Uzasadnienie
Rozpoznawany wniosek jest kolejnym (drugim) w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2017 r. referendarz sądowy oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. W następstwie wniesienia sprzeciwu od tego postanowienia, WSA postanowieniem z dnia 13 marca 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie referendarz z dnia 25 stycznia 2017 r. Postanowienie to stało się prawomocne i w tym stanie prawnym skarżąca ponownie wniosła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Rozpoznanie kolejnego wniosku (drugiego) winno nastąpić w kontekście art. 165 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym " postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane w skutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, lub nawet prawomocne", z uwzględnieniem przepisów materialnych stanowiących podstawę przyznania prawa pomocy.
Drugi wniosek (z dnia 21 kwietnia 2017 r.) uzasadniony został faktem, iż skarżąca nie ma możliwości uiścić kosztów sądowych ani opłacić pełnomocnika z wyboru. Z uwagi na ponoszone koszty sądowe, które w kwietniu wyniosły 500 zł skarżąca musi korzystać z pożyczek. Skarżąca jak w poprzednio rozpoznawanym wniosku wymieniła miesięcznie wydatki i zobowiązania:
zakup biletu miesięcznego - 100 zł, abonament telefoniczny - 50 zł, opłata za wodę- 52,64 zł (za 3 m-ce), opłata za śmieci - 10 zł, środki czystości co miesiąc - około 70 zł, opłata za przesyłki polecone do sądu – 21,80 zł, zakup lekarstw- 80 zł, energia elektryczna- 1-1,46 zł, koszty sądowe 500 zł. Pozostałą cześć dochodu – 488 zł przeznacza na wyżywienie.
Skarżąca podała też, iż jej aktualny miesięczny dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę wynosi 1.449 zł.
Jak wynika z porównania pierwszego i drugiego wniosku wydatki skarżącej pozostają na zbliżonym poziomie. W przypadku pierwszego wniosku skarżąca zdeklarowała wydatki konieczne na poziomie około 500 zł, w przypadku drugiego wniosku na kwotę 313,00 zł (opłaty za media. wykup lekarstw, zakup biletu miesięcznego). W zadeklarowanych wydatkach znalazły się takie, które trudno uznać za konieczne - abonament telefoniczny- 50 zł, przesyłki polecone do sądu - 21,80 zł, zawyżona opłata za zakup środków czystości a także nie mająca pokrycia w przedstawionych fakturach kwota wydatków na leki. Trudno tez do wydatków koniecznych zaliczyć ponoszone przez skarżące koszty sądowe.
Do wniosku skarżąca dołączyła kserokopie następujących dokumentów:
odcinki opłat za energię elektryczną, bilet miesięczny, 4 faktury VAT na zakup lekarstw z marca 2017 r. – na łączną kwotę 47,89 zł oraz 1 faktura VAT za zakup leków z kwietnia 2017 r.- 27,98 zł, informację Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 3 kwietnia 2017 r. o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, faktura VAT za wodę, faktura VAT za usługi pocztowe.
W ocenie orzekającego skarżąca nie wykazała w żaden sposób, że jej sytuacja materialna od chwili złożenia pierwszego wniosku pogorszyła się. Wykazane miesięczne dochody i wydatki w przypadku drugiego wniosku pozostają na zbliżonym (w przypadku wydatków koniecznych stanowią one kwotę niższą, w przypadku wynagrodzenia za pracę stanowią kwotę wyższą) poziomie co wskazane w pierwszym wniosku i nie dają podstaw do przyznanie prawa pomocy.
Ponadto zdaniem orzekającego nie straciły na aktualności rozważania odnośnie okoliczności, które spowodowały, że wniosek skarżącej z dnia 20 stycznia 2017 r. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu został oddalony (zawarte w prawomocnym postanowieniu Sądu z dnia 13 marca 2017 r. wydanym w tym zakresie)
Stąd mając powyższe na względzie Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 165 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 §2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270).