik z urzędu sporządził skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn., akt II SA/Kr 1234/13. W dniu 12 stycznia 2016 r., Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę kasacyjną. Jak wynika z protokołu w rozprawie przed NSA brała udział adwokat L. K. - pełnomocnik z urzędu J. i M. K..
W piśmie z dnia 26 stycznia 2016 r. skierowanym do WSA w Krakowie, pełnomocnik z urzędu ponownie wniosła o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu, które to opłaty nie zostały opłacone ani w całości ani w części, w wysokości 150 % stawki minimalnej. Wniosek ten uzasadniła dołożeniem znacznej staranności w przygotowaniu skargi kasacyjnej, w prowadzeniu sprawy oraz z faktem, iż nie składa ona żadnego wniosku o zwrot kosztów poniesionych w związku z dojazdem na rozprawę przed NSA do Warszawy.
Mając powyższe na względzie, zważono co następuje:
Zgodnie z treścią art. 250 § 2 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, wyznaczony adwokata otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie w związku z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz461), uwzględniając treść § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801).
Stosowanie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit "a" w/w rozporządzenia zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej należy się pełnomocnikowi z urzędu m in. w sytuacji gdy sporządzi on i wniesie skargę kasacyjną oraz weźmie udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wysokość stawki minimalnej w postepowaniu przed sądem II instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz za udział w rozprawie przed NSA wynosi 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeśli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat – 100 % stawki minimalnej, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna w "innej sprawie" wynosi 240 zł. Powyższe oznacza, iż w przedmiotowej sprawie należne wynagrodzenie dla pełnomocnika z urzędu wynosi 180 zł (240x75%+180).
W myśl § 2 ust.3 w/w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, opłaty o których mowa w ust.1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Orzekający nie uwzględnił wniosku o przyznanie wynagrodzenia w wysokości 150 % stawki minimalnej. Podjęte przez pełnomocnika czynności nie maja charakteru nadzwyczajnego. Mieszczą się w katalogu czynności o charakterze zwykłej staranności, do której pełnomocnik jest zobligowany. Zdaniem orzekającego za podwyższeniem stawki nie przemawia również fakt zrzeczenie się dochodzenia poniesionych wydatków związanych z podróżą do siedziby NSA. Uwzględnienie takiej argumentacji byłoby błędem ze strony orzekającego, gdyż podwyższenie stawki minimalnej stanowić ma niejako wynagrodzenie za dodatkowe czynności wykonane przez pełnomocnika a nie za ich zaniechanie, które nota bene jest tylko i wyłącznie wolą pełnomocnika.
W związku z powyższym działając na zasadzie art. 250 w zw. art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), § 18 ust.2 pkt 2 lit "a" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461) orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.