Uzasadnienie
W. W. i J. C. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, osobnymi pismami, skargi na decyzję Dyrektora Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 16 września 2010 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 1 lipca 2010 r., na mocy której udzielono Gminie W. pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzenie podczyszczonych wód opadowych z powierzchni odcinka projektowanej drogi km 0+265,77÷0+422,67 oraz przebudowywanej ulicy [...] km 0+000÷0+406,87 do potoku [...] wylotem W2 w miejscowości M., Gm. W.. oraz na wykonanie lub przebudowę urządzeń wodnych związanych z budową projektowanej drogi i przebudową ul. [...]. W skargach zawarli wnioski o wstrzymanie wykonania decyzji, wskazując, że wykonanie decyzji spowoduje wszczęcie procedury, która naruszy ich prawo własności.
Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2011 r. wydanym w sprawie ze skargi W. W. (sygn. II SA/Kr 1373/10) zarządzono połączenie tej sprawy do sprawy ze skargi J. C., zarejestrowanej do sygn. II SA/Kr 1372/10.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd może także wstrzymać wykonanie aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku, niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku, chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego, w szczególności która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Podkreślić należy, że ciężar wykazania, że okoliczności wskazane w omawianym przepisie istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 273/05, niepubl.).
Skarżący nie podali żadnych argumentów świadczących o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje spełnienie przesłanek określonych w cytowanym wyżej przepisie. Stosownie do treści przepisu art.123 ust.2. ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U.05.239.2019 j.t. z późn.zm.) pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości. Dlatego też wykonanie decyzji o udzieleniu pozwoleniu wodnoprawnego nie może naruszyć prawa własności skarżących. Ewentualne konsekwencje związane z wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w trybie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U.08.193.1194 j.t. z późn.zm.) nie są skutkami wykonania decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji postanowienia.