Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek skarżącej B.K. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, w sprawie skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 6 września 2016 r.
We wniosku skarżąca oświadczyła, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z dwiema wnuczkami - G.K. i K.K. Ich wspólny miesięczny dochód wynosi 3.000 zł i składa się na niego świadczenie emerytalne skarżącej w wysokości 800 zł oraz świadczenia alimentacyjne na wnuczki w łącznej wysokości 2.200 zł.
W skład majątku skarżącej wchodzi dom o pow. 110 m2.
Na uzasadnienie wniosku skarżąca podała, iż z uwagi na trudną sytuacje materialną nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania oraz ustanowienia pełnomocnika z wyboru. Wniosek o ustanowienie adwokata jest spowodowany brakiem posiadania przez skarżącą dostatecznej wiedzy prawnej związanej ze sprawą, której dotyczy skarga.
W ramach zobowiązań i stałych wydatków miesięcznych skarżąca wymieniła - opłaty konieczne za energię elektryczną – 110 zł, za gaz - 150 zł, ścieki - 80 zł, śmieci- 18 zł, opał - rocznie 2.800 zł (miesięcznie 233 zł), wydatki na naukę – 200 zł, zakup lekarstw- 200 zł, utrzymanie domu – 2.000 zł rocznie (naprawy), wyżywienia 1,050 zł miesięcznie, ubranie – 250 zł miesięcznie, podatki 350 zł rocznie (29 zł miesięcznie). Co daje łączną kwotę zobowiązań i wydatków - 2.486 zł.
Rozpoznając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 245 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, które obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu lub w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W przedmiotowej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Zatem wniosek skarżącej należy rozpatrywać w kontekście przesłanek zawartych w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Zgodnie z wyżej powołanym artykułem przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych. Jest to forma dofinansowania strony postępowania sądowego z budżetu państwa i przez to zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w takim postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (postanowienie NSA z 6 października 2004 r., sygn, akt GZ 71/04, ONSA 2005, Nr 1, poz.8). Zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy rozpatruje się w dwóch aspektach – z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, a z drugiej zaś z uwzględnieniem jej możliwości finansowych (por. H. Knysiak – Molczyk, Prawo pomocy w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, PS 2003, nr 11-12, s.85).
Oceniając sytuację materialną i życiową wnioskodawcy bierze się pod uwagę również sposób w jaki wnioskodawca gospodarował swoim majątkiem do chwili złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Niewątpliwe i ta okoliczność wpływa, i kształtuje obecną sytuację materialną wnioskodawcy.
W przedmiotowej sprawie po dokonaniu analizy informacji wynikających z oświadczeń skarżącej, referendarz sądowy uznał, iż nie zachodzą szczególne okoliczności, określone w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., pozwalające na skuteczne ubieganie się o przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Skarżąca we wniosku o przyznanie prawa pomocy oświadczyła, iż wspólny miesięczny dochód wynosi 3.000 zł. Z wykazanych przez skarżącą wydatków koniecznych i innych zobowiązań wynika, iż zamykają się one kwotą 2. 486 zł. Kwota ta jednak nie obejmuje tylko i wyłącznie wydatków koniecznych. Dlatego orzekający mając na względzie ten fakt oraz, że skarżącej do dyspozycji pozostaje kwota 500 zł uznał, iż jest ona w stanie pokryć koszty sądowe oraz koszty ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Ponadto orzekający uznał, iż na tym etapie prowadzenia postępowania udział pełnomocnika nie jest konieczny a sporządzona prze skarżącą skarga w pełni spełnia wymogi przewidziane przez przepisy prawa.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 243 § 1, art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).