Uzasadnienie
Zgodnie z dyspozycją art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Przepis art. 220 § 3 p.p.s.a. stanowi natomiast, iż skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Co do rygoru niezastosowania się przez stronę do zarządzenia przewodniczącego z wezwaniem o uiszczenie opłaty (wpisu) przepis art. 220 § 3 jest normą szczególną w stosunku do normy ogólnej zamieszczonej w art. 220 § 1. Tym samym skarga do sądu administracyjnego, od której nie został uiszczony wpis (skarga nieopłacona) podlega odrzuceniu.
W przedmiotowej sprawie, w związku ze złożeniem przez J.B.-B. skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] maja 2009 r., zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału strona skarżąca została wezwana do uiszczenia należnego od skargi wpisu w kwocie 500 zł, - w terminie do 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to strona skarżąca odebrała w dniu 28 sierpnia 2009 r. W dniu 3 września 2009 roku skarżąca złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sadowych, który został prawomocnie oddalony. W związku z powyższym została ponownie wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 500 zł w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 11 stycznia 2010 roku. W zakreślonym terminie skarżąca wpisu nie uiściła, wobec powyższego, skarga jako nieopłacona podlega odrzuceniu, o czym orzeczono jak w sentencji na mocy wyżej przytoczonych przepisów.